— vazhdoi Teuta Osmani duke tundur kokën, — se do t’ju bënte mirë një rregullim i shtëpisë. Tapetet e mureve janë zbehur krejt. Pastaj, një çift i ri duhet të mendojë seriozisht për të ardhmen.
Fjolla Nushi nuk reagoi. Mbaroi kafshatën e sallatës me qetësi të shtirur, duke u përpjekur të bllokonte çdo fjalë që hidhej mbi tryezë si gjilpërë. Mirëpo, kur në mes u vendos pjata kryesore — pula e saj e përgatitur me salcë kremoze, receta për të cilën krenohej — Teuta mori një copë, e provoi dhe rrudhi buzët.
— Sinqerisht, çudi si të ka marrë Arlindi për grua me këto “aftësi” në kuzhinë, — tha pa pikë turpi. — Mishi pa shije, salca e hollë. Dikur vajzat rriteshin me lugë në dorë, jo si sot.
Bleona Tahiri shpërtheu në një të qeshur të lehtë.
— Mos e merr kaq seriozisht, teze. Fjolla të paktën është elegante, e hollë. Ndoshta tepër e hollë. Dukesh e zbehtë, moj zemër. S’do të të bënin keq pesë a shtatë kilogramë më shumë. Të jep përshtypjen sikur kurseni edhe ushqimin.
Kastriot Tahiri e shtyu pjatën mënjanë dhe ndërhyri me ton kritik:
— Shkova në banjë pak më parë. Ka myk në fugat mes pllakave. Këto gjëra duhen parë me sy. Nuk është e hijshme për një shtëpi. Zonja e shtëpisë duhet të kujdeset për detaje të tilla.
Diçka u këput brenda Fjollës. Një krisje e heshtur, e mbledhur prej vitesh. U ngrit ngadalë nga karrigia. Ndjeu si i ngjitej në kraharor një valë që s’e kishte lënë kurrë të dilte. Arlind Gjini e pa i hutuar.
— Fjollë, ku po shkon?
Ajo hodhi vështrimin mbi fytyrat përreth: buzëqeshjen përçmuese të Bleonës, krenarinë e shëmtuar të Kastriotit që sapo kishte zbuluar një “gabim”, shprehjen e përhershme të pakënaqur të Teutës.
— E dini çfarë? — zëri i saj ishte i ulët, por i prerë si thikë. — Mjaft.
Eci drejt derës së hyrjes dhe e hapi me forcë.
— Mos guxoni të shkelni më këtu. Nuk ju kam asgjë borxh, as respekt, sepse asnjëherë nuk ma keni dhënë! — kjo darkë ishte pika që derdhi kupën, dhe më në fund ajo vendosi të mos e përtypte më poshtërimin.
Heshtja ra si plumb në dhomë. Bleona ishte e para që reagoi.
— Fjolla, a je në vete? Jemi familje!
— Familje? — ajo qeshi hidhur. — Familje është kur njerëzit mbështesin njëri-tjetrin. Ju vini prej vitesh në shtëpinë time, hani në tryezën time, gjeni të meta në çdo qoshe dhe silleni sikur kjo është e drejtë e juaja!
Arlindi u ngrit, i pavendosur.
— Fjolla, qetësohu. Nuk e kanë me qëllim të keq…
— Nuk e kanë? — ajo u kthye nga ai. Në sytë e saj nuk kishte më vetëm lodhje, por edhe vendosmëri. — Arlind, nëse thua edhe një fjalë në mbrojtje të tyre, dil bashkë me ta. Kjo është shtëpia ime po aq sa e jotja, dhe unë nuk do të lejoj më askënd të më trajtojë si shërbëtore në të!
Ai hapi gojën për të folur, por vështrimi i saj e detyroi të heshtte.
Teuta u ngrit me zhurmë.
— Si guxon të na flasësh kështu? Ne kemi më shumë vite, më shumë përvojë! Rinia sot s’ka fare respekt!
— Jashtë! — Fjolla qëndronte pranë derës së hapur, pa i hequr sytë nga ata. — Tani. Nga shtëpia ime.
Bleona u ngrit duke marrë frymë me vështirësi, faqet i ishin skuqur.
— Arlind, ti nuk do të lejojë…