— Bijë, fiton katërqind mijë lekë në muaj! Si është e mundur që dukesh kaq e lodhur dhe e lënë pas dore? — prindërit e mi mbetën të ngrirë kur mësuan të vërtetën.
Ishte mëngjes i së shtunës. Zilja ra papritur ndërsa unë qëndroja pranë sobës, e veshur me një mantel të vjetër, të zbehur nga larjet e shumta, dhe po ktheja petullat në tigan. Flokët i kisha të shpupuritur, sytë më digjnin nga pagjumësia dhe poshtë tyre më ishin thelluar rrathë të errët.
Klajdi kishte kaluar natën me temperaturë, dhe unë kisha qëndruar pranë shtratit të tij deri në katër të mëngjesit.
— Kush mund të jetë kaq herët? — mërmëriti Besnik, pa e ngritur fare kokën nga telefoni.
Në fundjavë ai shndërrohej në një njeri që mezi shkëputej nga divani, si të ishte pjesë e mobiljes.
Hodha sytë nga vrima e derës dhe m’u pre fryma. Në prag qëndronin mami dhe babi, me çanta udhëtimi në duar.
— Mami? Babi? Pse s’më thatë që do të vinit?
— Donim të të bënim surprizë, — tha mami me buzëqeshje dhe më shtrëngoi fort në krahë. — Na ke munguar shumë.
Babi më puthi lehtë në majë të kokës dhe hyri brenda pa thënë asgjë.
Në mendje fillova të kontrolloja me shpejtësi çfarë kisha në frigorifer dhe sa rrëmujë duhej të dukej shtëpia. Lodrat e fëmijës ishin shpërndarë kudo, në tavolinë ishin grumbulluar enë të palara, ndërsa unë ndihesha si një kukull e lënë në shi.
— Ku është nipi? — pyeti mami duke parë përreth.
— Po fle. Kishte temperaturë gjatë natës.
Ajo më vështroi nga koka te këmbët. Në sytë e saj dallova habi dhe shqetësim. Gjatë viteve të universitetit ishte krenare për mua, për paraqitjen time të rregullt.
— Vajza ime, — më thoshte shpesh, — studimet janë të rëndësishme, por një grua duhet të kujdeset për veten. Mos e harro kurrë këtë.
Tani, ishte e qartë që nuk i përmbushja më pritshmëritë e saj.
— Gresa, — foli ajo me kujdes, si një mjek që përgatitet të japë një lajm të hidhur, — ti fiton katërqind mijë lekë. Pse dukesh kështu… kaq e rraskapitur dhe e shpërfillur?
Besniku ngriti kokën nga telefoni dhe buzëqeshi me një lloj kënaqësie të çuditshme, sikur e kishte pritur këtë çast.
— Sepse rrogën e saj ia jap motrës sime, — tha me sfidë, pa u përpjekur aspak ta zbukuronte të vërtetën.
Ra heshtje e rëndë.
Mami kaloi shikimin nga unë te ai, e hutuar. Ndjeva turpin që më përvëlonte nga stomaku deri në fyt.
Babi nuk foli, por nofulla iu tendos fort. E njihja atë shenjë: brenda tij po mblidhej stuhi.
Ai e vendosi çantën në dysheme me lëvizje të shpejta, të përmbajtura me zor. Që fëmijë e dija — kështu vepronte kur situata bëhej serioze.
— Thuaje edhe një herë, — i tha qetë Besnikut, duke e parë drejt në sy.
— Çfarë të përsëris? — ngriti supet ai me indiferencë të shtirur. — Motra ime ka vështirësi, ka kredi të madhe mbi supe. Po e ndihmojmë. Është gjaku im, jo e huaj.
— Dhe ç’lidhje kanë borxhet e motrës sate me vajzën time? — shpërtheu mami. — Gresa punon pa pushim, rrit fëmijën, ndërsa ti…
— Ndërsa unë çfarë? — Besniku më në fund e la telefonin dhe u ngrit nga divani. — Edhe unë punoj. Si kryefamiljar, unë vendos ku shkojnë paratë tona.
Paratë tona…
Fjala më goditi si teh.
Isha unë që i fitoja ato para. Punoj si analiste në një kompani të madhe IT-je, kaloj dymbëdhjetë orë në ditë në zyrë dhe shpesh e marr laptopin me vete edhe në fundjavë. Pastaj kthehem në shtëpi dhe më thuhet se për pallton e re të Klajdit nuk ka buxhet, sepse duhet të mbyllet edhe një tjetër “vrimë” financiare e kunatës.
— Gresa, — u kthye babi nga unë, — a është e vërtetë kjo?
Pohova me kokë. Nuk më dilte zëri. Turpi më kishte mbërthyer. Jo vetëm sepse burri im vendoste mbi rrogën time — edhe pse kjo më dhembte — por sepse kisha heshtur për kaq gjatë. Kisha lejuar të ndodhte. Isha shndërruar në një grua të rraskapitur që druhej të kundërshtonte.
— Sa para? — pyeti babi shkurt.
— Të gjithën, — pëshpërita. — Vetëm për ushqime dhe qiranë na lë një pjesë të vogël.