— A ka njeri në këtë shtëpi apo kthehem çdo mbrëmje në një guaskë bosh?! — britma e ashpër përshkoi korridorin, duke shqyer qetësinë e mbrëmjes, dhe menjëherë pas saj një çizme e rëndë u përplas me zhurmë në raftin e këpucëve.
Marsela Cani mbeti e ngrirë pranë lavamanit. Gjashtëmbëdhjetë vite martesë i kishin mjaftuar për të dalluar gjendjen shpirtërore të të shoqit vetëm nga mënyra si rrotullohej çelësi në bravë. Sonte metali kishte kërcitur më fort se zakonisht. Kjo do të thoshte telashe në punë dhe, sipas skenarit të zakonshëm, familja do të shërbente si valvul shkarkimi.
Ajo fshiu duart me pecetën e kuzhinës. Darka ishte gati, detyrat e djalit të kontrolluara, këmishët për nesër të hekurosura e të varura me kujdes. Por Marsela e dinte mirë: kur Ilir Hasani vendoste të shpërthente, mjaftonte edhe një pecetë e vendosur shtrembër për ta ndezur.
— Mirë se erdhe. Jemi këtu. Endriti po zgjidh ushtrimet e algjebrës në dhomën e tij, unë po shtroj tryezën, — tha ajo me ton të qetë, duke dalë në korridor. — Laji duart, ushqimi është ende i ngrohtë.
— E ngrohtë, thotë, — mërmëriti ai me përçmim, duke hedhur xhaketën pa e varur siç duhet. I hoqi këpucët me një lëvizje të bezdisshme dhe, pasi shtyu tutje shapkat, hyri drejt e në kuzhinë.
Marsela i vuri përpara një pjatë me tavë mishi. Iliri mori pirunin, trazoi paksa ushqimin dhe shtrembëroi buzët, pastaj e shtyu pjatën në skajin e tavolinës.
— Punoj si i mallkuar, mbaj mbi shpinë gjithë këtë shtëpi, kthehem i rraskapitur, dhe ti më shtron përsëri këto tava? S’ka një copë mishi të hajrit në këtë shtëpi?
— Ka bërxolla në frigorifer. Po t’i ngroh menjëherë, — iu përgjigj ajo pa e ngritur zërin.
Nxori enën plastike, vendosi mikrovalën në punë. Iliri trokiste me gishta mbi tavolinë, nervozizmi i dukej në çdo lëvizje.
— Ma bën si nder tani? Bëje fytyrën më të ëmbël. Gruaja duhet ta presë burrin me buzëqeshje, jo sikur ai i ka borxh një milion lekë.
— Thjesht jam e lodhur, Ilir. Edhe për mua dita sot ishte e vështirë.
— E lodhur? Duke lëvizur letra në zyrë lodhesh? Nuk është si të mbash pesha mbi kurriz. Sot u përplasa me furnitorët, pastaj drejtori më mbajti një orë e gjysmë në këmbë. Dhe për kë përpiqem unë? Për ju! Që të rrini rehat e ngrohtë këtu. Po çfarë marr në këmbim? Asgjë.
Jashtë shtëpisë, Iliri ishte i detyruar të përtypej me shefat dhe t’u përshtatej rregullave të të tjerëve. Brenda këtyre mureve, megjithatë, ai sillte veten si sundimtar i padiskutueshëm. Hodhi një vështrim të rëndë rreth e rrotull kuzhinës dhe sytë iu ndalën te dera e mbyllur e dhomës së djalit.
— Po ai parazit ku është? Endrit! Eja këtu menjëherë!
Dera u hap ngadalë, me hezitim. Në prag u shfaq një adoleshent katërmbëdhjetëvjeçar, i gjatë për moshën, me një seriozitet që nuk i përshtatej viteve. Endrit Marku e shikonte të atin nën vetulla, me duart e futura thellë në xhepat e pantallonave të shtëpisë.
— Çfarë ka? — pyeti ai me zë të ulët.
— Nuk thuhet “çfarë ka”, por “mirëmbrëma, baba”! — ulëriti Iliri, duke përplasur pëllëmbën mbi tavolinë aq fort sa enët u drodhën dhe heshtja në kuzhinë u bë edhe më e rëndë.