Ai u përpoq të fliste përsëri.
– Flutura, prit…
– Ti falsifikove firmën time, – ia ktheva pa ngritur zërin. – Përgatite një prokurë të rreme. Vure në hipotekë pronën time. Tre milionë e gjysmë Lekë. Gjoja për operacionin e nënës sate – që për tre vjet nuk shkeli në spital. Për apartament për të. Për makinë për vete. Të gjitha mbi kurrizin tim.
Erion Dervishi qëndronte poshtë shkallëve. Qesja me qumësht iu përkul në dorë; lëngu brenda lëvizi me një zhurmë të shurdhër. I dridheshin gishtat.
– Kam bërë kallëzim penal, – vazhdova. – Për falsifikim dokumentesh. Banka ka nisur verifikimin e kredisë. Prokura është e pavlefshme – unë nuk kam firmosur asgjë. Ekspertiza grafologjike do ta vërtetojë.
– Flutura! Mami më tha që ti ishe dakord! Më tha që kishte folur me ty!
E pashë drejt në sy. Tetë vite. Çdo mëngjes përballë së njëjtës fytyrë në tavolinë. Çaj, bukë e thekur, radio që murmuriste në sfond. Unë besoja se ishte familje.
– Ajo të ka gënjyer, – i thashë. – Dhe ti zgjodhe të mos e verifikoje. Sepse të leverdiste të mos e dije të vërtetën.
Ai u ul në shkallën e fundit, mbi gurin e ftohtë. Një burrë pesëdhjetë e katër vjeç, i përkulur si fëmijë.
– Çfarë të bëj tani? – pyeti me zë të thyer.
– Merr valixhet. Shko te nëna jote. Ajo do ta ketë një shpjegim për ty.
– Po ne jemi familje…
E shikoja nga lart. Ky njeri që kërkonte falje për tre milionë e gjysmë Lekë, për një firmë të rreme, për dy vite kredi të fshehta.
– Familja nuk i vjedh njëri‑tjetrit, – thashë. – Merr sendet dhe ik.
U ngrit ngadalë. Kapi valixhet. Qesen me qumësht e la mbi parmak, si nga zakoni, sikur ende të jetonte këtu.
E mora qesen. Qumështi do të më duhej mua.
Makina e tij doli nga oborri. Qëndrova në prag dhe pashë dritat e pasme që humbnin përgjatë rrugës, drejt daljes nga qyteti.
Ra heshtja. Mbrëmje tetori, ajër i freskët, rreth pesë gradë. Nga kopshti vinte aroma e gjetheve të kalbura të mollëve që i kisha mbjellë në vitin 2017.
Hyra brenda. Mbylla derën me çelësin e ri. Vura ujin për çaj.
Duart nuk më dridheshin më. Për herë të parë pas tri ditësh.
Nuk ndihesha e lehtësuar. Ishte si pas një operacioni: dhemb, por plagës i është hapur qelbi.
Pas gjysmë ore telefoni filloi të bjerë. Majlinda Basha. Nuk u përgjigja. Thirri sërish. Edhe një herë. Në tentativën e katërt erdhi mesazhi: “Po bën një gabim të madh. Do flasim.”
E fika telefonin.
Kaluan tri javë. Banka e pezulloi kredinë deri në përfundim të kontrollit. Kallëzimi është në shqyrtim. Është caktuar ekspertiza e firmës.
Erioni jeton te e ëma. Telefonon çdo ditë, paradite dhe në mbrëmje, si me orar. Nuk i hap. Një herë erdhi pa paralajmërim – rrinte te porta, pinte cigare. Më parë nuk pinte. Nuk dola.
Majlinda u thotë fqinjëve se unë jam “e çmendur”. Se shkatërrova martesën për para. Se djali i saj është i pafajshëm dhe unë mosmirënjohëse. Zana Çuko ma përcolli këtë një mëngjes, përmes gardhit, me një fytyrë që hiqej si e dhembshur.
Ndërkohë, çdo ditë në orën shtatë hap kafenë. Si gjithmonë. Gatuaj, pjek, ziej kafe. Numëroj xhiron në fund të ditës. Shtëpia ime. Biznesi im. Njëmbëdhjetë vite punë.
Kam bërë kallëzim ndaj bashkëshortit dhe vjehrrës. Kam ndërruar bravat. Valixhet i nxora në verandë. Tetë vite martesë – kaq.
Mos e teprova? Apo duhej të prisja derisa të më shtrydhnin deri në fund – dhe të mbetesha pa shtëpi e pa kafe?
Po ju, çfarë do të bënit në vendin tim?