Nëna u plandos në karrige sikur papritur t’i kishin humbur fuqitë në këmbë.
— Po si jeton ti kështu? Me çfarë e vesh Klajdin? — pyeti ajo me zë të mekur.
— Me rrogën time, — ndërhyri Besniku me ton sfidues. — Nuk jam dembel. Pesëdhjetë mijë lekë dalin e teprojnë për gjithçka! Mos e fryni kot situatën!
Pesëdhjetë mijë lekë…
Për tre veta. Në vitin 2025.
M’u kujtua java e kaluar, kur numëroja qindarkat në portofol për t’i blerë Klajdit një kos. Si anulova takimet me shoqet, sepse nuk më dilnin as për një kafe të thjeshtë në lokal. Sa herë kisha buzëqeshur me zor, duke thënë se “s’kisha kohë”, ndërkohë që e vërteta ishte krejt tjetër.
— Po motra jote e shtrenjtë, me çfarë merret? — zëri i babit u ul, dhe kjo ishte shenjë e keqe.
— Përkohësisht nuk punon. Pas lindjes s’është sistemuar ende, — u përgjigj Besniku.
— Pas lindjes? — përsëriti nëna. — Sa vjeç është fëmija?
— Pesë, — mërmëriti ai, tashmë i tensionuar.
Babi qëndroi për një çast i ngrirë, pastaj ngadalë përveshi mëngët e këmishës.
— Pra, — foli me një qetësi të frikshme, ndërsa duart i dridheshin lehtë, — fëmija është pesë vjeç. Do të thotë pesë vite “pas lindjes”. Dhe gjatë këtyre pesë viteve, motra jote jeton me paratë e vajzës sime. Ndërsa vajza ime endet me një mantel të larë e të zbehur, dhe nipi im kursen edhe për një kos. A po e kuptoj drejt?
— Babi, të lutem… — u përpoqa të futesha mes tyre, por nëna më tërhoqi lehtë pas vetes.
— Jo, Gresa, duhet! — tha ajo, dhe për herë të parë atë mëngjes buzëqeshi, por ajo buzëqeshje ishte e akullt. — Besnik, a të ka shkuar ndonjëherë ndër mend që edhe Gresa mund të rrinte “përkohësisht pa punë”? Që edhe asaj mund t’i pëlqente të përkëdhelej pak?
— Ajo përkëdhelet mjaftueshëm, — shpërtheu ai. — Blen kremra e gjëra kot.
— Çfarë kremrash? — e pashë e shtangur. — Kam gjashtë muaj që lyej fytyrën me krem bebesh, njëqind lekë!
— Sidoqoftë, diçka blen me paratë e tua, — u përpoq të shpëtonte ai.
— Me cilat para të mia? — babi iu afrua një hap më pranë. — The vetë që ia merr rrogën e plotë. Atëherë nga i gjen para për vete?
Besniku u skuq deri në veshë. Ishte ngatërruar në rrjetën e fjalëve të veta.
— Këto janë punë të brendshme të familjes sonë! — tha me zë të ngritur. — S’keni pse përziheni si i shpenzojmë paratë. Do ta zgjidhim vetë, pa ndihmë nga jashtë!
— Jo, nuk është ashtu, — ia ktheu nëna prerë. — Është çështje edhe e jona. Kur vajza ime duket si shërbëtore e lodhur, ndërsa një grua tjetër shijon mundin e saj, atëherë kjo na prek drejtpërdrejt, i dashur dhëndër.
Nga dhoma e fëmijës u dëgjua e qara. Klajdi ishte zgjuar.
U ngrita instinktivisht, por nëna më ndaloi me dorë.
— Le të kujdeset Besniku për të birin. Apo di vetëm të mbledhë rroga?
Ai u drejtua me hap të rëndë nga dhoma e djalit. E dëgjoja si mundohej ta qetësonte, i pasigurt, i hutuar, si një njeri që s’ka kaluar kurrë minuta të gjata pranë një fëmije që qan. Zakonisht isha unë që vrapoja, unë që përqafoja, unë që fshija lotët.
— Gresa, — babi u ul pranë meje në divan, — prej sa kohësh ndodh kjo?
— Rreth dy vjet, — thashë me sy të ulur. — Në fillim tha se ishte e përkohshme. Që Olsa kishte probleme me kredinë, se banka po e kërcënonte me shtëpinë. Pranova ta ndihmonim për tre muaj.
— Dhe më pas?
— Më pas gjithmonë kishte një arsye të re. Herë i duhej makinë, herë riparime në shtëpi, herë diçka tjetër. Unë… mendoja se s’kisha të drejtë të kundërshtoja. Besniku është burri im, babai i Klajdit. Fiton më pak se unë.
Nëna nxori një psherëtimë të ashpër.
— Pra, sepse fiton më pak, mund të të zhvasë deri në qindarkën e fundit? Kjo është logjika jote?
— Të lutem, mos bërtit…
— Ende s’po bërtas, — tha ajo ftohtë dhe nxori telefonin nga çanta. — Ma jep numrin e asaj të afërmes së mrekullueshme.
— Për çfarë?
— Dua ta falënderoj që jeton kaq bukur me mundin e vajzës sime.
Kurrë nuk e kisha parë nënën në atë gjendje. Ajo ishte gjithmonë e butë, e matur, përpiqej t’i zgjidhte konfliktet me fjalë të qeta. Por tani në sytë e saj digjte diçka e lashtë, e egër, një instinkt mbrojtës që s’e njihja. Ishte shndërruar në një luaneshë që mbron të voglin e saj.