Telefoni ra pikërisht kur po shpëlaja tiganin e fundit. Numër i panjohur. Fshiva duart me peshqir dhe u përgjigja.
– Vesa Tola? Jam Arben Qafoku, koleg i Dritanit. Jam në Korçë. Avioni ka mbërritur, por ai nuk është këtu.
Fjalët nuk i kuptova menjëherë.
– Si… nuk është?
– Nuk ka hipur në avion. E verifikova në sportel. Emri i tij nuk figuron në listën e pasagjerëve.
Tigani më rrëshqiti nga duart dhe u përplas sërish në lavaman. Uji më spërkati bluzën, por mbeta e ngrirë. Sytë m’u ndalën te magnetët e frigoriferit – Kukës, Peshkopi, Kuçovë, Korçë… dhe mes tyre një që nuk e kisha vënë re kurrë më parë: Divjakë. Nga kishte dalë ai?
– Vesa, më dëgjon?
– Po… po, të dëgjoj.
– Po e telefonoj, por nuk përgjigjet. Është hera e pestë. A di gjë çfarë ka ndodhur?
Nuk dija asgjë. Dy orë më parë, Dritani qëndronte në korridor me çantën e udhëtimit në dorë, më puthi në majë të kokës dhe tha se do të kthehej të mërkurën. Një mëngjes si gjithë të tjerët. Një udhëtim pune rutinë. Pas njëmbëdhjetë vitesh bashkë, isha mësuar me largimet e tij.
– Do përpiqem ta kontaktoj, – i thashë dhe e mbylla telefonin.
Formova numrin e Dritanit. Zilja binte gjatë. Përsëri. Sërish. Pastaj mesazhi: “Numri nuk është i disponueshëm”.
U ula në stolin e vogël të kuzhinës sonë gjashtëmetërshe, ku në mëngjes mezi lëviznim të dy, dhe nisa të rikthej në mendje çdo detaj të ditës. Çdo minutë.
Ai ishte ngritur në gjashtë. E dëgjova teksa rruhej në banjë. Më pas fëshfërima e qeseve – po paloste këmishët. Në shtatë më thirri për mëngjes. I bëra kafe; ai hante sanduiçe me djathë dhe rrëshqiste gishtin mbi ekranin e telefonit. I zakonshëm. I heshtur. I imi.
– E ke parë karikuesin? – pyeti para se të dilte.
– Te komodina.
Mori diçka prej andej dhe e futi në çantë. Nuk e kontrollova çfarë ishte. Pse duhet të kontrolloja? Besimi mes nesh kishte qenë gjithmonë i padiskutueshëm.
Te dera u ndal, më vështroi. Pëllëmbët e tij katrore, më të mëdha seç i përputheshin trupit, më zunë supet.
– Të mërkurën jam kthyer, – tha me atë zërin e ulët e të qetë që nuk e ngrinte kurrë, as kur grindeshim për fertilizimin in vitro, as kur unë qaja e shtrirë në dyshemenë e banjës pas përgjigjes së tretë negative.
Tri tentativa për tre vite. Tri herë shpresë, tri herë boshllëk. Pas të tretës, pesë vjet më parë, i thashë: “Mjaft. Nuk dua më të pres.” Ai vetëm tundi kokën. Asnjë kundërshtim.
Që atëherë jetonim sikur ajo temë të mos ekzistonte. Apartament për dy veta. Udhëtimet e tij, klinika ime veterinare. Operoja qentë e macet e të tjerëve, kthehesha në shtëpi dhe nuk ankohesha. Edhe kështu jetohet.
Por tani, në atë stol, më dukej sikur ajri mungonte. Dritani ishte zhdukur, dhe unë nuk kisha asnjë shpjegim.
E telefonova përsëri. I njëjti mesazh. Shtatë thirrje brenda dhjetë minutash – asnjë përgjigje.
Mora në zyrë. Sekretarja, Mimoza Gjoni, u përgjigj.
– Udhëtim në Korçë? – përsëriti ajo. – Prisni pak të kontrolloj planifikimin.
Jashtë vazhdonte të binte borë – shkurt në Patos, dita e tretë me reshje.
– Vesa, në grafik nuk ka asnjë udhëtim në Korçë për Dritanin. Ka një projekt në Divjakë, por ai ishte në tetor.
Gëlltita me zor.
– Divjakë?
– Po, në tetor.
Divjakë. Magneti në frigorifer. Pra, prej andej.
Por ai kishte thënë Korçë. Madje më kishte treguar biletën në telefon. Apo ndoshta e kisha imagjinuar?
– Sot, a ka kaluar nga zyra? – pyeta.
– Jo. Tha se do të shkonte direkt në aeroport.
E mbylla. Duart m’u lagën nga djersa – këto duar që mbajnë bisturinë çdo ditë pa u dridhur. Lëkura e ashpërsuar nga dezinfektantët u zbeh në nyje.
Asnjë udhëtim zyrtar. Nuk hipi në avion. Telefoni i fikur.
Vesha xhupin dhe u nisa për në aeroport.
Rruga zgjati rreth dyzet minuta, përgjatë unazës së mbuluar me borë, mes qendrave tregtare dhe zonave industriale. Në kokë rrotulloja muajt e fundit. Kishte filluar të vonohej më shpesh. Jo çdo ditë – një a dy herë në javë. Kthehej në nëntë, thoshte “mbledhje”. Unë e besoja. Pse të mos e besoja burrin me të cilin kisha kaluar më shumë se një dekadë?
Edhe udhëtimet ishin shtuar. Në tetor – Divjakë. Në nëntor – Laç. Në dhjetor – sërish Laç. Në janar – Ballsh. Dhe tani Korçë, ku në fakt nuk kishte fluturuar fare.
Aeroporti ishte plot – fluturime dreke, radhë para sporteleve. U afrova te informacioni dhe dhashë emrin.
– Pasagjeri Dritan Tola. Fluturimi i mëngjesit për në Korçë.
Punonjësja me uniformë shtypi disa taste. Sytë m’u ndalën te thonjtë e saj me manikyr rozë të zbehtë, dhe mendova sa e çuditshme ishte që një dorë e huaj po vendoste fatin e ditës sime.
– Po, Tola. Ka kryer check-in në 08:30. Ka dorëzuar një valixhe. Por nuk ka hipur në bord.
– Si është e mundur?
– Ka kaluar kontrollin e sigurisë, ka marrë konfirmimin te porta. Pastaj është kthyer në terminal. Më shumë informacion nuk kam. Bagazhi i tij është dërguar me fluturimin pasues si i pashoqëruar.
Pra kishte qenë aty. Kishte pritur për hipje. Dhe ishte larguar. Njëzet minuta para nisjes diçka kishte ndryshuar. Diçka aq e rëndësishme sa la valixhen dhe u zhduk.
– A mund të shihen kamerat? – pyeta.
– Vetëm përmes policisë. Mund të bëni kallëzim nëse mendoni se…
– Jo. Nuk dua kallëzim.
U largova dhe u ula në një stol metalik përballë tabelës së nisjeve. Fluturime për në Sarandë, për në qytete të tjera. Njerëz me valixhe, përqafime lamtumire, kafe në gota letre. Jeta vazhdonte normalisht. Pranë meje, një grua po fliste me të bijën në telefon dhe qeshte.