Ajo e hapi derën vetëm sa për një pëllëmbë, zinxhirin e la të kapur.
— Çfarë do? — pyeti ftohtë.
Bujar Osmani nuk dukej thjesht i lodhur; ai ishte i shpërfytyruar, i çrregullt, pothuaj i mjerë.
— Teuta, hape. Duhet të flasim.
— S’kemi ç’të themi më. Folëm mjaft dje.
— Jo, nuk folëm! — shpërtheu ai, duke ngritur zërin. — Ornela është mashtruese. I interesonin vetëm paratë. Sapo mori vesh që dola nga shtëpia me valixhe, që më nxore jashtë, bëri skandal. Tha se nuk i duhet burrë me halle. E imagjinon?
— E imagjinoj shumë mirë.
— Teuta, më fal. Më humbi mendja. Gabova. Kujt nuk i ndodh? Unë të dua ty. Ja ku u ktheva. Le ta harrojmë gjithçka, dakord? Blej një tortë, festojmë… Shoh që po pjek diçka, mban erë shumë mirë. Jam i uritur. Më lër të hyj. Është edhe shtëpia ime.
Ai e shtyu derën me shpatull, i bindur se ajo do të dorëzohej si gjithmonë. Ishte mësuar me durimin e saj, me mirësinë që ai e kishte marrë për dobësi.
Nuk ishte kthyer nga pendesa. Ishte kthyer sepse e kishin përzënë. Kishte ardhur të përfundonte çfarë i dukej e vetja: komoditetin, shërbimin, ngrohtësinë.
— Jo, Bujar. Kjo nuk është shtëpia jote. Asnjëherë nuk ka qenë.
Në fytyrën e tij lutja u shndërrua në tërbim.
— Hape derën, more! — ulëriu. — Do ta shqyej! Do ta bëj ferr jetën!
E shtyu me forcë, duke u përpjekur të këpuste zinxhirin. Teuta u drodh një çast, por zemërimi i dha një energji që s’e kishte ndjerë kurrë. Hoqi zinxhirin. Bujari, duke menduar se pengesa u zhduk, u përkul përpara për të hyrë me vrull.
Në atë sekondë, ajo mbështeti këmbët fort në dysheme dhe, me gjithë peshën e trupit dhe gjithë mllefin e grumbulluar ndër vite, përplasi me forcë derën e rëndë prej druri.
Goditja ushtoi si krismë. Druri i trashë u përplas me fytyrën e tij, që tashmë ishte futur gjysmë brenda pragut.
Një britmë e mprehtë, e mbushur me dhimbje, çau korridorin. Teuta mbylli menjëherë të dy çelësat.
Nga jashtë dëgjoheshin sharje, rënkime dhe hapa fqinjësh që lëviznin të alarmuar. Ajo, pa u kthyer më pas, shkoi në kuzhinë. Nxori petët e tortës nga furra, i la të ftoheshin pak dhe i lyeu me krem të butë. Sipër vendosi manaferra të freskëta. I hodhi vetes çaj dhe u ul. Çfarë po ndodhte në shkallë nuk i bënte më përshtypje.
Bujari arriti te shtëpia e së ëmës vetëm në mbrëmje. Hunda i ishte thyer e shtrembëruar anash, një sy i ishte mbyllur nga ënjtja, vetulla i ishte çarë thellë. Dukej i frikshëm.
E ëma, grua e drejtë dhe e prerë, e priti në prag. Ajo kishte telefonuar Teutën një orë më parë dhe dinte gjithçka: për Ornelën, për gënjeshtrat, për ndalimin që i kishte bërë nuses të takonte të afërmit.
— Më duhet akull… dhe diçka për dhimbjen… ajo e çmendura desh më vrau… — mërmëriti ai me buzët e çara.
Gruaja nuk lëvizi për t’i hapur rrugë.
— Veten e vrave, bir, — tha me një qetësi të akullt. — E shkatërrove jetën e Ornelës kur e le me fëmijë. Pastaj plagose Teutën me pabesinë tënde. Zoti nuk harron. Shiko si je katandisur.
— Mami, nesër kam takim me japonezët! Është kontrata e vitit! Duhet të rregullohem patjetër!
— S’do kesh asnjë takim, — ia preu ajo. — Me atë fytyrë s’të lënë as rojet të futesh. E kur drejtuesit të marrin vesh se u përfshive në sherr për punë femrash… Besoj se sot i dhe fund karrierës sate.
— Po ku të shkoj?
— Shko në manastir. Lutu për mëkatet e tua. Mbase shpëton shpirtin, nëse jo gjithçka tjetër.
Ajo e mbylli derën me kujdes, pa e përplasur.
Bujari mbeti në hyrjen e errët. Dhimbja i rrihte në fytyrë në të njëjtin ritëm me zemrën. Nuk arrinte ta besonte. Ai, që e quante veten të suksesshëm e të zgjuar, që i shihte njerëzit si mjete, tani rrinte i përgjakur, i braktisur nga të gjithë. Nesër e priste turpi ose shkarkimi. Gruaja që e kishte nënvlerësuar i theu hundën. E dashura e hodhi si leckë. E ëma i ktheu shpinën.
Bota që kishte ngritur mbi mashtrime u shemb nga një përplasje dere.
Teuta rrinte në kuzhinë, pinte çaj dhe provonte tortën e saj. Rrezet e pasdites luanin mbi sipërfaqen e bardhë të punimit të saj të ri prej gipsi. Në gurin e bardhë po çelte një lule fieri — shenjë e një fillimi të ri dhe e mrekullive që ndodhin kur beson tek vetja dhe nuk lejon askënd të të shkelë më.