Një borie e fortë, e zgjatur dhe metalike, çau qetësinë e mbrëmjes së së premtes me një të rënë të papritur, aq sa korgji Bardhyl Nano u hodh përpjetë nga jastëku i tij prej fleece dhe shpërtheu në lehje të ngjirur. Elvana Dushku u drodh, duke rrezikuar të derdhte verën e kuqe të thatë nga gota që mbante në dorë. Në sobë piqej qetësisht trofta, ndërsa në kuzhinë përhapej aroma e trashë e hudhrës, rozmarinës dhe limonit të freskët.
Ajo po priste Endrit Imerin. Që në mëngjes, i shoqi i kishte dërguar një mesazh enigmatik: i kërkonte të shtronte tryezën më të mirë dhe i premtonte një surprizë që, sipas fjalëve të tij, “do t’u tregonte të gjithëve se sa vlen në të vërtetë”. Elvana shpresonte sinqerisht që më në fund ai të kishte marrë çelësat e asaj parcele të vogël jashtë qytetit, për të cilën kishin kursyer me vite.
Boria ushtoi sërish — e gjatë, sfiduese. Alarmit të makinës së vogël të fqinjit në oborr iu ndez një ulërimë histerike. Elvana shtyu mënjanë perden e rëndë prej liri dhe hodhi sytë nga dritarja.
Në mes të oborrit të ngushtë, e pozicionuar në mënyrë arrogante mbi dy korsi dhe duke bllokuar krejtësisht daljen e një sedani fqinj, qëndronte një fuoristradë gjigante e zezë. Me shkëlqimin e saj të lëmuar dhe grilën masive që reflektonte dritat, dukej si një anije kozmike mes pallateve të vjetra. Dera e shoferit u hap me një klikim të butë. Në asfaltin e lagur zbriti Endriti. Ai nuk doli thjesht nga makina — ai zbriti me hap të sigurt, gjoksin përpara, dhe hodhi një vështrim rreth e rrotull sikur ishte gati ta blinte gjithë lagjen. Pas tij, nga ana e pasagjerit, duke mbajtur me kujdes fundin e palltos së gjatë, po zbriste Nexhmije Lufta.
Telefoni mbi tavolinë u drodh lehtë.
— Elvana, hape bravën e poshtme, i lashë çelësat në makinë! — zëri i Endritit tingëllonte i mbushur me ngazëllim. — Dhe nxirr në tavolinë gjithçka më të mirë. Po ngjitemi lart. Do ta festojmë siç duhet!
Ajo e vendosi telefonin me ekranin poshtë, pa nxituar. Një ndjesi e turbullt i pushtoi kraharorin.
Pas pak minutash, korridori u mbush plot. Nexhmije Lufta hyri e para. Nga palltoja e saj e njomur vinte era e lagështisë së rrugës, e përzier me aromën e rëndë dhe të ëmbël të parfumit të saj të zakonshëm. Pa i hedhur asnjë sy tapetit të hyrjes, ajo shkel mbi laminatin e çelët me çizmet ende të ndotura.
— Ja ku erdhën fitimtarët! — shpalli ajo me zë të lartë, duke vështruar shtëpinë sikur i përkiste.
Endriti hyri pas saj. Fytyra i ishte skuqur nga entuziazmi, sytë i shkëlqenin, dhe në dorë rrotullonte pa pushim një çelës të madh me telekomandë. As që u përkul për ta përqafuar të shoqen.
— E pe makinën? — tha me frymë të shkurtër, duke tundur kokën nga dritarja. — Katër rrota aktive, sedilje lëkure, tavan panoramik! Është përbindësh! Sapo u ula në timon, e kuptova — kjo është e imja.
Ai i hodhi çelësat mbi komodinë prej xhami. Ra një tingull i mprehtë që u përhap në heshtjen e apartamentit.
Elvana qëndronte në pragun e kuzhinës, me krahët e kryqëzuar mbi gjoks. Vishte pantallona shtëpie dhe një bluzë të gjerë, por përballë asaj dysheje të skuqur nga emocioni, ajo ndjeu papritur sikur ishte e vetmja njeri e arsyeshme në atë dhomë, ndërsa përballja e vërtetë sapo po fillonte.