— Vetëm provo ta prekësh edhe një herë dhe ta thyej krahun pa u menduar dy herë, — tha Marsela me zë të ulët, por aq të prerë sa tingëllonte si teh metali. — Lëshoje dorën.
Iliri shfryu mes dhëmbësh, një tingull i mbytur dhimbjeje dhe mllefi, por e tërhoqi dorën mbrapsht. Therja në shpatull ia kishte kthjelluar mendjen më shumë se çdo fjalë. Megjithatë, krenaria e plagosur i kërkonte të shpërthente diku.
— Do ta paguani shtrenjtë! — pështyu ai, me sytë ngulur në dysheme. — Do t’ju lë pa asnjë lek! Do përfundoni në rrugë! Shtëpia është në emër të nënës sime, e harrove? Që nesër ju nxjerr jashtë!
Marsela e liroi pak presionin dhe e lejoi të rrotullohej me vështirësi, pastaj buzëqeshi me një qetësi therëse.
— Apartamenti është blerë gjatë martesës, Ilir. Dhe një pjesë e mirë e shumës erdhi nga shitja e trashëgimisë së gjyshes sime. Dokumentet i kam të gjitha. Prej gjashtë muajsh jam në këshillim me një avokat të aftë për ndarjen e pasurisë. Kështu që askush nuk do të nxirret jashtë. Pyetja është: a të mjafton një çantë udhëtimi për gjërat e tua, apo të sjell qese plehrash?
Zhurma monotone e frigoriferit të vjetër mbushi kuzhinën. Bota e vogël e Ilirit, ku ai ishte sundues i padiskutueshëm, u shemb si prej letre. Autoriteti i rremë u tret, duke lënë pas vetëm shijen e hidhur të humbjes.
— Fillo të mbledhësh sendet, — urdhëroi Marsela, duke bërë një hap pas dhe duke ruajtur qëndrimin e saj të palëkundur. — Ke një orë kohë. Asnjë minutë më tepër.
Iliri u ngrit me zor, duke u mbështetur te cepi i tavolinës së kuzhinës. Nuk guxonte t’i shikonte as Marselën, as Endritin. Vetëbesimi helmues ishte zhdukur; përpara tyre qëndronte një burrë i përkulur, i thyer. Pa thënë asnjë fjalë, u tërhoq drejt dhomës tjetër, ku garderoba e priste e hapur.
Pas rreth dyzet minutash, në korridor u dëgjua zvarritja e rëndë e rrotave të çantës. Iliri veshi këpucët, hodhi xhaketën mbi supe dhe mbeti për një çast në prag, duke luajtur nervozisht me çelësat. Dukej sikur kërkonte një fjali të fundit, diçka therëse për ta hedhur si gur para se të largohej. Mori frymë thellë, kapi dorezën e derës, gati ta përplaste me zhurmë për të lënë një gjurmë force të fundit.
Por Marsela iu afrua pa ngut dhe vendosi pëllëmbën mbi derë, duke ia ndalur hovin.
— Çelësat lëri mbi komodinë, — tha ajo me ton të sheshtë.
Iliri gëlltiti në heshtje, hodhi tufën mbi raft dhe doli në shkallë. Marsela e mbylli derën pas tij ngadalë, pa asnjë zhurmë, dhe e rrotulloi çelësin dy herë në bravë.
Kur u kthye në kuzhinë, tensioni ishte tretur, duke lënë vetëm një lodhje të lehtë në muskuj. Ajo ndezi sobën dhe vuri çajnikun mbi flakë. Nga dollapi nxori dy gota të mëdha qeramike.
U ulën pranë njëri-tjetrit në tryezë. Uji që po ziente murmuriste butë, duke e mbushur hapësirën me një ndjesi rehatie të shumëpritur. Asnjëri nuk foli. Thjesht pinin çajin me nenexhik dhe dëgjonin gumëzhimën e qytetit të mbrëmjes përtej dritares, ndërsa në shtëpinë e tyre, më në fund, ajri dukej i lehtë dhe i lirë për t’u marrë frymë.