…dhe, sapo pa emrin në ekran, zëri iu bë i ëmbël si mjaltë. U fut me nxitim në tualet — i vetmi cep i shtëpisë ku ende ruhej hija e rehatisë së dikurshme, megjithëse edhe aty Shpresa kishte marrë çdo gjë me vete, madje edhe letrën e butë higjienike, duke lënë pas vetëm një rrotull kartoni të ashpër gri.
Të premten në mëngjes, Shpresa Tafa ia dorëzoi çelësat bashkëshortit të tronditur dhe u nis drejt shtëpisë së nënës…
Donika Marashi ishte shtatëdhjetë e nëntë vjeçe. Ecte drejt, me shpatulla të hapura, fliste me një zë që të bënte të dridheshin xhamat dhe kishte një temperament të farkëtuar në hekur të fortë. Banonte në një fshat të qetë në periferi të qytetit, ku kultivonte domate të rralla dhe çdo mbrëmje ndiqte debatet politike në televizor, duke u grindur me moderatorët aq me pasion sa macja fshihej poshtë divanit.
Kur Shpresa hyri në kuzhinë dhe i rrëfeu gjithçka, Donika ndaloi së mbylluri petët për byrek.
— Pra, qenka apartamenti i tij? — e përsëriti ajo ngadalë, dhe në sytë i shkëlqeu një dritë e rrezikshme, pothuaj rinore. — Edhe letrat e murit i paska ngjitur vetë?
— Po, mam. Në ’98-ën. Edhe sot në cep janë hapur.
— Ç’punëtor i madh! Unë kujtoja se i vetmi zanat i tij ishte zgjidhja e fjalëkryqeve, — tha Donika, duke shkundur miellin nga duart. — Elvana, the? Ajo me harpë? Mirë atëherë. Le t’i shijojnë pak ditët e mjaltit. Tre ditë u mjaftojnë. Të martën, Shpresë, do zbresim në qytet.
Donika telefonoi nipin e saj, që punonte në një agjenci imobiliare. Kërkesa ishte e qartë: donte ndërmjetësin më të zhurmshëm dhe më këmbëngulës që kishin. Dhe e gjeti — Saimir Bushati, djalosh me kostum të lirë por që shkëlqente, me talent për të shitur edhe rërë në mes të shkretëtirës.
Të martën në mbrëmje, në apartamentin që dikur ishte i Shpresës, mbretëronte një “romancë” e çuditshme. Flamur Dervishi dhe Elvana Mëhilli rrinin në kuzhinë. Ajo — një zonjë e moshës së papërcaktuar, e veshur me rrobë liri të gjërë dhe me vargje rruazash druri në qafë — kishte ndezur pelin të tharë për të “pastruar aurën nga energjitë e ish-gruas”. Era ishte aq e rëndë sa dukej sikur po digjej një fshesë e vjetër në mes të dhomës. Në sobë, në një tenxhere të vetme, zienin thjerrëza me një melankoli të dukshme.
— Flamur, dashuria ime, — psherëtiu Elvana, duke rregulluar rruazat. — Ka energji të rënduar këtu. Por do ta transformojmë. Do ta rrëzojmë këtë mur, do ta bashkojmë me kuzhinën, dhe këtu do vendos tezgjahun tim…
Në atë çast, çelësi rrotulloi në bravë.
Dera u hap me vrull. Në prag qëndronte Donika Marashi, e mbështetur në bastunin që në duart e saj dukej si skeptër mbretëror. Pas saj, Shpresa Tafa me një buzëqeshje të lehtë, të padepërtueshme. Dhe menjëherë pas tyre hyri Saimir Bushati, i ndjekur nga një familje zhurmshme me pesë veta — blerës të mundshëm.
— Urdhëroni, hyni, hyni! — kumboi zëri i Saimirit, pa i kushtuar vëmendje Flamurit që ishte ngurtësuar në korridor. — Shikoni planimetrinë! Tre dhoma, dritare nga të dy anët, tualet i ndarë. Sigurisht, mobilimi është pak i vjetër, por çmimi është shumë tërheqës!
Dy të rriturit dhe tre fëmijët u shpërndanë menjëherë nëpër dhoma, duke hapur dollapë e duke hedhur sytë në çdo qoshe.
Flamuri u zbeh, pastaj fytyra iu mbulua me njolla të kuqe. Me zë të ngjirur mezi artikuloi:
— Shpresë… Donika Marashi… Çfarë po bëni kështu?! Kjo është shtëpia ime! Do thërras policinë! Është shkelje e pronës private!
Donika iu afrua me qetësi ish-dhëndrit. Nga çanta e saj e madhe nxori një dosje plastike dhe prej saj një fletë zyrtare që shkëlqeu nën dritë.
— Shkelje, thua? — zëri i saj ushtoi në korridor, duke mbuluar britmat e fëmijëve nga dhoma e gjumit. — Ja certifikata nga Regjistri i Pasurive të Paluajtshme. Pronare: Donika Marashi. Domethënë unë. Ti, Flamur, ke qenë thjesht i regjistruar këtu. Nga mëshira.
— Si… si është e mundur? — Flamuri filloi të kapte ajrin me duar, si një njeri që po mbytej.