Zbehja iu përhap në fytyrë.
Nga tavolina mora çelësat, i futa në çantë dhe e mbylla zinxhirin me qetësi, sikur po bëhesha gati për në zyrë, jo për të dalë nga një martesë.
– Rrobat do t’i marr nesër. Do vij me Arjana Rexhën, ka makinën. Faleminderit për drekën. Pula, meqë ra fjala, ishte e ngrënshme.
Dola në korridor, vesha xhaketën. Duart nuk më dridheshin – çudi, sepse brenda meje gjithçka ushtonte si kabllo me rrymë.
Pas shpine dëgjoheshin zëra. Ylvije Marku po i fliste me ton të ashpër Erionit. Luan Kryeziu pyeti me zë të ulët: “Vërtet nuk e dije?” Ornela Tahiri përplaste enët në kuzhinë.
E mbylla derën.
Në shkallë mbretëronte heshtje. Era e lagështirës dhe bojës së vjetër më mbushi hundët. Qëndrova aty duke marrë frymë thellë. Thjesht frymë. Për një vit e gjysmë e kisha imagjinuar këtë çast – momentin kur do të dilja. Dhe ja ku ishte.
Gjunjët m’u drodhën. U ula në një shkallë. Betoni i ftohtë më përshkoi përmes xhinseve. Çanta mbi gjunjë. Brenda saj – çelësat e apartamentit tim. Timit.
Nxora telefonin dhe telefonova Arjanën.
– Dola.
– Po vij, – tha ajo shkurt dhe e mbylli.
Prita ulur. Poshtë u dëgjua dera e hyrjes që u përplas – ndonjë fqinj. Lart, qetësi e plotë. Askush nuk zbriti pas meje. Askush nuk më thirri të kthehesha.
Dhe kështu duhej të ishte.
Arjana mbërriti pas njëzet minutash. Hapi derën e makinës pa thënë asgjë. U ula, vura rripin. Kur e pashë, sytë i kishte të skuqur.
– Ç’ke? – e pyeta.
– Asgjë. Ecim.
Kaluan nëpër qytetin e mbrëmjes. Dritat e rrugës po ndizeshin njëra pas tjetrës. Vështroja nga xhami dhe mendoja se nesër do të zgjohem në një shtëpi bosh. Pa perde, pa mobilie, me një dyshek në dysheme. Por – në shtëpinë time. Me çelësa që askush s’mund të m’i marrë.
Arjana nuk foli deri sa arritëm. Vetëm kur zbrita dhe nxora çelësat, tha:
– Më telefono për çdo gjë. Edhe në tre të natës.
– Do të të marr.
U ngjita në katin e tetë. Hapa derën. Një dhomë e zbrazët. Një llambë e varur pa kapak. Aromë suvaje të freskët.
Çantën e lashë në dysheme. Kontrollova telefonin: tetëmbëdhjetë thirrje të humbura nga Erioni. Tre mesazhe zanore. Dy mesazhe nga Ylvije Marku – “Pa turp” dhe “Ktheji lekët”.
E fika telefonin.
U ula në pragun e dritares. Qyteti përtej xhamit pulsonte me drita. Jeta vazhdonte rrjedhën e vet. Ndërsa unë, në apartamentin tim të zbrazët, ndjeva si një barrë nëntëvjeçare po më rrëshqiste ngadalë nga supet. Nuk ishte lumturi. As gëzim. Ishte thjesht frymëmarrje. Si të hapësh një dritare në një dhomë që ka kohë pa ajrosur.
Kaluan dy muaj. Tani jetoj në rrugën “Myslym Shyri”. Kam varur perde, kam blerë një tavolinë. Macja e Arjanës, Barsi, u transferua tek unë – “ka më shumë hapësirë aty”, tha ajo.
Erioni telefonon çdo javë. Mimoza Vrioni nuk e pranoi – doli që i pëlqente i martuar dhe me para, jo i divorcuar e pa plane. Ai rri vetëm në apartamentin tonë të vjetër dhe kërkon “të flasim si njerëz”. Unë nuk përgjigjem.
Ylvije Marku u thotë të gjithëve se “e grabita djalin dhe u arratisa”. Luan Kryeziu më përshëndet kur më sheh. Ornela Tahiri më shkroi një herë: “Je e fortë. Unë s’do ta kisha bërë.”
Familja u nda në dy kampe. Një shoqe e mamasë, Rozafa Kalemi, deklaroi se “gratë me dinjitet nuk largohen fshehurazi si hajdute”. Arjana iu përgjigj se burrat me dinjitet nuk mbajnë Mimoza anash.
Paguaj kredinë çdo muaj. Njëzet e tre mijë lekë. Me punën shtesë – ia dal. Nuk jam e pasur. Por është e imja.
Tani më thoni: a gabova që kursyera fshehur për një vit e gjysmë? Apo duhej të ikja që në fillim – pa plan rezervë, pa kursime, pa këtë rrugë shpëtimi?