— Çelësat, — tha ajo ftohtë.
— Si? — u hutua Bujari, sikur të mos e kishte dëgjuar mirë.
— Çelësat e apartamentit. Tani, menjëherë.
— Mos u çmende? Shko në shtëpi, flasim më vonë, — ai tentoi ta kapte nga krahu, me një lëvizje të padurueshme.
Teuta e tërhoqi dorën me vrull.
— Të thashë: ma jep çelësin. Përndryshe, thërras policinë e lagjes dhe bëj kallëzim për persona të paautorizuar në banesë. Ti nuk je i regjistruar aty.
Një buzëqeshje përbuzëse i rrëshqiti në fytyrë. U kthye me nerva nga komodina në korridorin e Ornelës, mori çantën e vogël ku mbante dokumentet dhe prej andej nxori tufën e çelësave. I hodhi përtokë, pranë këmbëve të Teutës.
— Mbaji. Histerike.
Ajo u përkul pa thënë asnjë fjalë, i mori çelësat dhe u drejtua nga ashensori. Pas shpine dëgjoi pëshpërimat e acaruara të Ornelës dhe tonin justifikues të Bujarit, por nuk u kthye më.
Në shtëpi lëvizte si makinë e programuar. E përqendruar, e ftohtë, pa asnjë gjest të tepërt. Nxori nga rafti i sipërm disa çanta të mëdha me kuadrate, ato që përdoren zakonisht për zhvendosje. Hapi dollapin e Bujarit dhe filloi t’i zbrazte raftet. Kostume, këmisha, xhinse — gjithçka përfundonte brenda çantave, pa u ndarë sipas rendit apo kujdesit. Edhe këpucët e shtrenjta, koleksioni i kravatave, madje edhe aparati i tij personal i kafesë, që nuk e lejonte askënd ta prekte.
Apartamenti ishte pronë e gjyshit të saj, një arkitekt i njohur në qytet. Tashmë i moshuar dhe i pafuqishëm, jetonte me nënën e Teutës jashtë Tiranës, ku kujdesej për të me përkushtim. Bujari, megjithatë, ishte ndjerë gjithmonë si zot shtëpie. Kishte bërë rikonstruksion sipas shijes së tij, kishte hequr mobiliet e vjetra dhe, dalëngadalë, kishte filluar ta quante vendin “fortesa ime”.
Dy orë më vonë, dera u drodh nga goditjet. Ai nuk mund ta hapte më me çelës — ato tashmë ishin në xhepin e Teutës. Po trokiste me grusht.
Ajo e hapi. Bujari qëndronte në prag, i veshur për të dalë, por ende i çrregullt. Në fytyrë i lexohej një përzierje inati dhe hutimi.
— Çfarë skene bëre atje? Më turpërove para Ornelës! — shpërtheu ai sapo kaloi pragun. — A e kupton ç’ke bërë?
Fjalët iu prenë kur pa grumbullin e çantave në korridor.
— Ç’janë këto?
— Sendet e tua, Bujar. Të gjitha. Merri.
— Po më nxjerr jashtë? — qeshi me nervozizëm. — Për një aventurë të vogël? Mos u bëj qesharake. Po, ndodhi. U shmanga. Burrat kështu janë. Ornela di si të… e pe vetë. Por unë jetoj me ty! Ty të vlerësoj për qetësinë, për rehati. Ajo ishte thjesht një çlirim.
— Çlirim? — përsëriti Teuta me zë të ulët. — Më ndalove të takoja nënën, më mbajte në qytet gjatë festave, më gënjeve për sëmundjen e Erës, flije me ish-gruan dhe e quan “çlirim”?
Ai hyri më thellë në dhomë dhe goditi me këmbë njërën nga çantat.
— Mjaft me dramat. Apartamenti mund të jetë i gjyshit tënd, por rinovimin e pagova unë. Kam investuar këtu! Nëse do të iki, më takon gjysma e shpenzimeve. Dhe, sinqerisht, kujt i duhesh ti? Me herbariumet e tua? Pa mua do të kishe mbetur pa bukë me ato gjethet e tua të thata. Je e mërzitshme, Teutë. E zbehtë. Ornela është flakë, ti je kënetë. Të durova sepse më leverdiste. Tani paske vendosur të tregosh karakter?
Asnjë fije pendese në zërin e tij. Vetëm akuza dhe arrogancë. Ishte i bindur se kishte të drejtë.
— Dil, — tha ajo shkurt. — Thjesht dil.
— Do të iki, — u përgjigj ai duke rrëmbyer dy çanta njëherësh. — Do më telefonosh vetë kur ta kuptosh që vetëm nuk mbijetohet. Atëherë do të shoh nëse të pranoj sërish.
Ai i nxori të gjitha çantat në shkallë. Teuta dëgjoi zhurmën monotone të ashensorit që zbriste. Pastaj mbylli derën me shul. Nuk qau. Brenda saj kishte vetëm boshllëk dhe, diku thellë, një ndjesi e lehtë, e kumbueshme lirie.
Mëngjesi i parë i majit erdhi i ndritshëm. Ajo u zgjua jo nga alarmi, por nga rrezet që i binin drejt në fytyrë. Kishte fjetur gjatë. Shtëpia ishte e heshtur, por kjo heshtje nuk e rëndonte; ishte e pastër, e re.
Vendosi ta festonte ditën. Nuk do t’ia linte askujt pranverën e saj. Nxori miellin, vezët, ajkën. Filloi të përgatiste tortën e saj të preferuar, medovikun, që Bujari e përçmonte si “gatim fshati”, ndërsa preferonte ëmbëlsira të blera. Aroma e mjaltit dhe brumit të pjekur mbushi çdo cep të apartamentit. Nxori edhe një vazo, vendosi degë molle të lulëzuara që i kishte sjellë dy ditë më parë dhe i kishte fshehur në ballkon, që të mos e bezdisnin “rrëmujën” e saj.
Vuri muzikë. Xhaz të vjetër, atë që gjyshi e adhuronte.
Rreth orës dy të pasdites, zilja e derës ra me ngulm, me një këmbëngulje urdhëruese.
Teuta iu afrua syrit të derës. Bujari qëndronte jashtë.