— Ti ke qenë bashkëshorti i vajzës sime, — ia preu shkurt Donika Marashi, pa e ngritur zërin, por me një prerje që nuk linte vend për diskutim. — Këtë apartament e kam blerë me kursimet e mia, jo me përrallat e tua shkencore. Dhe e kam regjistruar në emrin tim. Ti, o Flamur, për tridhjetë vjet nuk ke paguar as faturën e ujit. Pasuria jote personale këtu përbëhet nga çizmet e gomës që kalben në ballkon dhe nga koleksioni i revistës “Shkenca dhe Jeta” i vitit ’89.
Nga kuzhina doli Elvana Mëhilli, me një tufë pelini që ende nxirrte tym në dorë.
— Flamur, ç’po ndodh? — pyeti ajo me nervozizëm. — Kush janë këta njerëz me energji kaq të rënda në strehën tonë?
Donika e vështroi gjatë, me një shikim aq të ftohtë sa dukej sikur tymi i pelinit u shua vetvetiu.
— Ah, qenke ti muzha? Gëzohem. Energjitë këtu janë krejt të zakonshme, ligjore. Unë po e nxjerr në shitje shtëpinë time. Ndërsa ju, zonjushë, së bashku me Flamurin tuaj, keni saktësisht njëzet e katër orë për ta liruar. Nesër në mëngjes vijnë punëtorët për të hequr linoleumin.
Elvana e ktheu kokën nga Flamuri, e tronditur.
— Më the që je pronar me të drejta të plota! Që zotëron pasuri elitare! Më premtove studio për punimet e mia! Çfarë je në të vërtetë, një i falimentuar?
— Elvana, zemra ime, prit… ka një keqkuptim! — belbëzoi ai, duke u përpjekur t’i kapte dorën. — Janë procedura ligjore, do ta çojmë në gjyq…
Por “muzha” rezultoi më tokësore nga sa dukej. Sapo kuptoi se në vend të një salloni të ndriçuar e priste mundësia për të ndarë një dhomë të ngushtë në periferi me një ish-studiues që po plakej, gjithë mistika e saj u tret.
— Unë nuk rri në këtë kaos! Aura jote është e shpuar, Flamur! Je mashtrues! — klithi ajo. Hodhi pelinin në tenxheren me thjerrëza, rrëmbeu çantën prej liri me rruaza dhe, pa u ndërruar fare, doli me vrap, duke përplasur pothuajse Saimir Bushatin te dera.
Flamuri mbeti në mes të korridorit, me tutat e dala boje. Bota e tij — aq komode, e ngrohtë dhe falas — u shemb brenda një çasti.
Shpresa Tafa e vështroi pa mllef. Madje në buzë i luajti një buzëqeshje e lehtë. Për tri dekada ajo e kishte tërhequr pas vetes si një valixhe pa dorezë: i kishte dëgjuar ligjëratat për ideale të larta, e kishte ushqyer, i kishte larë rrobat. Mjaftoi të ndizte dritën e realitetit dhe gjithë madhështia e tij u zhduk si flluskë sapuni.
— Nesër në orën gjashtë do të vij të ndërroj bravën, Flamur, — tha ajo qetë, duke i mbajtur sytë mbi fytyrën e tij të zbrazët. — Kutitë t’i kam lënë në ballkon. Mos u vono.
Në të vërtetë, Donika nuk kishte ndërmend ta shiste apartamentin. Saimiri mori një komision të majmë për rolin e tij, ndërsa “blerësit” — miq të tij — u larguan të kënaqur nga shfaqja.
Një javë më vonë, kur era e pelinit dhe ambiciet e Flamurit ishin zhdukur nga muret, Shpresa thirri një skuadër ndërtuesish. Vendosi të bënte një rikonstruksion të plotë: parket të ri, instalime moderne, banjë të rregullt. Asnjë më dërrasë e shtrembër, asnjë rubinet që pikonte.
Flamuri e telefonoi disa herë nga numra të panjohur. U ankua se Elvana e kishte bllokuar, se ishte detyruar të strehohej në një dhomë të përbashkët te një kushëri i largët dhe se “fazat e hënës kishin qenë në kundërshti”, prandaj kishte gabuar. Premtoi se do ta fillonin nga e para, se këtë herë do të nxirrte edhe plehrat vetë.
Shpresa qëndronte në mes të apartamentit bosh, me katalogun e pllakave në dorë. Jashtë po binte muzgu. Telefoni dridhej sërish — numër i panjohur. Ajo e mbylli pa u menduar gjatë dhe, papritur, e kuptoi: për herë të parë pas tridhjetë vitesh, nuk kishte kë të priste për darkë. Askush nuk do ta pyeste kur bëhej gati ushqimi. Askush nuk do të zinte divanin.