Por atyre nuk u interesonte aspak përkushtimi im. Nuk kërkonin dashuri, as mirëkuptim. U mjaftonte që të kishin një burim të pashtershëm parash, një dyshek të butë financiar mbi të cilin të shkelin sa herë t’u tekej, mes një recitimi poetik e një bisede për artin.
Shtyva karrigen me vendosmëri. Këmbët e rënda prej lisi rrëshqitën mbi parketin e lustruar me një britmë të mprehtë që preu ajrin e sallës.
U ngrita drejt, rregullova shpatullat dhe, me hapa të matur, iu afrova Teuta Luftës. Ajo puliti sytë e habitur kur, me një lëvizje të qetë por të prerë, i mora mikrofonin nga dora. Pastaj fola.
— Ju falënderoj pafund për portretizimin kaq “artistik” të figurës sime, — thashë me një buzëqeshje të lehtë, duke soditur fytyrat e mpira përreth. — Keni të drejtë. Nuk jam e zonja të citoj filozofë francezë.
Duart e mia e njohin mirë peshën e punës së rëndë. Mendja ime është mësuar të llogarisë paga për qindra punonjës, të hartojë plane financiare dhe të mbajë në këmbë struktura të tëra, jo të flasë për idealizma të lartë me shpenzimet e të tjerëve.
Bëra një pushim të qëllimshëm, aq sa të dëgjohej tik-taku i orës në mur.
— Meqë kjo mbrëmje po shndërrohet në një festë sinqeriteti, le të sqarojmë një detaj thelbësor për të gjithë të pranishmit.
Vështrova sallën që ishte zhytur në heshtje.
— Kjo vilë madhështore familjare. Llambadarët kristal që ndriçojnë mbi kokat tuaja. Ngrohja që ju mban rehat këtë mbrëmje. Madje edhe havjari i zi që po e shijoni me aq kënaqësi… Çdo gjë këtu është paguar me ato para që ju i quani me përçmim “të pista”.
Ngjyra e fytyrës së Teutës u zbeh brenda sekondash. Tiparet iu mprehën, ndërsa gishtat iu shtrënguan fort pas mbështetëses së karriges.
Kastriot Kovaçi u ngrit gjysmë nga vendi, duke zgjatur dorën drejt meje me një gjest të dobët.
— Klea, pse po e bën kështu… Mamaja vetëm bëri një shaka të pafat…
— Ulu, — i thashë ftohtë.
Ai u rrëzua sërish në karrige pa guxuar të kundërshtonte.
— Për ata mysafirë që nuk janë në dijeni të realitetit financiar, po e bëj të qartë: tre vjet më parë kjo godinë ishte në prag sekuestrimi nga banka për borxhe shumëmilionëshe. Ishte biznesi im bujqësor ai që shleu plotësisht atë barrë marramendëse.
Askush nuk lëvizi. Disa mbanin frymën.
— Investimet e mia të vazhdueshme janë arsyeja pse sot keni një çati mbi kokë dhe mund të vazhdoni të luani rolin e aristokratëve të pasur. Qeshni me çizmet e mia? Patjetër, është e drejta juaj.
U afrova edhe pak pranë tryezës së gjatë.
— Por mbajeni mend mirë: duke u zhytur në baltën e arave, unë fitova paratë me të cilat ju blini fustane firmato, Teuta Lufta.
Ajo hapi gojën për të folur, por fjalët nuk dolën. Elokuenca e saj e famshme ishte zhdukur.
— Nëse puna ime e përditshme ju duket kaq e padurueshme… — vazhdova me një ton të qartë, duke ndier se ky ishte vetëm fillimi i asaj që do të vinte më pas.