— Gëzimi të ka dhënë çelës? — pyeti Elsa me qetësi të ngrirë.
— Mbaj një kopje rezervë, — u përgjigj Nexhmije Dhrami, duke e vështruar nusen nga koka te këmbët. — Djali më tregoi për bisedën tuaj të djeshme. Kam ardhur të sqarojmë disa gjëra.
— Po të dëgjoj, — tha Elsa, hoqi xhaketën dhe u ul përballë saj.
— Po gabon rëndë, — nisi vjehrra me ton të prerë. — Gëzimi është profesionist i zoti. Nuk duhet ta shesë dijen e tij për pak para. Si bashkëshorte, detyra jote është ta mbështesësh në këtë periudhë të vështirë.
— Tetë muaj nuk janë më “periudhë”, janë bërë mënyrë jetese, — ia ktheu Elsa pa hezitim.
— Mos më ndërprit, — shtrëngoi buzët Nexhmija. — Kam rritur një djalë të shkëlqyer. I zgjuar, i arsimuar, me të ardhme përpara. Ai meriton një grua që ta vlerësojë, jo ta matë me qindarka.
— Pra, sipas jush, është normale që unë të punoj e vetme, të mbaj shtëpinë mbi supe dhe, për më tepër, të mbuloj edhe shpenzimet tuaja?
— Unë nuk jetoj në kurrizin e askujt! — u fye ajo.
— Atëherë për çfarë shërbejnë transfertat mujore? — Elsa hapi telefonin. — T’ju tregoj llogarinë? Në tetë muaj, njëqind e njëzet mijë lekë. Ndërkohë që Gëzimi nuk ka sjellë asnjë të ardhur.
— Është përkujdesja e një djali ndaj nënës së tij. Ti nuk e kupton këtë. Ke parime të tjera.
— Parimi im është familja ku të dy mbajnë përgjegjësi, — u ngrit Elsa në këmbë. — Jo skema që i impononi Gëzimit.
— Çfarë skeme? — u çua edhe Nexhmija.
— Ajo ku burri mbetet përjetësisht fëmijë. Së pari e shërben nëna, pastaj gruaja. Dhe të dyja duhet të heshtin.
— Si guxon të flasësh kështu!
— Sepse jam lodhur nga kjo farsë. Gëzimi është burrë i rritur, por sillet si adoleshent i përkëdhelur. Dhe ju e përkrahni këtë.
— Unë do ta mbroj tim bir nga një… nga një…
— Thuajeni. Nga një grua që mendon për paratë? — buzëqeshi Elsa me ironi. — Sot më promovuan. Do të kem të ardhura të mjaftueshme për të jetuar rehat edhe vetëm. Pa një bashkëshort që duhet ta mbaj me rrogën time dhe pa një vjehrrë që e quan këtë normale.
— Po kërcënon me divorc?
— Thjesht po them një fakt. Nëse Gëzimi nuk ndryshon, do të paraqes kërkesën për ndarje. Dhe, sinqerisht, do të jetë më e lehtë për mua.
Nexhmija nuk tha më asnjë fjalë. Mblodhi çantën, drejtoi shallin dhe u nis drejt derës. Para se të dilte, u kthye:
— Do ta pendohesh. Një burrë si djali im nuk do ta gjesh më.
— Falë Zotit, — pëshpëriti Elsa dhe e mbylli derën pas saj.
Ditët që pasuan kaluan në një heshtje të çuditshme. Gëzimi nuk telefonoi, nuk dërgoi mesazhe dhe nuk u kthye në shtëpi. Elsa u zhyt në punë, duke u përpjekur të lërë mënjanë rrëmujën familjare.
Të premten në mbrëmje ra zilja. Në prag qëndronte Gëzimi, me një çantë të vogël në dorë.
— Mund të hyj? — pyeti me zë të ulët.
— Sigurisht. Është edhe shtëpia jote, — u spostua Elsa për t’i hapur rrugë.
U ulën në sallon. Ai dukej i lodhur, me rrathë nën sy dhe fytyrë të rrudhur nga mendimet.
— Kam reflektuar shumë këto ditë, — tha më në fund. — Dhe e kuptova që në shumë gjëra kishe të drejtë. Qëndrova pa punë më gjatë seç duhej.
Elsa nuk e ndërpreu.
— Mami këmbëngulte të prisja ofertën ideale. Por oferta perfekte nuk ekziston, apo jo? Ndërkohë ti po lodheshe vetëm.
— Më vjen mirë që e pranon, — tha ajo qetë. — Çfarë ke vendosur?
— Kam aplikuar në disa vende. Jo poste drejtuese, por me pagë të rregullt. Të hënën kam dy intervista.
— Është një hap i mirë.
— Ka edhe diçka tjetër… Fola me mamin. I thashë se derisa të filloj punë, nuk do të ketë më dërgesa parash. U mërzit, por kjo është çështja e saj.
Elsa e pa me habi. A kishte guxuar vërtet të përballej me të ëmën?
— Po “detyrimi i djalit ndaj nënës”?
— Ekziston. Por jo në kurriz të gruas sime. Kishe të drejtë — ajo nuk ka nevojë për ndihmë. Unë thjesht u mësova t’i hedh mbi ty përgjegjësitë financiare.
— Gëzim, më ngritën në detyrë, — i tha Elsa më në fund. — Tani jam menaxhere e lartë projektesh.
— Vërtet? Fantastike! — u gëzua sinqerisht. — E meriton plotësisht.
— Por kjo s’do të thotë se do të mbaj gjithçka mbi shpinë, — shtoi ajo seriozisht. — Dua partner, jo dikë për ta mbajtur.
— E kuptoj. Dhe dua ta provoj që mund të jem ai partner. Më jep një mundësi ta rregulloj.
Elsa e vështroi gjatë, duke u përpjekur të lexonte nëse vendosmëria e tij ishte e vërtetë.
— Mirë. Kushtet mbeten. Ke një muaj për të gjetur punë. Dhe deri atëherë, asnjë lek për nënën tënde.
— Dakord, — ai zgjati dorën. — Armëpushim?
— Do ta shohim, — ia shtrëngoi dorën. — Veprat vlejnë më shumë se premtimet.
Të hënën Gëzimi shkoi në të dy intervistat. E para nuk rezultoi e suksesshme — kërkonin profil tjetër. Por e dyta dukej premtuese dhe ai u kthye në shtëpi me një ndjenjë shprese që prej kohësh nuk e kishte ndier.