Përballë tij nuk ishte më gruaja që njihte. Ajo që qëndronte aty tani ishte një Marsela Cani krejt tjetër — e sigurt, e palëkundur, pothuajse e panjohur.
— Do ta tregoj unë vendin brenda sekondës! — shfryu Ilir Hasani mes dhëmbëve, sytë iu ngushtuan dhe bëri një hap të vrullshëm përpara, duke ngritur dorën e rëndë për ta goditur.
Por trupi i saj reagoi para mendjes. Vitet e stërvitjes mbi tapetin e palestrës i kishin gdhendur lëvizjet në muskuj. Marsela nuk bërtiti. Nuk u mbulua me duar. Thjesht lëvizi me saktësi drejt goditjes.
Kapje e shpejtë në ajër, pikërisht te kyçi i dorës. Një rrotullim i prerë, zhvendosje e peshës dhe një pengesë e vogël, pothuajse e padukshme me këmbë. Ajo përdori vrullin dhe peshën e tij kundër vetë atij.
Një çast i vetëm — dhe Iliri u përplas me zhurmë mbi dyshemenë e kuzhinës së mbuluar me linoleum.
Ajri i doli nga mushkëritë me një fishkëllimë të thatë. I hutuar, puliti sytë, duke u përpjekur të kuptonte pse tavani i bardhë ishte kaq afër fytyrës së tij. Krahu i djathtë i ishte përdredhur pas shpine, nyja i digjte nga dhimbja therëse, ndërsa mbi të qëndronte gruaja e tij.
Po, ajo “Marsela e bindur”.
Ai tentoi të përpëlitej, duke u mbështetur tek forca e tij brutale mashkullore, por kapja ishte e hekurt. Gruaja që ishte gjysmë koke më e shkurtër se ai e mbante të bllokuar pa asnjë përpjekje të dukshme.
— Lësho… — rënkoi ai me zë të ngjirur, ndërsa çdo lëvizje e vogël i sillte një valë të re dhimbjeje.
Megjithatë, goditja më e rëndë për të erdhi një sekondë më vonë, kur hodhi sytë nga korridori.
Në prag të derës qëndronte Endrit Marku. E kishte hapur lehtë derën kur dëgjoi përplasjen dhe tani shikonte i palëvizur babanë e shtrirë përdhe. Iliri priste të shihte në sytë e djalit frikën e zakonshme, atë pasiguri të mësuar prej vitesh. Por katërmbëdhjetëvjeçari nuk dukej aspak i trembur. Në vështrimin e tij kishte vetëm përbuzje të thellë, të ftohtë, si e një të rrituri.
Endriti nxori celularin nga xhepi, aktivizoi kamerën dhe e drejtoi drejt babait.
— Çfarë po bën? — psherëtiu Iliri, ndërsa një djersë e ftohtë i rrëshqiti përgjatë shpinës.
— Po regjistroj, — u përgjigj djali me ton të qetë. — Si “shefi i madh dhe i frikshëm” shtrihet në dyshemenë e kuzhinës. Mjafton një lëvizje e gabuar, një fjalë fyese ndaj mamit, dhe kjo video shkon menjëherë në grupin e punës, te drejtori yt. Pastaj edhe te gjyshja. Le ta shohin të gjithë.
Për Ilirin, që jetonte me ankthin e reputacionit dhe përpiqej vazhdimisht t’u hynte në sy eprorëve, këto fjalë ranë si dënim i prerë. Goditja ishte e saktë, pikërisht aty ku dhembte më shumë.
— Djalë… ç’janë këto marrëzi… — filloi të belbëzonte ai, duke humbur menjëherë gjithë arrogancën. — Ule telefonin, do ta zgjidhim mes nesh!
I shtrirë anash, ai bëri një lëvizje të beftë me dorën e majtë të lirë, duke u përpjekur ta kapte Endritin nga pantallonat dhe t’i rrëmbente pajisjen.
Marsela reagoi në çast, duke e forcuar kapjen dhe duke ia shtypur më fort trupin pas dyshemesë, ndërsa nyja e krahut i mbeti e bllokuar pa asnjë mundësi shpëtimi.