Fjala e fundit e Gerdës vazhdonte t’i jehonte në mendje Teutës, si një zile alarmi që nuk pushonte.
— I ke parë faturat? Ato nuk janë nga farmaci. Janë nga një dyqan bizhuterish.
Disa javë më parë, Teuta kishte vënë re rastësisht një njoftim nga banka në tabletin e Bujar Osmanit, të cilin ai e kishte lënë hapur mbi tavolinë. Shuma ishte e majme, shumë më e lartë se zakonisht. Kur e kishte pyetur, ai i kishte shpjeguar me qetësi se ishte pagesë paraprake për sigurimin e një ngarkese të re mallrash.
— Nuk dua të kthehem në një grua xheloze që shpik skenarë, — murmuriti Teuta, me zë të ulët.
— Atëherë bëhu e kthjellët, — ia ktheu Gerda prerë. — Nëse sot mbyll sytë, nesër ajo do të hyjë këtu si zonjë shtëpie dhe ty do të të lërë te dera, si një send të panevojshëm.
Pasi mikja u largua, Teuta nuk gjeti qetësi. Endej nga një dhomë në tjetrën, sikur muret të kishin filluar ta shtypnin. Dyshimet që për muaj i kishte shtyrë në skajin më të errët të mendjes, tani kishin dalë në sipërfaqe dhe po i zinin frymën. I erdhën ndër mend gjëra që më parë i kishte anashkaluar: si e kthente Bujari telefonin me ekranin poshtë sa herë ajo afrohej; si shmangte sytë kur ajo e pyeste si kaloi koha me Erën; si zemërohej pa arsye për pyetje të thjeshta. Madje edhe aroma që sillte në rrobat e tij — jo pudër fëmijësh, por një parfum i rëndë, i thellë, krejt i papërshtatshëm për vizita tek një vajzë e vogël.
Në kraharor iu mblodh një ndjenjë e errët, e dendur. Jo shpërthim i menjëhershëm, jo britmë, por një mllef i ftohtë që të gërryen ngadalë. Më shumë se tradhtia, e lëndonte fakti që e kishin trajtuar si naive. Si një grua të bindur, të rehatshme, që nuk do të ngrinte kurrë zërin.
Mori telefonin. Nuk e telefonoi Bujarin. E dinte shumë mirë ku ndodhej zyra e firmës së tij. E dinte gjithashtu se atë ditë ai kishte planifikuar një mbledhje të shkurtër para një udhëtimi “jashtë qytetit”, që sipas tij do të bëhej të nesërmen në mëngjes. Por nga sa dukej, ai ishte larguar që një ditë më parë, me arsyetimin e përhershëm për “dokumente urgjente”.
U vesh ndryshe nga zakonisht. Jo me xhinse të rehatshme e triko të lirshme, me të cilat kalonte orë të tëra në studio duke punuar me baltë, por me një fustan të errët, të prerë thjesht, që i theksonte linjat. Thirri një taksi.
Në zyrë e priti sekretarja, një vajzë e re me sy të trembur. Ajo i tha se Bujar Osmani ishte larguar që në mesditë.
— Në shtëpi? — pyeti Teuta, duke ruajtur qetësinë.
— Jo… tha se kishte një takim. Diçka personale. Të rëndësishme.
Adresa e Ornela Priftit nuk ishte sekret. Bujari gjithmonë e përmendte me një lloj krenarie të shtirur, si provë e ndershmërisë së tij: “Nuk kam asgjë për të fshehur, po shkoj tek vajza.” Apartamenti ndodhej në një kompleks të ri, në anën tjetër të qytetit, një zonë e shtrenjtë ku çdo hyrje kishte roje e kamera.
Gjatë rrugës, Teuta kuptoi se nuk po shkonte për të bërë skenë. Nuk po shkonte për të bërtitur. Po shkonte të shihte të vërtetën me sytë e saj, sido që të ishte ajo.
Dera nuk u hap menjëherë. Një orë rrugë kishte mjaftuar që vendosmëria e saj të mos zbehej, por të forcohej si akull. Shtypi sërish zilen, këtë herë më gjatë, pa hezitim.
U dëgjua klikimi i bravës. Dera u hap.
Në prag qëndronte Ornela Prifti. Jo me rroba shtëpie, as me përparëse në rolin e nënës së përkushtuar që kujdeset për një fëmijë të sëmurë. Kishte veshur një rrobë mëndafshi ngjyrë bordo, të hedhur lehtë mbi trupin e zhveshur. Flokët i kishte të shpupuritura, buzët i shkëlqenin nga një gloss i lagësht.
— Oh, — tha ajo, me një buzëqeshje të lehtë. — Teuta? Nuk prisnim vizitorë. Era po fle.
— Nuk kam ardhur për Erën, — zëri i Teutës tingëlloi i mbytur, sikur vinte nga thellësia e një pusi.
Nga fundi i korridorit u shfaq Bujar Osmani. Doli nga banjoja me një peshqir të lidhur në ije. Flokët i pikonin ende ujë. Në gjoks i dallohej një gërvishtje e freskët. Me një peshqir tjetër fshinte fytyrën, duke kënduar lehtë, derisa ngriti sytë.
Kur pa Teutën, u ngrirë në vend. Peshqiri i rrëshqiti pak nga duart.
— Teuta? — belbëzoi. — Çfarë po bën këtu? Unë të thashë…
Ornela u mbështet në kornizën e derës dhe, me një lëvizje të ngadaltë, rregulloi rrobën që të hapej pak më shumë, duke zbuluar këmbën e gjatë.
— Bujar, merre me gruan tënde, — tha me një ton përçmues. — Ne ende s’e kemi mbyllur diskutimin për “trajtim”.
Ironia e saj ishte aq e trashë, sa për një çast Teuta humbi fjalët. Ajo po shihte burrin që kishte quajtur shtyllë të jetës së saj. Njeriun që e kishte bindur për ndershmërinë e tij. Dhe përballë kishte një mashkull të zakonshëm, të kapur në flagrancë, që përpiqej ende të ruante një grimë dinjiteti.
Bujari u përmend i pari. Bëri një hap përpara, duke marrë një shprehje kërcënuese.
— Po më ndiqje? Je çmendur fare? Të kam thënë të rrish në shtëpi!
Teuta nuk ngriti zërin. Nuk iu hodh Ornelës, nuk shpërtheu në akuza. I vështroi të dy me një qetësi të frikshme, sikur po fiksonte në kujtesë çdo detaj të kësaj skene të mjerë. Në atë çast, brenda saj u dëgjua një kërcitje e thatë. Diçka u shkëput, u shemb dhe pushoi së ekzistuari përgjithmonë.