Shpresa Tafa, pesëdhjetë e gjashtë vjeçe, grua me një forcë të brendshme që mezi tundej nga stuhitë e jetës, rrinte pranë sobës dhe ndiqte me një qetësi të zymtë si po piqej në tigan merluci me karota të ziera. Peshku i kishte kushtuar dyqind e tridhjetë lekë kilogrami, karotat pothuajse asgjë, por përpjekja për t’i kthyer ato përbërës të thjeshtë në një darkë të ngrënshme kërkonte durim e mjeshtëri. Mes aromës së vajit që cërriste lehtë dhe avullit që mbushte kuzhinën, mendja e saj llogariste faturën e shërbimeve komunale, e cila atë muaj kishte kaluar tetë mijë e pesëqind lekë, si dhe nevojën për të ndërruar filtrat e ujit që po jepnin shenja lodhjeje.
Qetësinë e asaj mbrëmjeje e theu Flamur Dervishi. Pesëdhjetë e tetë vjeç, ai hyri në kuzhinë me një pamje solemne, sikur sapo kishte zbuluar një formulë shkencore ose kishte kompozuar një kryevepër. Veshur me pantallona sportive të dala boje në gjunjë — të blera nga Shpresa në ulje pesë vjet më parë për treqind lekë — dhe me një bluzë të zbehur ku shkruhej “Sporti është jetë”, ndonëse sporti i tij i vetëm ishte shahu në televizor, ai ndaloi pranë frigoriferit.
Vendosi dorën pas shpine, psherëtiu thellë aq sa u drodh perdja në dritare dhe shpalli me ton dramatik:
— Shpresë, duhet të flasim seriozisht. Po largohem. Me pak fjalë, do të ndahemi.
Ajo ktheu me kujdes copën e peshkut me spatul druri.
— Vërtet, Flamur? — tha pa e ngritur shikimin. — Pikërisht para darkës? Se po mendoja të bëja makarona për nesër.
— Mos e banalizo! — u shtrembërua ai, si të kishte dhimbje dhëmbi. — Shpirti im kërkon hapësirë. Po mbytem në këtë erë detergjenti, zbardhuesi dhe bisedash për oferta supermarketi. Kam njohur një grua. Quhet Elvana Mëhilli. Ajo thur shporta me degë shelgu, luan në harpë dhe më kupton thellësisht. Jemi bërë për njëri-tjetrin.
— Harpa tingëllon bukur, — tha Shpresa duke fikur sobën. — Zë shumë vend? Mos ankohen komshinjtë nga zhurma?
— S’është puna jote, — ia preu ai, duke marrë frymë për deklaratën finale. — Thelbi është ky: pas divorcit, ti do të shkosh te nëna jote. Mblidh rrobat pa skena, sillu me dinjitet. Kjo banesë është e imja. Këtu do të vijë Elvana. Ajo ka nevojë për dritë e hapësirë për krijimtarinë dhe për meditim.
Shpresa fshiu duart me pecetë. Brenda saj nuk u rrëzua asgjë; përkundrazi, ndjeu një kureshtje të kthjellët, thuajse shkencore.
— E jotja, thua?
— Sigurisht! — ai fryu kraharorin. — Unë jam kryefamiljari! Kam jetuar këtu tridhjetë vjet! Në ’98-ën ngjita tapetat në korridor, a të kujtohet? Dhe kush e ndërroi rubinetin e banjës para pesë vitesh? Unë kam derdhur djersë në këto mure!
Ajo hodhi sytë nga rubineti që pikonte ende, nga listela e shtrembër dhe nga koshi i mbeturinave që “energjinë mashkullore” e shihte rrallë, zakonisht pas tri kujtesave.
“Sa fantazi e pastër,” mendoi ajo. “Duhet talent për të harruar faktet kaq bindshëm.”
Për të kuptuar se sa i thellë ishte keqkuptimi i Flamurit, duhej të ktheheshin mbi tridhjetë vjet pas, në vitet e turbullta të nëntëdhjetës.
Atëherë prindërit e Shpresës — njerëz të fortë, të kalitur nga puna e rëndë në kombinatin metalurgjik — kishin…