Në bankë, këshilltarja na dëgjoi me kujdes, pa na ndërprerë asnjë çast. Herë pas here tundte kokën me keqardhje, sikur historia ime të mos ishte aspak e panjohur për të. Brenda pak minutash nisi procedurat për kartën e re, ndërsa të vjetrën e bllokuan menjëherë.
— Fatkeqësisht, raste të tilla i shohim shpesh, — tha ajo teksa më zgjati dokumentet për firmë. — E rëndësishme është që reagove në kohë.
Atë mbrëmje telefoni im nuk pushoi. Besniku telefononte pa ndërprerje.
Në fillim më kërkoi me ton urdhërues të kthehesha në shtëpi. Pastaj zëri iu zbut; nisi të ankohej sa e vështirë ishte pa mua dhe Klajdin, sa bosh ishte apartamenti.
Nuk iu përgjigja. Vetëm pas dhjetë telefonatave të humbura, mami vendosi ta hapte telefonin.
— Besnik, mjaft më, — i tha ajo prerë. — “Fondacioni i bamirësisë” është mbyllur. Karta është bllokuar. Gresa nuk do të paguajë më për motrën tënde. Nëse do t’i ndihmosh të afërmit, bëje me rrogën tënde. Familjen tonë lëre të qetë! Mos na telefono më!
Pas kësaj, Besniku u shfaq poshtë pallatit të prindërve të mi. Rrinte nën dritare dhe kërkonte të më takonte. Babai zbriti për t’i folur. Kur u kthye lart, dukej i zemëruar.
— Premton se do të ndryshojë. Thotë se do ta mbyllë përfundimisht çështjen e kartës, do të flasë me motrën. Fjalë të zakonshme. Sa herë kapet në faj, fillon të përdridhet si gjarpër për t’i shpëtuar përgjegjësisë.
— Po unë çfarë duhet të bëj? — e pyeta.
— Vendimi është vetëm i yti. Por mos harro: askush nuk shndërrohet brenda një jave. Dy vjet sjellje flasin më shumë se një mijë premtime. Mendohu mirë nëse do ta kalosh jetën me një njeri të tillë.
Disa ditë më vonë paraqita kërkesën për divorc. U gjenda në zyrën e avokatit me dokumentin në dorë dhe mezi e besoja se po i jepja fund martesës sime.
Pesë vite bashkë, një fëmijë… dhe gjithçka po shembej. Vallë për para?
Jo. Nuk ishte çështje shifrash.
Ishte mungesa e respektit. Ishte fakti që në shtëpinë tonë unë isha shndërruar në bankomat të heshtur, ndërsa nevojat e mia nuk llogariteshin. Besniku nuk më shihte si partnere, por si burim financimi për familjarët e tij.
Ai u përpoq ta ndalte divorcin.
Erdhi sërish te prindërit e mi, u lut për një mundësi tjetër. Madje solli edhe Olsën. E hollë, flokëverdhë, me sy të mprehtë e të pafajshëm njëkohësisht; mes lotësh tregonte sa e pafat ishte dhe sa shumë kishte nevojë për ndihmë.
— Gresa duhet të më kuptojë! — qante ajo. — Jemi të një gjaku. Nuk jemi të huaja! Mes grave nuk duhet të ketë rivalitet.
— Rivalitet? — mami e pa me një vështrim të ftohtë, si studiues që vëzhgon një insekt të rrallë. — Rivalitet ka mes të barabartëve. Ju për dy vjet jetuat mbi shpatullat e vajzës sime. Kjo quhet varësi, jo garë. Lëreni më në fund familjen tonë të qetë, përndryshe do të thërras policinë!
Pas asaj dite, Olsa nuk u shfaq më.
Divorci u mbyll brenda dy muajsh. Besniku pranoi kushtet: Klajdi do të qëndronte me mua, ndërsa ai do të paguante detyrimin sipas ligjit. Të birin mund ta takonte fundjavave.
Të shtunën e parë pas vendimit, u zgjova në dhomën time të vjetër, atë të vajzërisë. U afrova te pasqyra dhe u shtanga.
Në vetëm dy muaj kisha ndryshuar dukshëm. Flokët më shkëlqenin, lëkura ishte pastruar, në sy më ishte kthyer drita që dikur e njihja mirë. Kisha nisur të kujdesesha për veten: produkte cilësore, vizita te parukierja, pak kohë vetëm për mua.
— Mami, — thashë gjatë mëngjesit, — mendoj se është koha të kërkoj një shtëpi timen.
— S’ke pse nxitohesh, — ma ktheu ajo me dorë të valëvitur. — Qëndro këtu sa të duash, bashkë me nipin. Për ne është gëzim.
Megjithatë, unë tashmë po shikoja një apartament me dy dhoma në lagjen fqinje. Doja hapësirën time, rregullat e mia, pavarësi të plotë financiare. Pa kthim pas.
Klajdi u përshtat me ritmin e ri më shpejt se unë. Me gjyshin shkonte në shtëpinë e verës, me gjyshen gatuante ëmbëlsira, me mua shëtiste nëpër parqe e muze. Babain e takonte në fundjavë, por nuk dukej se e ndiente mungesën e tij gjatë javës.
Sa për mua… për herë të parë pas shumë vitesh ndihesha e lirë. Paratë që fitoja ishin për mua dhe për djalin tim. Vendimet i merrja vetë. E ardhmja nuk më dukej më si një varg ditësh të zbehta e të njëjta.
E vërteta, mesa duket, ka edhe shije. Një shije të lehtë, paksa të ëmbël — si liria.