…një luaneshë që mbron të voglin e saj.
Nga dhoma e fëmijës u dëgjua zëri i Besnikut:
— Gresa! Klajdi duhet ndërruar. Eja pak!
— Po shkoj unë, — tha babai dhe u drejtua menjëherë andej.
— Babi, jo, unë…
— Ulu dhe pusho, — ma preu fjalën me një ton që s’linte vend për kundërshtim.
Nga korridori dëgjova si babai i fliste Klajdit me qetësi, ndërsa në banjë u hap çezma dhe uji nisi të rridhte. Pas pak u dëgjua zëri i mbytur i Besnikut që shpjegonte diçka me ngut; babai iu përgjigj shkurt, prerë, pa ngritur zërin, por me një ashpërsi të përmbajtur.
— Gresë, — u ul mami pranë meje dhe më kapi dorën, — e kupton që kjo situatë nuk është normale?
— E kuptoj… — psherëtiva. — Por çfarë të bëj? Të ndahem? Të rris djalin vetëm?
— Po tani çfarë je? — më shtrëngoi gishtat. — Ke në krah një burrë që merr rrogën tënde dhe ia çon motrës, ndërkohë që shtëpia juaj mbetet bosh. Kjo është më e rëndë se vetmia.
S’kisha argument për t’i kthyer përgjigje. Fjalët më mbetën në fyt.
Dy vitet e fundit më dukeshin si të mbuluara nga mjegulla. Jetë mekanike: punë, shtëpi, fëmijë. Pa reflektim, pa analizë. Vetëm duroja. Ndoshta kisha frikë të pranoja se martesa me Besnikun kishte qenë gabim.
Babai doli nga dhoma me Klajdin në krahë. Djali ishte i pastruar, i veshur dhe qeshte i lumtur.
— Gjyshi! — bërtiti me gëzim dhe u zgjat drejt meje. — Mami, erdhi gjyshi!
— Po, zemra e mamit, — e përqafova fort dhe ndjeva sytë të më mbusheshin me lot.
Nuk mbaja mend kur Besniku e kishte ndërruar për herë të fundit Klajdin pa ia kërkuar, apo kur ishte ulur të luante me të thjesht për kënaqësi.
— Po Besniku ku është? — pyeti mami.
— Po bën valixhen, — tha babai shkurt. — Do shkojë te Olsa. Paska “punë urgjente”.
Pak më vonë, Besniku doli nga dhoma e gjumit me një çantë të vogël në dorë.
— Do rri disa ditë te Olsa, — tha pa më parë në sy. — Ka prapë… probleme.
— Sigurisht, ajo gjithmonë ka probleme, — foli mami me një ëmbëlsi therëse. — Ndërsa gruaja jote, apo jo, jeton në parajsë?
— Mami, të lutem…
— Jo, Gresa, mjaft heshtje! — u kthye ajo e irrituar. — Besnik, me çfarë parash do t’i zgjidhësh kësaj here “problemet” e motrës?
— Ka ende para, — mërmëriti ai.
— Po, nga rroga e Gresës! Dhe ajo qenka dakord që ti ta ndash me motrën?
— E kemi diskutuar këtë. Boll tani!
— Gruaja nuk është portofol, — tha babai qetë, por me një vendosmëri të hekurt. — As bankomat. Gruaja është partnere. Duhet respektuar dhe vlerësuar.
— Mos më mbani leksione! — u drejtua nga dera Besniku. — Do kthehem në mbrëmje.
— Mos u nxito, — i hodhi pas mami. — Ne do rrimë këtu. Do ta ndihmojmë Gresën të sqarojë disa gjëra.
Ai ndaloi për një çast te pragu, sikur kuptoi që diçka po ndryshonte, por nuk tha asgjë dhe doli.
Kur dera u mbyll pas tij, ndjeva një lehtësim të çuditshëm. Ajri në shtëpi u bë më i lehtë, sikur u çlirua nga një peshë e padukshme.
— Tani, — tha mami duke nxjerrë telefonin, — shohim financat. Hap llogarinë bankare.
— Përse?
— Sepse ka ardhur koha të vëmë rregull. Paratë e tua duhet të shërbejnë për ty dhe për Klajdin, jo për një grua që prej pesë vitesh s’gjen dot punë. A më kupton?
Hapa aplikacionin e bankës. Bilanci: 847 lekë. Edhe një javë deri në rrogë.
— Kartën e ka Besniku? — pyeti babai.
— Po. Tha se ishte më praktike kështu. Gjithsesi ai merret me shpenzimet…
Prindërit u panë mes tyre në heshtje.
— Gresë, — tha babai, — nesër shkojmë në bankë.
Të hënën tashmë isha zhvendosur te prindërit.
I mblodha rrobat dhe gjërat e mia ndërsa Besniku nuk ishte në shtëpi. Në tryezë lashë një copë letër:
“Kam nevojë për kohë të mendohem.”
Klajdi e mori si aventurë kalimin te gjyshërit. Vraponte nëpër apartamentin me tre dhoma, qeshte, zbulonte lodrat që mami i kishte ruajtur për nipin.
Së pari, bashkë me babin shkuam në bankë.