— Po ju paralajmëroj: nuk do të lejoj askënd të më fyejë! Jam vajzë e thjeshtë, por di të kthej përgjigje.
Zëri im u përplas në muret e sallës së madhe të ngrënies dhe u shpërnda si jehonë. Në çast, tryeza u mbulua nga heshtja. Të ftuarit ngrinë në vend.
Teuta Lufta, vjehrra ime, sapo kishte përfunduar një fjalim poshtërues ku kishte analizuar me përbuzje “rrënjët e mia fshatare”. Ajo mbeti e palëvizur me mikrofonin në dorë, si e kapur në faj.
Mbi tavolinën e gjatë prej lisi ra një qetësi e rëndë, shtypëse. Dëgjohej vetëm tingulli i hollë metalik i një thike argjendi që preku padashje buzën e një pjate porcelani, diku në fund të sallës.
Sot festohej përvjetori i vjehrrit. Teuta Lufta kishte dobësi për organizime madhështore dhe kishte mbledhur dhjetëra të ftuar në vilën e tyre jashtë qytetit.
Peceta të hekurosura me niseshte. Kristale të vjetra, të nxjerra nga arkat e thella për të ekspozuar shkëlqimin e dikurshëm. Aroma e rëndë e parfumeve vintage dhe diskutime pa fund mbi artin elitar.
Unë rrija në skajin e tavolinës, si një trup i huaj në një organizëm që nuk më pranonte.
Bashkëshorti im, Kastriot Kovaçi, ishte zhytur në debat me xhaxhain për nuancat e operës italiane. As që i shkoi ndër mend të më përfshinte në bisedë. Për ta, unë kisha mbetur gjithmonë e jashtme, një element i rastësishëm.
Askush prej tyre nuk e merrte parasysh se për tetë vite me radhë kisha punuar pa pushim, derisa iniciativat e mia modeste u shndërruan në kompleksin më të madh agrobujqësor të rajonit.
Për këtë familje me traditë intelektuale, biznesi im ishte diçka e rëndomtë, pothuaj i turpshëm. Në sytë e tyre mbante erë plehu dhe vaji makinerish.
Mbrëmja po rrëshqiste sipas skenarit të zakonshëm, monoton, derisa vjehrra kërkoi fjalën.
Me mikrofonin e vendosur për dollitë festive, ajo filloi me një ton të butë, pothuaj të kadifenjtë, duke folur për rëndësinë e traditës dhe trashëgimisë. Pastaj, me një lëvizje të kujdesshme, e drejtoi vëmendjen drejt meje.
Me një buzëqeshje të ëmbël deri në neveri, deklaroi para të gjithëve se fusha ime ishte plehu, serrat dhe çizmet prej gome. Shtoi se familja më kishte pranuar me bujari, sepse dikush duhej të merrej me punët e pista, ndërsa të tjerët mendonin për koncepte të larta dhe kultivonin kulturën.
Në sallë u përhap një e qeshur e lehtë, thumbuese. Hallat me fustane të shtrenjtë shkëmbyen shikime plot nënkuptime.
Në atë sekondë, mendja m’u kthjellua me një qartësi të frikshme. U ktheva ngadalë nga Kastrioti, duke pritur qoftë edhe një shenjë mbështetjeje.
Ai hapi me nervozizëm kopsën e sipërme të këmishës së shtrenjtë, shmangu shikimin dhe u shtir sikur ishte i përqendruar thellësisht te ornamentet e pjatës së tij.
Sërish më la vetëm në këtë fushë beteje.
Për vite të tëra kisha mbuluar borxhet e tyre marramendëse. Kisha financuar atë jetë të rreme, të stisur deri në detaj, duke besuar sinqerisht se për hir të martesës duhej të duroja tekat dhe çuditë e tyre, edhe kur ato më gërryenin dinjitetin dita-ditës.