“…po e bëj për të. Të premtoj se do të kthehem shpejt.”
“Lëre të flasë me të, të lutem,” iu luta me një zë që më dridhej. Eriola nuk kundërshtoi; ia kaloi telefonin Arditit. Ajo i foli me një butësi që më preku thellë, duke e qetësuar me fjalë të ëmbla, sikur çdo gjë të ishte në rregull. Megjithatë, unë e ndjeja se pas atij zëri të qetë fshihej një e vërtetë që ajo nuk ma tregonte.
Pak çaste më vonë, linja u ndërpre. Numri i saj u bë sërish i paarritshëm. Ditët u shndërruan në javë, dhe mungesa e saj rëndonte mbi mua si një gur në kraharor. Kur më në fund u kthye, mezi e njoha. Ishte dobësuar edhe më shumë, fytyra i ishte zbehur nga lodhja, por në shikimin e saj kishte një vendosmëri të fortë, një zjarr që nuk e kisha parë kurrë më parë.
Arditi vrapoi drejt saj pa hezitim. Sapo u përqafuan, dhoma u mbush me dritë e gjallëri. Ishte një çast gëzimi i pastër, pothuajse i shenjtë. Por brenda meje, krahas lumturisë, ziente një shqetësim i heshtur. Sekretet që ajo mbante mbi supe më rëndonin edhe mua.
“Mami,” tha ajo me zë të ulët, ndërsa përgatiste valixhen për udhëtimin e radhës bashkë me Arditin, “faleminderit që na qëndrove pranë. Nuk di si ta shpjegoj, por duhej ta mbroja. S’do ta kuptosh kurrë sa shumë do të thotë kjo për mua.”
“Vetëm qëndro larg rrezikut, Eriola,” i pëshpërita, duke e shtrënguar fort në kraharor. E ndjeja tensionin në trupin e saj, si një dridhje të fshehtë. “Nuk dua asgjë tjetër, veç të jesh e sigurt.”
Kur u largua dhe e pashë makinën e saj të zhdukej pas kthesës së rrugës, zemra m’u mbush me një përzierje dashurie dhe frike. E doja vajzën dhe nipin tim më shumë se gjithçka, por hija e së panjohurës që i ndiqte më trembte.
Nën zë, thashë një lutje të heshtur. I kërkova Zotit t’i ruante dhe shpresova që errësira që i përndiqte të mos arrinte kurrë t’i kapte.