Fjolla Nushi e kishte parandjerë që mëngjesi se dita do të ishte e lodhshme. Që në orët e para, kur Arlind Gjini nisi të endet nëpër shtëpi, duke lëvizur karriget nga një cep në tjetrin dhe duke numëruar pjatat në dollap për të parë nëse mjaftonin, ajo e kuptoi se qetësia nuk do të zgjaste. Të afërmit e tij nuk vinin kurrë pak; ata shfaqeshin si një turmë e plotë — motra Bleona Tahiri me bashkëshortin e saj Kastriot Tahiri, tezja Teuta Osmani dhe kushëriri Ledion Elezi me gruan. Sa herë që mblidheshin, Fjolla ndiente sikur nuk ishte zonja e shtëpisë së vet, por një mysafire e përkohshme që tolerohej nga mirësjellja.
— Po sikur këtë herë të mos i ftojmë? — tha ajo me zë të ulët, ndërsa priste perimet për sallatë. — Ta festojmë vetëm ne të tre, qetë e pa zhurmë.
Arlindi nuk e ngriti as kokën nga gazeta. — Fjollë, çfarë po thua? Ne gjithmonë festojmë bashkë. Janë familje.
“Familje”, përsëriti ajo me hidhërim në mendje. Ndoshta për të ishte ashtu. Për të, ata ishin njerëz që e konsideronin banesën e saj si të përbashkëtën, frigoriferin si pronë kolektive dhe vetë atë si dikë që duhej t’u shërbente.
Rreth orës dy të pasdites ra zilja. Bleona hyri e para, si zakonisht me vrull dhe pa trokitur siç duhet. Rreth të dyzetave, me flokë të lyer dhe me zakonin për të folur me ton të ngritur, ajo u drejtua menjëherë nga kuzhina.
— Arlind, zemër! — e puthi në faqe dhe hapi frigoriferin pa hezitim. — Ç’është kjo? Pse duket kaq bosh? Fjollë, ku e ke tortën? Mendova se do të kishe përgatitur diçka speciale.
— Është mbi tavolinë, në kuti, — u përgjigj ajo me përmbajtje, duke ndarë sallatën në pjata.
— E blerë? — Bleona rrudhi hundët. — Meqë i ke duart, mund ta bëje vetë. Duhet pak përpjekje.
Pas saj hyri Kastrioti, burrë shtatshkurtër me flokë të rralluar dhe fytyrë që rrallë buzëqeshte. Ai kaloi në dhomën e ndenjjes, hodhi një sy kritik mbi mobiliet dhe u ul në kolltuk.
— Arlind, kur do ta ndërroni divanin? — thirri nga brenda. — Është ulur fare. Nuk rrihet rehat.
E fundit u shfaq Teuta Osmani, e hollë, rreth të gjashtëdhjetave, me mjekër të mprehtë dhe komente po aq therëse. Ajo hynte gjithmonë me pamjen e dikujt që ishte thirrur për të vënë rregull në jetën e të tjerëve.
— Oj Fjollë, e dashur, — tha duke hedhur sytë rreth e rrotull kuzhinës, — pse lavamani s’po shkëlqen? Edhe peshqirët duken të zverdhur. Shtëpia është pasqyra e gruas.
Fjolla shtrëngoi grushtet, por heshti. Arlindi iu afrua nga pas dhe i vendosi dorën mbi sup — një gjest që duhej ta qetësonte, por që asaj i shtonte bezdinë.
— Teze Teuta, ejani të ulemi, — foli ai me ton pajtues. — Fjolla është munduar shumë, ka përgatitur plot gjëra.
Sapo u ulën, nisi ajo që Fjolla e quante me ironi “gjyqi familjar”. Bleona mori një lugë sallatë dhe bëri menjëherë një grimacë.
— Është pak pa shije. Mos kurse kripën, Fjollë, burrat e duan më të fortë. Edhe majoneza duket e pakët. Është e thatë.
— Unë dje i thashë Arlindit, — nisi ajo sërish,