— Nuk kam harruar t’i dërgoj para nënës sate. Thjesht vendosa të mos i çoj, — tha prerë Elsa Frashëri, në momentin kur burri i saj, prej tetë muajsh pa punë, e priti me ankesën e zakonshme.
— Elsa, sërish nuk i ke kaluar lekët Nexhmije Dhramit! — zëri i Gëzim Hysës kumbonte me qortim sapo ajo kaloi pragun e shtëpisë, pas një dite të lodhshme dhjetëorëshe në zyrë.
Ajo u ndal një çast përpara se të hiqte këpucët. Çelësat i dridheshin në dorë nga rraskapitja, por tani edhe nga nervozizmi që po i ziente përbrenda.
— Nuk kam harruar, — u drejtua dhe e pa drejt në sy. — Nuk i kam dërguar me qëllim.
— Si ka mundësi? Mami po i priste ato para! Nesër i skadon fatura e dritave!
— Nëna jote merr pension, ka kursime dhe madje jep me qira një dhomë nga shtëpia e saj. Ndërkohë ne kemi kredinë e makinës që e more kur ishe ende në punë, — tha Elsa duke kaluar pranë tij drejt kuzhinës. — Dhe prej tetë muajsh çdo pagesë bie mbi mua.
— Ja ku fillove prapë! — e ndoqi Gëzimi. — Ta kam shpjeguar një mijë herë: fusha ime po kalon krizë. Nuk kam pse të pranoj oferta qesharake si programues për një rrogë minimale. Duhet të pres një mundësi të denjë.
Elsa hapi frigoriferin dhe lëshoi një psherëtimë të thellë. Raftet ishin pothuaj bosh.
— As në market nuk paske shkuar? — u kthye ajo me sy të lodhur. — Të lashë listën dhe paratë mbi tavolinë që në mëngjes.
— Kisha një intervistë online, — ngriti supet ai. — Pastaj fola me disa nga ekipi i vjetër. Më iku koha.
— Kohë gjete për të telefonuar nënën tënde e për t’u ankuar që nuk i çova pesëmbëdhjetë mijë lekë, — tha Elsa, duke nxjerrë nga çanta disa ushqime që i kishte blerë rrugës për në shtëpi. — E di çfarë? Jam e rraskapitur. Fizikisht dhe shpirtërisht. Punoj, gatuaj, pastroj, paguaj gjithçka. Ti vetëm kritikon dhe mbron nënën tënde.
— Mos e ekzagjero, — u ul ai në tryezë, me pritshmërinë e zakonshme që darka do t’i dilte përpara. — Kjo është e përkohshme. Sapo të gjej një punë me rrogë të mirë, gjithçka do të stabilizohet.
— Kur? — u kthye ajo vrullshëm. — Pas një muaji? Pas një viti? Apo kur të jem shteruar krejtësisht? Punoj si menaxhere projektesh në një agjenci publicitare dhe në mbrëmje marr edhe angazhime shtesë vetëm që të mbajmë kokën mbi ujë.
— Ti vetë i zgjodhe ato punë shtesë, — ia ktheu ai ftohtë. — Askush nuk të detyroi.
— Po me çfarë do ta paguajmë makinën, qiranë dhe “ndihmën” për nënën tënde? — Elsa nisi të presë perimet për sallatë me lëvizje të shpejta. — Rroga ime mezi mjafton për shpenzimet bazë.
— Së pari, makina është e jona. Së dyti, mami ka nevojë për mbështetje. Më ka rritur e vetme. Nuk mund ta braktis.
— Nexhmije Dhrami të ka rritur tridhjetë e pesë vjet më parë! — shpërtheu Elsa. — Tani është gjashtëdhjetë e dy vjeçe, punon me kohë të pjesshme si llogaritare, merr pension dhe jep me qira një dhomë nga apartamenti me tre dhoma. Të ardhurat e saj janë më të larta se të miat!
— Nga i di ti këto? — ai rrudhi vetullat.
— Rastësisht pashë një njoftim për dhoma me qira. E njoha adresën dhe mobilimin nga fotot, — ia vuri sallatën përpara. — Vetëm nga ajo dhomë merr njëzet e pesë mijë lekë në muaj, pa llogaritur pensionin dhe pagën.
— Po e spiunon nënën time? — u ndez Gëzimi.
— Thjesht po përpiqem të kuptoj pse duhet ta mbajmë ne, kur mezi po mbajmë veten! — u ul ajo përballë tij. — Dhe pse ti rri tetë muaj në shtëpi duke refuzuar çdo ofertë se “nuk është në nivelin tënd”?
— Kam dhjetë vite përvojë! Nuk do të punoj për gjashtëdhjetë mijë lekë kur më parë merrja njëqind e pesëdhjetë!
— Në vendin e punës nga i cili u largove për shkak të shkurtimeve, — ia kujtoi Elsa me qetësi të hidhur. — Tetë muaj janë shumë. Në kaq kohë mund të kishe filluar diku dhe të kishe kërkuar diçka më të mirë paralelisht.
— Mami ka të drejtë, — shtyu pjatën mënjanë. — Ti nuk më mbështet. Në vend që të besosh tek unë, më akuzon.
— Sipas saj, unë nuk jam gruaja e duhur për ty, — u ngrit Elsa. — Sa herë takohemi, ma përsërit që gruaja e mirë duhet ta mbajë burrin dhe të mos bëjë pyetje.
— Ajo thjesht shqetësohet për mua.
— Po për mua kush shqetësohet? — zëri i saj u drodh. — Kush më pyet si ndihem? A fle mjaftueshëm kur punoj deri në mesnatë? A kam më forcë?
Gëzimi uli sytë dhe heshti.
— E dija, — mori çantën ajo. — Po dal pak. Më duhet ajër… dhe qetësi për të menduar.
Në rrugë, Elsa nxori telefonin dhe thirri shoqen e saj.
— Ina? A mund të vij tek ti? Kam nevojë të flas me dikë.
Gjysmë ore më vonë, ajo ishte ulur në kuzhinën e Ina Rexhës, me një filxhan çaji të ngrohtë mes duarve.
— Nuk po e përballoj dot më, — tundi kokën Elsa. — Prej tetë muajsh mbaj gjithçka mbi supe. Ai vetëm ankohet dhe mbron nënën.
— Po vjehrra? A është vërtet në vështirësi? — e pyeti Ina me seriozitet.
— Ja ku qëndron thelbi. Nuk është aspak. Zbulova që…