— Si guxon t’i flasësh kështu atij që të mban me bukë? — vazhdoi Iliri, ndërsa filxhanët u përplasën lehtë nga goditja e tij. — E ëma të ka llastuar fare. Sill menjëherë fletoren e notave. Dua të shoh për çfarë po derdh lekë pa hesap për kurse private.
Endriti nuk foli. U kthye në dhomën e tij dhe pas pak u rikthye me një fletë të printuar. E vendosi para të atit mbi tavolinë. Iliri i hodhi një sy të shpejtë rreshtave, pastaj vetullat iu mblodhën.
— Tre në fizikë? Po tallesh me mua? Për çfarë i paguaj unë gjithë ato orë shtesë?
— Ishte test i papritur. Tema ishte e vështirë. E kam përmirësuar tashmë në katër, — u përgjigj djali qetë, pa ngritur zërin.
— Nuk më duhen justifikime! Je i paaftë! Fiks si e ëma jote — pa shtyllë kurrizore!
Marsela Cani bëri një hap përpara dhe u vendos mes tyre.
— Ilir, hajde të hamë fillimisht. Djali është i lodhur, ka dy orë që merret me gjeometrinë. Mos e nis tani këtë debat.
Fytyra e Ilirit u shtrembërua nga inati. Ai nuk pranonte kundërshtim, aq më pak nga gruaja që prej vitesh e kishte trajtuar si një hije pa zë.
— Mbylle gojën! — britma e tij ushtoi në kuzhinë. — Me djalin tim merrem unë! Ti shko dhe merre me tenxheret e tua! Dhe me ato marrëzitë e jogës! Sa për t’u shmangur nga punët e shtëpisë. Tri herë në javë shkon e shtrihet mbi tapet dhe s’ka asnjë dobi! Si ke qenë, ashtu ke mbetur!
Marsela mori frymë thellë. Ajo ndjesi e vjetër paniku, që dikur e mpinte sa herë ai ngrinte zërin, nuk u shfaq. Iliri nuk e dinte se “joga” kishte kohë që nuk ekzistonte në jetën e saj. Katërmbëdhjetë vite më parë, kur ai në një shpërthim zemërimi i kishte hedhur një gotë të rëndë, ajo e kuptoi se duhej të mësonte të mbronte veten. Të largohej atëherë nuk pati guxim — kishte në krahë një foshnjë, asnjë kursim dhe frikë nga e panjohura.
Kështu gjeti rrugën e saj: aikido. Arti i përdorimit të forcës së tjetrit kundër tij. Seanca të lodhshme stërvitjeje, mavijosje të fshehura nën mëngë të gjata, pëllëmbë të çara që i lyente me krem para gjumit. Gjatë gjithë atyre viteve ajo kishte ndërtuar jo vetëm muskuj, por edhe besim.
— Shko në dhomë, Endrit, — tha ajo pa e kthyer kokën.
Djali e pa shkurt nënën dhe mbylli derën pas vetes.
Ky veprim e çmendi Ilirin. Ajo jo vetëm që po e kundërshtonte, por edhe po jepte urdhra para tij.
— Ç’po mendon se je duke bërë? — u afrua ai aq sa fryma i vinte erë kafeje të lirë dhe mllefi. — Thashë se ai do të qëndrojë këtu!
— Në këtë shtëpi nuk do të bërtasë më askush mbi askënd, — Marsela ngriti kokën dhe e pa drejt në sy. Asnjë lot, asnjë dridhje. Vetëm një vendosmëri e ftohtë.
Kjo sfidë e hapur e nxori jashtë kontrollit. Ai ishte mësuar që, me britmën e parë, gruaja të tkurrej dhe të niste të kërkonte falje, por tani përballë tij qëndronte një grua krejt tjetër.