…kishin ardhur në Tiranë me një çantë sportive të mbushur me para në dorë. I ati, ndjesë pastë, i kishte numëruar vetë kartëmonedhat, një nga një, për të blerë atë apartament të gjerë me tre dhoma, në një kat të mirë, me dritë dhe ajër. Ishin vite të paqarta, kur rregullat ndryshonin sa hap e mbyll sytë, dhe për të shmangur çdo të papritur, prona nuk u regjistrua as në emër të Shpresës së re, e aq më pak në atë të burrit të saj të sapodalë nga bankat e studimit, por në emrin e Donika Marashit, nënës së saj.
Koha rrëshqiti. Flamur Dervishi mbeti një studiues i dorës së dytë në një institut të pluhurosur, me një rrogë që mezi i mbulonte abonenë mujore dhe ndonjë kuti çaji. Ndërkohë, Shpresa Tafa punonte pa pushim: u ngrit në detyrë deri sa drejtoi një depo të madhe logjistike, paguante faturat, ushqimet, riparimet, mobilimin, gomat e dimrit dhe madje edhe dhëmbët prej metalokeramike me të cilët Flamuri tani shpallte me aq vetëbesim “të drejtat” e tij mbi shtëpinë.
Ai, në mendjen e vet, ishte një talent i pakuptuar. Nuk pinte, nuk bënte skandale, por zotëronte një aftësi të rrallë për t’u shkrirë me divanin, duke kaluar orë të tëra në forume historike dhe duke analizuar fatet e botës. Ndoshta ngaqë kishte ndenjur kaq gjatë në të njëjtin vend, e kishte zënë ajo që Shpresa e quante me ironi “amnezi pronësie”. Për tri dekada ishte mësuar aq shumë me idenë se gjithçka ishte “e tij” – shtëpia, kolltuku, televizori – sa dokumentet reale thjesht i ishin fshirë nga kujtesa.
— Mirë, Flamur, — tha Shpresa me një qetësi që mezi e mbante buzëqeshjen. — Nëse dashuria, fluturimet shpirtërore dhe harpa janë kaq të rëndësishme, unë s’kam pse të pengoj. Gjëra që ndodhin. Më jep kohë deri në fundjavë të sistemoj plaçkat.
— Kështu të dua, — miratoi ai me një tundje koke prej zotërie. — Vetëm mos prek mobiliet. Elvana nuk është mësuar me kushte spartane. Lëre frigoriferin, lavatriçen dhe divanin në sallon. Te mamaja jote do të gjesh ndonjë gjë të vjetër.
— Patjetër, Flamurush. Si të thuash ti, — ia ktheu ajo me një ëmbëlsi që pikonte sarkazëm.
Tri ditët pasuese, Shpresa nuk u mor vetëm me bluzat dhe fustanet e saj. Si profesioniste e logjistikës, ajo e trajtoi procesin me plan dhe pa mëshirë.
Të enjten, ndërsa Flamuri “sakrifikohej” në zyrë duke zhvendosur tri fletë nga ora nëntë në gjashtë, para pallatit ndaloi një furgon transporti. Djemtë me uniformë pune, brenda gjysmë ore, nxorën nga apartamenti:
Dyshekun ortopedik që kishte kushtuar një pasuri — blerë një vit më parë që atij të mos i dhimbte shpina.
Frigoriferin modern me dy dhoma dhe sistem “No Frost” — në vend të tij u vendos me solemnitet një relike e zhurmshme, huazuar nga komshia e shtëpisë së verës.
Lavatriçen e re.
Mikrovalën, aparatin e kafesë dhe fshesën me korrent.
Rrobat e saj u paketuan me kujdes në kuti. Për Flamurin, në kuzhinë mbetën një tenxhere alumini, një tigan me teflon të gërvishtur dhe dy pjata që s’bënin çift me njëra-tjetrën.
Në mbrëmje, ai hapi derën dhe u përball me jehonën bosh të mureve dhe skeletin e zhveshur të krevatit.
— Shpresë! Ç’është kjo barbari?! — bërtiti, duke hyrë me vrull në kuzhinë, ku ajo pinte çaj e qetë nga filxhani i saj i preferuar (tashmë i mbështjellë me kujdes në flluska plastike). — Ma shkatërrove folenë! Më le në gërmadha!
— Mos e dramatizo, Flamur, — ia ktheu ajo pa ngritur zërin. — Kam marrë vetëm gjërat që i kam blerë me paratë e mia. Tani ti dhe Elvana keni një mundësi të artë ta mbushni këtë hapësirë me energjitë tuaja të larta. Përse do t’i duhej një muze një televizor gjashtëdhjetë inç? Ai lëshon vibracione të ulëta. Edhe rrobat, sipas natyrës, lahen me dorë, në legen me sapun të vërtetë.
Ai hapi gojën për të nisur një ligjëratë mbi materializmin femëror, por telefoni i tij ra papritur. Në ekran u shfaq emri i Elvana Mëhillit. Tone i ndryshoi menjëherë, duke kaluar nga zemërimi në një zë të butë si pambuk, ndërsa u largua me nxitim drejt banjës…