…Zbulova që ajo vazhdon të punojë, merr pension dhe madje ka dhënë me qira një dhomë të shtëpisë. Pra, nuk është aspak në hall siç paraqitet. Por Gëzimi këmbëngul se është detyra jonë ta mbajmë. Ndërkohë vetë nuk lëviz as gishtin për të sjellë qoftë edhe një lek në shtëpi.
Ina psherëtiu thellë dhe mbështeti shpinën pas karriges.
— Histori e dëgjuar shumë herë, — tha ajo me një buzëqeshje të hidhur. — Një kolege e imja kaloi të njëjtën gjë. Burri i saj për dy vjet “kërkonte veten”, ndërsa vjehrra vinte çdo javë për t’i mbajtur leksione se si duhet të ishte një grua e denjë. Në fund u ndanë.
— Dhe si është tani? — pyeti Elsa me kureshtje të përzier me frikë.
— Shumë më mirë. Më tha se ndihej sikur i ishte hequr një barrë nga supet. Madje kursente më tepër. Del më lirë të jetosh vetëm, sesa të mbash një burrë të rritur dhe nënën e tij.
Elsa mbeti në heshtje, duke parë përtej xhamit të dritares. Fjalët e Inës po i vërtiteshin në mendje. Ndoshta kishte ardhur koha të ndryshonte diçka. Kështu si po shkonin gjërat, nuk mund të vazhdonte.
— E di çfarë më dhemb më shumë? — u kthye nga shoqja. — Unë e dua. Ose të paktën e kam dashur. Tani nuk jam më e sigurt. Por në këto kushte, nuk mund të jetoj më.
— Atëherë flit hapur me të, — e këshilloi Ina. — Vendosi kufij të qartë: ose fillon punë dhe ndalon mbështetjen e tepruar për të ëmën, ose secili në rrugën e vet. Reagimi i tij do të të tregojë gjithçka.
— Kam frikë se do të zgjedhë nënën, — tha Elsa me një buzëqeshje të lodhur.
— Nëse ndodh, të paktën do ta dish të vërtetën, — Ina i shtrëngoi dorën me ngrohtësi. — Dhe do të marrësh vendimin e duhur.
Kur u kthye në apartament, Elsa e gjeti Gëzimin përpara kompjuterit. Ishte zhytur në një lojë online dhe as nuk e ktheu kokën kur ajo hyri.
— Duhet të flasim. Tani, — tha ajo me zë të prerë.
— Prit pak sa të mbaroj ndeshjen, — u përgjigj ai pa e shkëputur vështrimin nga ekrani.
Elsa iu afrua dhe mbylli kapakun e laptopit.
— Jo më vonë. Tani. Kjo ka më shumë rëndësi se loja jote.
— Çfarë po bën? Ishte ndeshje renditjeje! — shpërtheu ai i irrituar.
— Nuk më intereson renditja jote. Familja jonë ka probleme serioze, ndërsa ti sillesh si adoleshent.
— Hajde, nxirre gjithë çfarë ke brenda, — tha ai duke u mbështetur në karrige me duar të kryqëzuara. — Po të dëgjoj.
Elsa mori frymë thellë.
— Nuk do të dërgoj më para për nënën tënde. Dhe pres që brenda një muaji të gjesh një punë. Çfarëdo pune. Ndoshta jo pozicion ëndrrash, por të paktën të kemi të ardhura nga të dy.
— Po më vë ultimatum? — ngriti ai vetullat.
— Po. Sepse jam e rraskapitur duke mbajtur gjithçka vetëm. Ose fillon të sillesh si burrë i përgjegjshëm, ose do të ndahemi.
— Mami kishte të drejtë, — mërmëriti Gëzimi duke tundur kokën. — Tha që je e fiksuar pas parave.
— Ajo gabon. Unë mendoj për të ardhmen tonë. Jam tridhjetë e dy vjeç dhe dua fëmijë. Si mund të planifikojmë një bebe kur burri im nuk punon prej tetë muajsh?
— Është periudhë kalimtare!
— Tetë muaj nuk janë periudhë kalimtare, por mënyrë jetese! — zëri i Elsës u ngrit pa e kontrolluar. — Dhe reagimi yt tregon se nuk ke ndërmend të ndryshosh asgjë.
— Çfarë do? Të shkoj roje nate? Apo shitës në dyqan? Të poshtërohem që ti të ndihesh më e sigurt?
— Dua të pjekesh dhe të marrësh përgjegjësi për familjen tënde. Por duket se kjo të duket tepër.
Papritur ai u ngrit në këmbë.
— E di çfarë? Po shkoj te mami. Atje të paktën flasin normalisht me mua, jo me kërcënime.
— Shko, — tha Elsa e lodhur. — Por mendo mirë për atë që të thashë. Ke një muaj.
Pasi dera u mbyll pas tij, ajo u ul në divan dhe lotët i rrëshqitën pa i ndalur. Asgjë nuk kishte marrë drejtimin që kishte ëndërruar. Megjithatë, e kuptonte se rrugë kthimi nuk kishte: ose Gëzimi do të zgjohej nga kjo gjendje, ose ajo do të duhej të ndërtonte një jetë të re.
Të nesërmen u zgjua vetëm. Ai nuk ishte kthyer dhe nuk kishte lënë asnjë mesazh. Përgatiti mëngjesin në heshtje dhe u nis për në punë, duke u përpjekur të mos rikthente në mendje grindjen e mbrëmshme.
Në zyrë e priste një surprizë. Drejtori i departamentit, Besnik Cani, e thirri në kabinet.
— Elsa, kam lajme shumë të mira, — tha ai me buzëqeshje. — E mban mend projektin me kompaninë ndërkombëtare që drejtuat?
— Sigurisht, e përfunduam muajin e kaluar.
— Klientët janë jashtëzakonisht të kënaqur. Aq sa kërkojnë kontratë vjetore me ne dhe duan që të gjitha projektet e tyre t’i menaxhoni ju personalisht.
— Kjo është fantastike! — ndjeu si i rikthehej energjia.
— Dhe nuk mbaron me kaq. Me zgjerimin e bashkëpunimit, kompania vendosi t’ju ofrojë promovim në pozicionin e menaxheres së lartë të projekteve, me rritje page rreth dyzet për qind.
Elsa mezi po e besonte. Kjo do të zgjidhte pjesën më të madhe të shqetësimeve financiare.
— Ju falënderoj! E pranoj me kënaqësi!
— E meritoni plotësisht, — shtoi Besniku. — Jeni ndër më të mirat në ekip.
Kur doli nga zyra, instinkti i parë ishte të telefononte Gëzimin dhe t’i tregonte lajmin e mirë. Por u përmbajt. Le të bënte ai hapin e parë.
Mbrëmjen, sapo hapi derën e shtëpisë, Elsa u ndal e befasuar. Në kuzhinë ishte ulur Nexhmije Dhrami, me një filxhan çaji përpara, e qetë dhe e sigurt, sikur ajo të ishte zonja e vërtetë e asaj shtëpie.
— Mirëmbrëma, — tha Elsa me ton të përmbajtur, ndërsa ndjeu se përballja e radhës sapo kishte filluar.