– Do ta marrësh? – më pyeti ajo, duke më vështruar drejt në sy.
– Po, e marr, – u përgjigja pa hezitim.
Atë mbrëmje, Erion Osmani u kthye në shtëpi rreth orës dhjetë. Mbante erë parfumi që nuk ishte imi – aromë e ëmbël, e rëndë, që më mbeti në hundë. Nuk e pyeta për asgjë. Lava enët në heshtje dhe u shtriva.
Në llogarinë time kishte tetëqind e nëntëdhjetë e tre mijë lekë. Deri në zhvendosje kishin mbetur edhe dy muaj – duhej të prisja finalizimin e kontratës me ndërtuesin. Çdo ditë e shënoja në mendje. Numëroja orët.
Të shtunën erdhën për drekë. Ylvije Marku, nëna e Erionit, bashkë me vëllain e tij Luan Kryeziu dhe gruan e këtij, Ornela Tahiri. “Drekë familjare”, si gjithmonë. Erioni më lajmëroi vetëm dy orë përpara: “Vjen mami, shtroje si duhet”.
Shtrova tryezën. Sallatë, pulë të pjekur në furrë, patate. Dy orë në këmbë. Tavolinë për gjashtë veta. Si çdo herë.
Ylvije Marku zuri vendin e saj pranë dritares – pozicioni i përhershëm, si komandante. Luani përziente sallatën me pirun pa shumë oreks. Ornela buzëqeshte lehtë, pothuajse pa zë.
Ora e parë kaloi pa tension. Erioni tregonte shaka, mbushte gotat me verë, qeshte më shumë se zakonisht. E njihja atë gjallëri të sforcuar – paralajmërim se diçka do të hidhej në tryezë.
Pas gotës së dytë u ngrit në këmbë.
– Familje, kam një lajm.
Ylvija ngriti kokën menjëherë. Luani ndaloi së përtypuri.
– Po ndahem nga Anxhela Kastrati.
Heshtje e prerë. Ornela la pirunin që i rrëshqiti në pjatë.
– Kam njohur një grua siç duhet. Mimoza Vrioni. Punojmë bashkë. Gjë serioze. Ka kohë që duhej bërë – e shihni vetë si janë punët këtu.
Bëri një gjest të gjerë me dorë, sikur të përfshinte të gjithë apartamentin. Shtëpinë tonë. Shtëpinë e tij. Aty ku për nëntë vjet lava dyshemetë, gatuaja supa, duroja batutat e tij dhe laja çorapet e tij.
Ylvija më pa drejt e në sy. Jo me dhembshuri. Me matje. Sikur të kontrollonte nëse do të shpërtheja apo do të rrija e ngrirë.
Luani pastroi fytin.
– Erion, ndoshta jo në tryezë…
– Pse jo? Ç’ka këtu? Anxhela e dinte që po vinte kjo ditë. Ku do të shkojë ajo? Do mendohet pak dhe pastaj do ndahemi pa zhurmë.
“Ku do të shkojë ajo.” E kisha lexuar këtë fjali në mesazhet e tij me Mimozën. Tani e tha me zë të lartë. Para të gjithëve.
Qëndroja përballë tij, shpinën drejt, duart mbi gjunjë. Thonjtë më hynin në pëllëmbë. Dhimbja më mbante zgjuar, më pengonte të qaja.
Çanta ime ishte pranë derës. Brenda – një tufë çelësash. Dy çelësa në një varëse metalike me etiketë. Apartamenti nr. 83. Banesa ime. Dokumentet ishin firmosur një javë më parë.
U ngrita. Shkova në korridor, mora çantën dhe u ktheva. Të gjithë më ndiqnin me sy, si spektatorë në teatër.
Vendosa çelësat mbi tavolinë, pranë tasit të sallatës.
– Janë çelësat e shtëpisë sime, – thashë qetë. – Garsoniere në Rrugën e Rinisë. Në emrin tim. Kredia është miratuar, kësti i parë i paguar. Kam kursyer një vit e gjysmë.
Erioni i nguli sytë çelësave, pastaj mua.
– Çfarë po thua?
– Unë jam larguar nga ti më herët. Një vit e gjysmë më parë. Ti thjesht nuk e vure re.
Ylvija hapi gojën, por nuk nxori zë. Luani shtyu pjatën mënjanë. Ornela më shihte me sy të zgurdulluar.
– Gënjen, – tha Erioni.
– Një milion e njëqind e dyzet mijë lekë në një llogari më vete. Nga bonuset, nga punët shtesë, nga kursimet në ushqime. Nga ato ushqime që ti i hëngre pa e kuptuar se pula kishte zëvendësuar mishin e viçit. Për tetëmbëdhjetë muaj.
– Janë para familjare! – Ylvija goditi tavolinën me gisht. – Para të shtëpisë!
– Rroga ime. Shpërblimet e mia. Punët e mia shtesë. Ndërsa Erioni, gjatë këtij viti e gjysmë, shpenzoi për garazhin dhe për “peshkimet” më shumë sesa unë mblodha.
Ai qëndronte në këmbë, fytyra i ishte skuqur, djersa i shndriste në ballë. Kërciti gishtat – ves i tij sa herë nervozohej.
– Pra më paske gënjyer për një vit e gjysmë?
E pashë drejt në sy.
– Po ti mua, për sa kohë? Tetë muaj mesazhe me Mimoza Vrionin? “Ajo nuk ka ku të shkojë, e di vetë këtë.” Të kujtohet? Katërmbëdhjetë tetor, ora njëmbëdhjetë e tridhjetë e mbrëmjes.