Arjana heshti për disa sekonda. E kuptonte shumë mirë situatën time. Në moshën dyzet e gjashtë vjeçare, pa asnjë pronë në emrin tim, me apartamentin e prindërve të shitur prej kohësh dhe pjesën time të shpenzuar për kurimin e mamit, largimi nuk ishte thjesht një valixhe në dorë. Do të thoshte një dhomë me qira dhe një pagë prej dyzet e tetë mijë lekësh në muaj. Erion Osmani e dinte këtë. Edhe unë po ashtu.
– Atëherë kurse, – tha Arjana më në fund. – Por bëje me kujdes.
Pas katër javësh, llogaria tregonte njëzet e shtatë mijë lekë. Çdo mbrëmje futesha në aplikacion nga banja, ndërsa uji rridhte që të mbulonte zhurmën. Vështroja shifrat në ekran sikur të ishin një litar shpëtimi. Dhe flija pak më e qetë.
Ndërkohë, Erioni vinte gjithnjë e më vonë. Të mërkurën kishte “mbledhje”. Të premten – “garazh”. Herë pas here edhe të shtunën – “peshkim”. Ndërsa kallamat e peshkimit rrinin të mbuluar nga pluhuri në bagazh prej tre muajsh.
Një mbrëmje la telefonin mbi tavolinën e kuzhinës dhe hyri në dush. Nuk kisha ndërmend ta kontrolloja. Vërtet jo. Po po mbushja filxhanin me çaj kur ekrani u ndriçua. Mesazh nga “Mimoza Vrioni – punë”: “Më mungon. Deri kur do pres?”
Duart më dridheshin. Çaji u derdh mbi banak dhe më dogji kyçin, por nuk u tërhoqa. Rrija e ngrirë, duke parë ekranin derisa u fik.
Pastaj e mora telefonin. Kodi ishte 1987 – viti i lindjes së tij. Nëntë vite bashkë dhe as kodin s’e kishte ndryshuar.
Biseda ishte e gjatë. E shfletoja me shpejtësi, me gishta që më lëkundeshin jo nga frika, por nga një rëndesë e trashë që më ishte mbledhur në stomak.
Mimoza. Kolege nga sektori përkrah. Dyzet e katër vjeçe. E divorcuar. Apartament në një pallat të ri.
“Pas Vitit të Ri do flas me të dhe do iki.”
“Ajo s’ka ku shkon, e di vetë.”
“S’ka asgjë në emër të saj, do rrijë e heshtur.”
E vendosa telefonin aty ku ishte. Me ekranin nga lart.
Erioni doli nga dushi, e mori pa nxitim dhe e futi në xhep. Më pa shkurt.
– Është i nxehtë çaji?
– Është mirë, – iu përgjigja.
U ul dhe piu me qetësi. Me sigurinë e një njeriu që e ka marrë vendimin. Që është i bindur se gruaja e tij “nuk ka ku shkon”.
Në llogari kisha treqind e tetëdhjetë mijë lekë.
Atë natë qëndrova zgjuar, me sytë nga tavani. Pranë meje, Erioni gërhiste. Nuk mendoja për Mimozën. As për mesazhet. Mendoja për shifrat. Treqind e tetëdhjetë mijë ishin pak. Për parapagimin e një garsoniere në qytetin tonë duheshin të paktën tetëqind mijë. Më mirë akoma një milion.
Kështu që më duhej një punë shtesë.
Një javë më vonë u takova me Teuta Nano nga firma ngjitur. Kërkonte një llogaritare me kohë të pjesshme, nga shtëpia, në mbrëmje. Pesëmbëdhjetë mijë lekë në muaj. Erionit i thashë se po zgjatesha në punë. As nuk pyeti përse. Nuk i interesonte.
Pesëmbëdhjetë mijë plus. Dhjetë mijë kursime nga paga kryesore. Shpenzime të prera. Pas katër muajsh – shtatëqind e dymbëdhjetë mijë lekë.
Aplikimin për kredi e plotësova online, në mesnatë, ndërsa ai flinte. Dëshmitë e të ardhurave i mora nga të dyja vendet e punës. Zgjodha programin për familje pa pronë në emër.
Miratimi erdhi të enjten. Isha në kuzhinë, me çaj të ftohtë përpara, dhe lexova mesazhin tri herë. “Kërkesa juaj u aprovua. Shuma: 3 200 000 lekë. Parapagim: nga 15%. Afati: deri në 25 vjet.”
Pesëmbëdhjetë për qind e tre milionë e dyqind mijë – katërqind e tetëdhjetë mijë. Unë kisha shtatëqind e dymbëdhjetë. Më shumë se sa minimumi.
Javën pasuese shkova të shoh apartamentin. Një garsoniere në katin e tetë. Tridhjetë e gjashtë metra katrorë. Dritare e madhe nga lindja – në mëngjes do të hynte dielli. Kuzhinë e vogël, por e mjaftueshme. Do të jetoja vetëm.
Agjentja më shoqëroi nga një dhomë në tjetrën. Preka muret – të lëmuara, të suvatuara rishtazi. Në ajër ndihej aroma e bojës së freskët dhe e diçkaje të re.