— Mirëmbrëma, zonja Nexhmije, — foli Elvana me ton të qetë, por të prerë. — Ju lutem, hiqini këpucët. Jashtë është baltë dhe llucë.
Nexhmije Lufta shtrëngoi buzët me pakënaqësi, megjithatë u përkul të zgjidhte zinxhirët e çizmeve.
— Eh, moj Elvana, ti gjithmonë me rregullat e tua. Djali ka një ngjarje kaq të madhe sot! Endriti tani duhet të paraqitet me makinë dinjitoze. Është drejtues sektori!
— Është specialist i lartë, zonja Nexhmije. Për post drejtuesi i duhet ende kohë, — e korrigjoi ajo qetësisht.
— Përkohësisht! — ndërhyri Endrit Imeri, duke hyrë në sallon e duke u hedhur pa kujdes mbi divanin e hapur me ngjyrë të çelët. Bardhyl Nano, që po dremiste në cep, lëshoi një hungërimë të lehtë dhe u zhduk poshtë tavolinës. — Me atë makinë, në punë do të më shohin ndryshe. Është investim në figurën time, Elvana. Në të ardhmen tonë.
Ajo iu afrua dhe qëndroi përballë tij.
— E bleve makinën? — pyeti. Zëri i doli i sheshtë, por gishtat iu ftohën.
— E blemë, — u fut menjëherë Nexhmija, duke u ulur pranë të birit. — Shkova me të që ta ndihmoja. Endriti emocionohet shpejt, duhej sy i kthjellët femre. Dhe çfarë gomash i morëm dhuratë!
— Me çfarë parash, Endrit?
Ai hezitoi. Entuziazmi në fytyrë iu zbeh, duke lënë vend për një ndjesi pasigurie.
— Ishin kushte shumë të favorshme… ofertë nga salloni. Do të ishte marrëzi ta humbnim.
— Në llogarinë tonë të përbashkët kishim kursime për truallin. Nga të tuat nuk kishte mbetur pothuajse asgjë. Një fuoristradë e këtij niveli kushton shumë. Nga dolën paratë?
— Nga banka, ku tjetër! — shpërtheu Nexhmija, sikur po i shpjegonte diçka elementare një fëmije. — Sot të gjithë jetojnë me kredi. Bota ecën me këste! Çfarë do, të bredhë me autobus deri në pension?
Në dhomë ra heshtje e rëndë. Nga kuzhina dëgjohej vetëm zhurma e çajnikut që po vlonte.
— Sa është kësti mujor? — Elvana nuk ia ndau sytë.
Endriti ngriti supet dhe i hodhi një vështrim nënës. Ajo i buzëqeshi inkurajuese.
— Pothuajse e gjithë paga ime, — murmuriti me nxitim. — Por flas për rrogën bazë! Do marr orë shtesë, do rris të ardhurat. Kredia është afatgjatë, vitet kalojnë shpejt. Madje edhe siguracioni është përfshirë në pagesë, është shumë praktike.
Elvana mbylli sytë për një çast.
— Do të thotë që për disa vite, çdo lek që fiton do t’ia kalosh bankës?
— Po të them që do ketë shpërblime! — u nxeh ai.
— Ndërkohë me çfarë do jetosh? Ushqimet, karburanti për atë përbindësh, gomat e dimrit, rrobat e tua, drekat në zyrë?
Nexhmija u drejtua në vend, e fyer.
— Elvana, pse e kthen gjithçka në llogari? Si kontabiliste flet! Djali realizoi ëndrrën. Në familje mbështetemi, nuk i numërojmë kafshatat. Ti fiton mirë, ke studion tënde të dizajnit. Dhe ky apartament është pronë e jotja…