– Epo, Anxhela Kastrati, sot të paktën supa është e ngrënshme? – tha Erion Osmani duke kërcitur gishtat dhe duke u mbështetur me rehati pas karriges.
Në tryezë ishin ulur miqtë e tij: Bledar Prifti me të shoqen, Sara Dervishi, dhe Saimir Frashëri. Ishte e shtunë. Shtëpia plot. Si gjithmonë – pa paralajmërim, pa një telefonatë më parë.
Prej nëntë vitesh dëgjoja versione të së njëjtës fjali. “Anxhela, këtë herë s’e dogje gjellën?” “Anxhela, fustani është i vjetër, por s’ka ç’rëndësi, ti prapë njësoj je.” “Anxhela, kur do mësosh të gatuash si duhet?” Gjithmonë para të tjerëve. Gjithmonë me atë buzëqeshjen e hollë, sikur po bënte humor. Dhe unë rrija me lugën e madhe në dorë e buzëqeshja po ashtu. Sepse nëse kundërshtoje para miqve, etiketa ishte gati: “Ja, filloi prapë me skenat.”
Bledari lëshoi një psherëtimë të shkurtër. Sara uli shikimin mbi pjatë. Saimiri zgjati dorën drejt bukës dhe bëri sikur s’kishte dëgjuar gjë.
– Supa është në rregull, – thashë qetë. – Ndërsa paga jote muajin e kaluar… mezi kalon.
Erioni mbeti me lugën pezull. Bledari ndaloi së përtypuri. Heshtje e plotë. Dëgjohej vetëm gumëzhima e frigoriferit.
– Ç’pate kështu? – pyeti ai.
– Asgjë. Po bëj shaka. Ty të pëlqejnë shakatë, apo jo?
Nuk foli më. Mbaroi pjatën pa zë. Mysafirët u larguan më herët se zakonisht. Në prag, Sara ma shtrëngoi dorën shpejt, si të më kërkonte falje. Për çfarë? Që nuk foli? Apo që dëgjoi dhe bëri sikur s’kuptoi?
Në mbrëmje, Erioni u shtri në divan me telefonin në dorë. Unë lava enët. Katër pjata, tre filxhanë, një tigan. Pjatën e tij e la mbi tavolinë, si çdo herë. Për nëntë vjet nuk e ka çuar asnjëherë vetë pjatën në lavaman. As edhe një herë të vetme. Dy vitet e para i numëroja rastet. Pastaj u lodha.
– Sot më turpërove para të gjithëve, – tha pa i hequr sytë nga ekrani.
– Ti më vë në siklet çdo të shtunë. Të paktën dy herë në muaj.
– Unë bëj humor. Ti e tepron.
E vendosa pjatën në tharëse. Gishtat e lagur më rrëshqitën mbi porcelan. Kisha aq shumë për të thënë. Por heshta. Jo nga frika. Thjesht sepse e dija që fjalët e mia përplaseshin në mur. Ai nuk dëgjonte. Prej nëntë vitesh nuk dëgjonte.
Telefoni i tij ndriçoi nga një mesazh. Me një lëvizje të shpejtë, e ktheu ekranin poshtë. Instinktivisht. Si gjithmonë.
E vura re.
Shpërblimin ma dhanë në mars: tridhjetë e dy mijë lekë. Punoj si kontabiliste në një firmë ndërtimi, dhe ato para i fitova me tre javë orë shtesë. Mbrëmjeve rrija mbi bilance e raporte, ndërsa Erioni ndiqte ndeshje futbolli ose dilte “te çunat në garazh”.
Tridhjetë e dy mijë lekë. E lashë zarfin mbi tavolinë sapo hyra në shtëpi, ende pa hequr pallton.
Erioni e mori, hapi kapakun dhe numëroi kartëmonedhat.
– Shumë mirë. Më mungonin pikërisht kaq për kompresorin.
– Çfarë kompresori?
– Për garazhin. Ta kam thënë.
Nuk ma kishte thënë. Do ta mbaja mend. Por debati ishte i kotë – sipas tij, ai gjithmonë “e kishte përmendur”. Dhe unë, sipas tij, gjithmonë “harroja”.
Tridhjetë e dy mijë lekë. Tre javë lodhje. Katërmbëdhjetë mbrëmje deri në orën nëntë. Një kompresor.
Të nesërmen shkova në bankë. Jo në atë ku kishim llogarinë e përbashkët. Në një tjetër, dy rrugë më tej. Hapa një kartë vetëm në emrin tim. Vendosa që njoftimet të vinin vetëm në aplikacion, pa asnjë sinjal në ekran.
Transferimi i parë – pesë mijë lekë nga paga. Erioni nuk vuri re asgjë. Ai kurrë nuk i kontrollonte me imtësi shpenzimet e mia. I mjaftonte të dinte që “kishte para në kartë”. Sa saktësisht – nuk e interesonte.
Pesë mijë. Pastaj shtatë. Pastaj dhjetë. Fillova të kurseja në ushqime – blija mish pule në vend të viçit, zgjidhja perime të stinës. Erioni nuk e kuptoi. Ai asnjëherë nuk i kushtonte rëndësi asaj që hante, përveçse kur donte të ankohej.
Pas një muaji, mora në telefon Arjana Rexhën.
– E ke seriozisht? – më pyeti ajo.
– Po, shumë seriozisht.
– Anxhela, ik tani. Pse të mbledhësh para, pse të presësh…