Tre vitet e para i kalova pa punësuar bukëpjekës. Brumin e gatuaja vetë, dyshemenë e laja me duart e mia, dhe çdo mbrëmje ulesha me fletoren e arkës duke numëruar të ardhurat lek më lek.
Dhe tani më del që burri im bashkë me nënën e tij kishin firmosur dokumente mbi pronën time, pas shpine.
Telefoni qëndronte mbi sediljen e pasagjerit. Regjistrimi zgjaste shtatë minuta e njëzet e tre sekonda. Por përpara se të bëja ndonjë hap, duhej t’i shihja vetë letrat.
Gerda Tahiri më dëgjoi pa më ndërprerë. Ishim ulur në kuzhinën e saj të vogël – apartament me dy dhoma në katin e pestë, pa ashensor. Ajo kishte tridhjetë vite që punonte si llogaritare; për të, shifrat ishin mjet pune po aq i saktë sa bisturia për kirurgun.
– Shtëpinë e bleve në vitin gjashtëmbëdhjetë, – tha ajo me qetësi. – U martove në tetëmbëdhjetën. Do të thotë që prona është vetëm e jotja. Nuk hyn te pasuria e përbashkët. Pa miratimin tënd, askush s’mund ta vinte në hipotekë.
– Po ai përmendi një prokurë…
Gerda më vështroi mbi xhamat e syzeve.
– Çfarë prokure?
– Nuk e di. Majlinda Basha tha: “prokura ekziston”.
Ajo vendosi filxhanin në tavolinë dhe heshti për disa sekonda.
– Shko në bankë. Dhe te noteri. Duhet të mësosh saktësisht çfarë është firmosur.
Tunda kokën. Tashmë duart nuk më dridheshin.
Në mbrëmje prita sa Erion Dervishi të futej në shtrat. Ai flinte menjëherë – koka në jastëk dhe pas pesë minutash fillonte gërhitja. Tetë vjet e kisha dëgjuar atë zhurmë duke menduar se ishte tingulli i një familjeje normale.
Kasaforta ndodhej në depo. Kodin e dija: ditëlindja e vjehrrës – katërmbëdhjetë mars. Erioni as që ishte lodhur të mendonte diçka tjetër.
E hapa. Nxora dosjen me dokumentet e shtëpisë. Certifikata e pronësisë – në emrin tim. Kontrata e shitblerjes – unë si blerëse. Çdo gjë e rregullt.
Poshtë saj ishte një dosje tjetër, plastike, e hollë. Nuk e kisha parë më parë.
Brenda gjeta dy njoftime nga një agjenci mbledhjeje borxhesh. Erioni kishte një detyrim prej katërqind e tetëdhjetë mijë Lekësh në një kartë krediti, të hapur dy vite më parë. Unë nuk kisha pasur asnjë dijeni.
Katërqind e tetëdhjetë mijë. Dy vite rresht. Nuk e dija ku kishin shkuar ato para, por mund ta merrja me mend.
Çdo muaj Majlinda telefononte – jo mua, por djalin. Asnjëherë s’më kërkoi drejtpërdrejt; ishte më e lehtë të kërkonte nga i biri. Para për ilaçe. Para për hidraulikun. Para për ushqime, se pensioni s’i dilte. Erioni i jepte. Rroga e tij ishte dyzet e pesë mijë Lekë në muaj. Kur nuk mjaftonte, përdorte kartën e kreditit. Dy vite me radhë. Dhe borxhi u rrit në katërqind e tetëdhjetë mijë.
Ndërsa tani bëhej fjalë për tre milionë e pesëqind mijë Lekë. Shtëpia ime. Kafeneja ime.
Mora të dyja dosjet dhe i fsheha në makinë, në kutinë e përparme. Pastaj u ktheva në dhomën e gjumit.
Erioni vazhdonte të gërhiste.
Të nesërmen në mëngjes telefonova Gerdën dhe i thashë se do të shkoja në bankë. Ajo këmbënguli të vinte me mua.
Atje na priste një tjetër goditje.
Menaxheri, një djalë rreth të njëzet e pesave, hapi dosjen elektronike dhe e ktheu ekranin nga unë.
– Ja kontrata e kredisë: tre milionë e pesëqind mijë Lekë. Garanci – prona në Roskovec, Rruga Sadovaya, numër katërmbëdhjetë. Si dhe ambienti tregtar, kafene “Beriozka”, në Rrugën Objezdnaya, numër dymbëdhjetë.
– Kush figuron si huamarrës? – pyeti Gerda.
– Huamarrës: Erion Dervishi. Dhënës garancie: Flutura Tahiri. Me prokurë.
– Më tregoni prokurën, – thashë unë.
Ai kërkoi në dosje, nxori një fletë të noterizuar. Prokurë zyrtare. Mbi të – mbiemri im, emri im, të dhënat e mia personale.