Të dhënat e mia personale. Emri im. Dhe firma ime.
Vetëm se atë autorizim unë nuk e kisha nënshkruar kurrë.
E mbajta fletën për disa çaste në dorë. Nënshkrimi i ngjante timit, mjaftueshëm sa për të mashtruar dikë që nuk më njihte. Por pjerrësia ishte tjetër, lëvizja e dorës më e ngurtë. Erioni e dinte shumë mirë si firmosja unë. Më kishte parë qindra herë. E kishte kopjuar.
– Kjo nuk është firma ime, – thashë me zë të qetë.
Punonjësi i bankës u zbeh menjëherë.
Gerda, pranë meje, nuk foli. Pas pak më preku lehtë në kyç.
– Flutura… kjo është falsifikim dokumentesh. Vepër penale.
E dija. Nuk ishte neni i ligjit që më rëndonte. Më digjte fakti që burri im kishte falsifikuar firmën time për të vënë peng shtëpinë time. Shtëpinë që e kisha ngritur me paratë e mia. Njëmbëdhjetë vite nga jeta ime të futura në ato mure.
Menaxheri thirri përgjegjësen. Erdhi Elsa Marku, shefja e sektorit të kredive. I shqyrtoi letrat me kujdes, pastaj më hodhi një vështrim të drejtë.
– Do të bëni kallëzim? – pyeti ajo.
– Po, do ta bëj, – u përgjigja pa hezitim.
Gerda ma shtrëngoi dorën poshtë tavolinës.
Nga banka shkuam drejt e në komisariat. Kallëzimi u regjistrua. U bashkëngjit kopja e prokurës dhe shembulli i firmës sime të vërtetë për krahasim.
Oficeri i shërbimit, një burrë rreth të pesëdhjetave me mustaqe të trasha, i studioi gjatë të dyja nënshkrimet. Pastaj ngriti sytë nga unë.
– Bashkëshorti? – pyeti.
– Po. Bashkëshorti.
Ai pohoi me kokë, pa shtuar asgjë, dhe shënoi numrin e çështjes.
Gjatë kthimit, Gerda nuk foli fare. Vetëm kur u afruam te shtëpia e saj, më pyeti me zë të ulët:
– Do t’ia thuash?
– Jo, – thashë. – Do t’ia tregoj.
Më mbetej vetëm të vendosja si do të veproja me të.
Të nesërmen në mëngjes telefonova një mjeshtër bravash, Bledar Pano nga Roskoveci. Vitin e kaluar më kishte rregulluar gardhin. I kërkova të ndërronte të gjitha bravat – derën kryesore, atë të verandës dhe hyrjen e pasme.
– Të tria? – ma ktheu ai. – Edhe dera mbrapa?
– Të gjitha, – i thashë.
Bledari erdhi në orën dhjetë. Erioni ishte në punë. Deri në drekë, tre brava të reja ishin vendosur. Çelësat – dy sete. Të dyja në çantën time.
Pastaj fillova t’i mbledh sendet e Erionit. Nuk i hodha rrëmujshëm në qese. I sistemova me kujdes në dy valixhe. Këmishat i palosa njëra mbi tjetrën. Çorapet i bashkova në palë. Makinën e rrojës e futa në një qese të vogël. Furçën e dhëmbëve e vendosa më vete.
Tetë vjet me radhë i kisha larë ato këmisha. I kisha hekurosur, i kisha varur në varëse. Më dukej normale. Kështu bëjnë gratë, mendoja atëherë.
Valixhet i vendosa pranë shkallëve të hyrjes.
Erioni u kthye rreth orës gjashtë e gjysmë, si zakonisht. Nga dritarja e kuzhinës e pashë teksa zbriti nga makina. U shtriq pak, pastaj mori një qese nga bagazhi – me siguri qumësht, sepse të enjteve ndalonte gjithmonë te dyqani.
U afrua te dera. Fut çelësin. Nuk hapej.
E provoi edhe një herë. Tërhoqi dorezën. Pastaj u kthye dhe pa valixhet.
Në atë moment dola në verandë.
Ai qëndronte poshtë, unë lart, mbi katër shkallë. Më shikonte me një fytyrë të hutuar, të butë, gati të shpërbërë. Qesja me qumësht i varej në dorë.
– Flutura, çfarë po ndodh?
Nuk iu përgjigja. Nxora telefonin dhe vura në punë regjistrimin – atë me shtatë minuta e njëzet e tre sekonda.
Nga altoparlanti u dëgjua zëri i Majlinda Bashës: “U mbyllën të gjitha?”
Pastaj zëri i Erionit: “Po, mami. E firmosa dje. Tre milionë e pesëqind mijë.”
Ngjyra iu zhduk nga fytyra. Dora me qesen u drodh lehtë.
E fika regjistrimin.
– Shtëpinë e bleva në vitin 2016, – thashë qartë. – Dy vjet para se të martoheshim. Me kursimet e mia. Katër milionë e dyqind mijë Lekë. Çdo faturë e kam ruajtur. Çdo kontratë është në dosje.
Ai hapi gojën, por nuk nxori zë.
– Kafenë e hapa në 2015-ën, – vazhdova. – Njëmbëdhjetë vite punë. Kam zënë brumin me duart e mia, derisa punësova pastiçier. Kam ndërruar tre frigoriferë. Çatinë e kam ribërë dy herë.