Kisha veshur këpucët në korridor kur më ra ndër mend se pasaporta kishte mbetur mbi komodinë në dhomën e gjumit. Mund të largohesha edhe pa të — te tatimet mund të shkoja të nesërmen. Megjithatë u ktheva pas, u ngjita në katin e dytë dhe shtyva derën e dhomës.
Në atë çast më zunë veshët zëra që vinin nga kuzhina.
Ishin Erion Dervishi dhe Majlinda Basha. Vjehrra kishte mbërritur rreth njëzet minuta më parë, ndërsa unë po bëhesha gati. U çudita, sepse zakonisht të mërkurave ajo nuk shfaqej.
– U mbyllën letrat? – pyeti Majlinda me një ton të ulët, të prerë.
– Po, mami. Dje firmosa. Tre milionë e gjysmë lekë.
– Me hipotekë mbi shtëpinë?
– Mbi shtëpinë dhe mbi lokalin. Siç the ti.
Qëndrova e ngrirë pranë parmakut të shkallëve. Pasaporta më rëndonte në dorë, ndërsa këmbët sikur më ishin ngjitur në dysheme.
Para tetë vitesh u martova me Erionin. Unë isha dyzet e katër, ai dyzet e gjashtë. Një martesë e vonë, kur mendon se i di mirë dëshirat dhe kufijtë e tu. Të paktën kështu besoja.
Shtëpinë e kisha blerë në vitin 2016, dy vite përpara dasmës. Me kursimet e mia. Një rrënojë në Roskovec, tridhjetë kilometra larg qytetit. Hodha mbi katër milionë e dyqind mijë lekë për ta kthyer në banesë të denjë: rikonstruksion, shtesë anësore, gardh, rregullim oborri. Çdo lek e kisha nxjerrë me punë.
Lokalin “Thupra” e hapa edhe më herët, në 2015-ën. I vogël, vetëm njëzet vende, buzë rrugës dalëse të qytetit. Dreka të thjeshta, ëmbëlsira shtëpie, kafe. Njëmbëdhjetë vite punë pa ndërprerje për ta ngritur nga hiçi. Pa kredi, pa para burri, pa dorë të zgjatur nga askush.
Dhe tani, burri im bashkë me nënën e tij kishin vënë në hipotekë si shtëpinë, ashtu edhe lokalin.
Tre milionë e gjysmë lekë.
U mbështeta pas murit dhe mora frymë ngadalë, me kujdes, që të mos më dëgjonin. Gishtat më shtrënguan pasaportën aq fort sa kopertina u përkul.
– Po ajo, a do ta marrë vesh? – zëri i Erionit më tingëlloi i pasigurt, pothuaj fëmijëror.
– Si mund ta marrë vesh? – u përgjigj Majlinda e qetë, sikur fliste për motin. – Ka prokurë. Gjithçka është sipas ligjit.
– Por është shtëpia e saj…
– Erion, – zëri i saj u bë i butë, tinëzar. – Je djali im. Më duhet operacion. Nuk do që nëna jote të vdesë, apo jo?
Operacioni. E dëgjoja këtë histori prej tre vitesh. Gjuri. Çalonte, ankohej, kërkonte para. I kisha dhënë katër herë nga pesëdhjetë mijë lekë. Pastaj edhe tridhjetë. Më pas njëzet e pesë. Në total treqind e pesëmbëdhjetë mijë lekë për tre vjet.
Operacioni nuk u bë kurrë.
Nxora telefonin. Duart më dridheshin; vetëm në përpjekjen e tretë arrita të aktivizoja regjistrimin. E mbështeta mbi parmak. Zërat vinin qartë, sepse kuzhina ndodhej pikërisht poshtë shkallëve.
– Pse duhen tre milionë e gjysmë? – pyeti Erioni. – Operacioni kushton shtatëqind mijë.
– E di unë sa duhen, – e preu ajo. – Duhet të rregulloj edhe apartamentin. Edhe ty s’të bën keq një makinë e re. Me çfarë qarkullon? Turp para njerëzve.
Pra, ja ku qëndronte e vërteta. Apartamenti, makina, gjuri. Dhe faturën do ta paguaja unë, me shtëpinë time dhe me lokalin tim.
Regjistrova shtatë minuta rresht. Pastaj Majlinda nisi të përgatitej për t’u larguar. U ktheva pa zhurmë në dhomën e gjumit dhe mbylla derën. Prita derisa dera e hyrjes të përplasej.
Dhjetë minuta më vonë dola. Erioni ishte ulur në kuzhinë, me një filxhan çaji përpara. Ngriti sytë.
– Akoma këtu? Mendova se ike.
– U ktheva për pasaportën, – iu përgjigja qetë.
Dola nga shtëpia pa shtuar asnjë fjalë.
Në makinë qëndrova rreth pesëmbëdhjetë minuta pa ndezur motorin. Gjunjët më dridheshin, por jo nga frika. Nga zemërimi.
Njëmbëdhjetë vite ndërtim dhe sakrificë. Zgjohesha në pesë të mëngjesit. Gatuaja vetë, sepse tre vitet e para nuk kisha mundësi të përballoja një ndihmëse në kuzhinë.