— …është pronë e jotja…
Fjalët e Nexhmije Luftës ende jehonin në ajër kur heshtja u bë e rëndë. Ajo vazhdoi, pa e zbutur tonin:
— S’keni as qira për të paguar. A është kaq e vështirë t’i hedhësh një pjatë supë burrit tënd? Ai po përpiqet për ju të dy! Madje do të të çojë me makinë fundjavave për pazaret.
Elvana i vështroi të dy me një qetësi që nuk i ngjante aspak asaj që ndiente brenda. Po përpiqej të përtypte atë që sapo kishte dëgjuar: një burrë i rritur dhe nëna e tij kishin vendosur t’ia dorëzonin bankës çdo të ardhur të ardhshme për një copë llamarine me shkëlqim. Ndërsa nevojat e tij të përditshme – ushqimi, shpenzimet, gjithçka – i kishin kaluar mbi supet e saj. Pa e pyetur. Thjesht duke e vendosur përballë faktit.
— Elvana, hajde të hamë diçka, — theu heshtjen Endriti, duke ledhatuar barkun. — Me mamin jemi ngritur që herët. Gjysmë dite në sallon për dokumentet. Edhe aroma e peshkut atje të hap oreksin menjëherë. Ulujmë në tavolinë?
Ajo pohoi lehtë me kokë.
— Mirë. Shkoni lani duart.
U kthye në kuzhinë me hapa të matur. Nxori dy pjata të zakonshme, ato që i përdornin përditë. Nga sirtari i poshtëm mori dy pako të lira makarona të çastit, të harruara që prej verës së kaluar për ndonjë fundjavë përtace. Thërrmoi blloqet e thata nëpër pjata dhe i mbuloi me ujë të valë. Më pas mori pjatën e bukur ovale, vendosi me kujdes një copë trofte të pjekur, e zbukuroi me gjethe sallate të freskëta dhe i shtoi vetes pak verë të kuqe.
Kur Endriti dhe Nexhmija hynë, kjo e fundit u ul e kënaqur, duke fërkuar pëllëmbët. Por buzëqeshja iu ngrirë sapo pa ç’kishte mbi tavolinë.
— Ç’është kjo tallje? — tha me përbuzje, duke shtyrë me majat e gishtave pjatën me makarona të fryra.
— Po peshku ku është? — u vrenjt Endriti. — Elvana, jam vërtet i uritur. Mos bëj shaka.
Ajo u ul qetësisht, preu një kafshatë nga trofta e nxehtë dhe e përtypi pa nxitim.
— Nuk është shaka. Është buxheti juaj i ri.
— Si ta kuptoj këtë? — ai u përkul përpara, i tendosur.
— Është shumë e thjeshtë, — zëri i saj u bë i akullt. — Deri dje jetonim me dy paga. Planifikonim udhëtime, hanim mirë. Nga sot, paga jote shkon e gjitha për bankën. Të ardhurat e mia mbeten për mua.
— Ne jemi familje! — shpërtheu ai.
— Ishim familje. Deri në çastin kur more një vendim të tillë pas shpinës sime. I kam llogaritur shpenzimet e mia: dritat, uji, mirëmbajtja e shtëpisë, ushqimi im, veterineri i Bardhyl Nanos, rrobat e mia dhe kursimet. Në listën time nuk ekziston zëri “mbajtja e një burri me ambicie të shtrenjta”.
Nexhmija u ngrit vrullshëm, karrigia gërvishti dyshemenë.
— Si guxon të flasësh kështu? Është burri yt me kurorë! Ka të drejtë të jetojë këtu dhe të hajë si njeri!
— Këtë apartament e kam blerë tre vjet para se të njihja djalin tuaj, — u përgjigj Elvana pa ngritur zërin. — Endriti është thjesht i regjistruar këtu. Dhe, me sa duket, jo për shumë gjatë.
Ajo e shikoi drejt në sy, ndërsa ai rrinte i kapur pas mbështetëses së karriges.
— Ti more një kredi për makinën me këst…