— Bujar, a po më thua se gjithë pushimet e majit do t’i kaloj vetëm, duke numëruar plasaritjet e murit? — zëri i Teuta Toplanës ishte i ulët, i përmbajtur me kujdes, pa atë dridhjen e mprehtë që së fundmi e bezdiste aq shumë bashkëshortin. Ajo qëndronte pranë dritares, por sytë nuk i kishte nga rruga; shikimi i ishte ngulur në shpatullat e gjera të tij.
— Teuta, mos e nis prapë, të lutem, — tha Bujar Osmani pa u kthyer, ndërsa sistemonte dokumentet brenda çantës së lëkurës. — Era ka pasur përkeqësim të alergjisë. I duhet ajër i pastër, gjelbërim dhe i ati pranë. Ornela ka marrë një shtëpi me qira jashtë qytetit. Unë thjesht do të jem atje. Si baba.
— Si baba? — përsëriti ajo, duke iu afruar një hap më shumë. — Po pse nuk mund të vij edhe unë? Nuk do t’ju pengoj. Mund të shëtis në pyll ndërsa ju rrini bashkë. Në fund të fundit… jemi burrë e grua.
Çanta u mbyll me një krismë të thatë, të pakëndshme. Bujari u kthye nga ajo me një shprehje të lodhur, pothuaj përçmuese, që Teutës i shtrëngonte kraharorin sa herë e shihte. E shikonte si një fëmijë kokëfortë që kërkon ëmbëlsirë para darke.
— Ornela nuk është dakord. Sipas saj, prania jote mund ta trazojë psikologjikisht vajzën. Alergjia është psikosomatike, Teuta. Mjafton një stres i vogël dhe Erës i shpërthen përsëri lëkura. A do ta mbash ti përgjegjësinë për shëndetin e vajzës sime?
— Jo… sigurisht që jo, por… — ajo u hutua. Ishte një lojë e trashë, por godiste aty ku duhej. — Bujar, janë dhjetë ditë. Mendova se do të shkonim tek të mitë, në shtëpinë e pushimit. Gjyshi pyeste për ne…
— Gjyshi do t’ia dalë, — e preu ai shkurt. — Dhe tek nëna jote nuk do të shkosh.
— Pse? — pyeti ajo e çuditur.
— Sepse kështu them unë. Nuk dua të rrish atje duke u mbushur mendjen me ankesat e saj. Qëndro në shtëpi, merru me barishtet e tua. Çlodhu. Do të kthehem kur të mbarojnë festat. Quaje dhuratë nga ana ime — pushim i plotë nga punët e shtëpisë.
U afrua, e puthi shkujdesur në faqe — si të vuloste një dokument të pavlefshëm — dhe doli drejt korridorit. Teuta mbeti në mes të dhomës së ndenjjes. Në ajër qëndronte aroma e locionit pas rroje, e përzier me erën e lëkurës së këpucëve të shtrenjta. Bujari punonte si negociator në një kompani të madhe logjistike; merrej me furnizime druri të rrallë për jahte luksoze. Për të, paraqitja ishte mjet pune, po aq i rëndësishëm sa gjuha e mprehtë dhe kostumi i qepur me porosi.
Dera u përplas. Teuta u ul ngadalë në divan. Në mendje i sillej e njëjta frazë: “Ai është thjesht një baba i përkushtuar. E do vajzën. Duhet të jem e arsyeshme. Duhet ta kuptoj.” Përpiqej ta bindte veten se s’kishte asgjë të dyshimtë, se dyshimet ishin pjellë e pasigurisë së saj. Ornela ishte e shkuara, ndërsa ajo — e tashmja. Bujari e kishte zgjedhur atë. Ishin martuar. Mjaftonte të priste. Të duronte.
Tri ditët pas largimit të tij kaluan si në mjegull të rëndë. Ajo tentoi të përqendrohej te puna. Studioja — një nga dhomat e apartamentit të gjerë — ishte e mbushur me kallëpe, allçi dhe bimë të thara. Teuta krijonte basoreliefe botanike: stampa të mëdha e të imëta lulesh e barishtesh, të ngrira në të bardhën e gurit artificial. Kjo kërkonte durim dhe qetësi meditative, por duart nuk i bindeshin. Balta i dukej e fortë si gur, allçia herë ngurtësohej menjëherë, herë tjetër rridhte si ujë i turbullt.
Kur Gerda Nushi kaloi për kafe, dëgjoi rrëfimin me sy të zgurdulluar.
— Teuta, po flet seriozisht? Ai të ndaloi të shkosh te mamaja jote?
— Tha se do të rrija atje duke e mbingarkuar veten…
— Ndërsa këtu, në shtëpi, po mediton e po arrin ndriçimin? — Gerda rrotulloi gishtin pranë tëmthit. — Zgjohu, shoqe. Burri yt shkon te ish-gruaja për gjithë festat dhe ty të mbyll brenda. Era ka alergji? Nga çfarë? Nga ekzistenca jote?
— Mos e thuaj ashtu… Ornela është nëna e fëmijës së tij.
— Ornela është një grabitqare që para dy vitesh e nxori nga shtëpia me një valixhe të vetme, sepse gjeti dikë “më premtues”. Tani që ai “premtuesi” u zhduk dhe Bujari u ngrit në karrierë, bleu makinë e nisi të vishet ndryshe falë teje, papritur iu kujtua se vajza paska baba. Teuta, ai prej një muaji shkon tek ajo me justifikimin se po çon ilaçe…
Dhe pikërisht kjo fjali e fundit filloi të trokiste me këmbëngulje në mendjen e Teutës, duke e detyruar të rikthejë çdo detaj të javëve të fundit.