— Arlindi nuk do të lejojë asgjë dhe as nuk do të ndalojë njeri, — ia preu Fjolla me zë të prerë. — Sepse kjo nuk është një çështje që vendos ai. Kjo është shtëpia ime. Është durimi im. Dhe ai mbaroi.
Të afërmit nisën të lëviznin me hezitim. Kastrioti mërmëriti diçka nën zë për “vajzat e reja pa mend”, Teuta tundte kokën me përçmim, ndërsa Bleona, duke veshur pallton, përpiqej t’i fliste të vëllait me tone të shpejta e të ngatërruara. Arlindi, megjithatë, nuk tha asgjë. Qëndronte i palëvizur dhe shikonte gruan e tij.
Kur dera u mbyll pas tyre, banesa u zhyt në një qetësi të pazakontë. Fjolla u mbështet pas derës dhe mbylli sytë për disa çaste, si të përpiqej të merrte frymë pas një stuhie.
— Fjollë… — nisi Arlindi me zë të ulët.
— Jo. Tani është radha jote të dëgjosh, — ajo hapi sytë dhe e pa drejt. — Pesë vjet kam duruar mungesën e respektit. Pesë vjet kam dëgjuar sa e paaftë jam si bashkëshorte, si zonjë shtëpie, si kuzhiniere. Pesë vjet i kam lënë të hapin dollapët tanë, të gjykojnë mobiljet, mënyrën si jetojmë, madje edhe si vishem.
Ai bëri një hap drejt saj, i pasigurt.
— Nuk e kishin me të keqen. Thjesht… ashtu janë ata.
— Ashtu janë ata, por unë kam kufijtë e mi, — u përgjigj ajo me vendosmëri. — Dhe nëse do që kjo martesë të vazhdojë, duhet t’i respektosh këta kufij.
Ajo shkoi në kuzhinë dhe nisi të mblidhte enët nga tavolina. Duart i dridheshin ende nga tensioni, por brenda ndiente një lehtësim të çuditshëm, sikur një barrë e rëndë t’i ishte hequr nga supet.
— Nuk po të ndaloj t’i takosh, — vazhdoi ajo ndërsa radhiste pjatat. — Takohu me ta ku të duash, sa herë të duash. Por në këtë shtëpi askush nuk do të më tregojë më si të jetoj, çfarë të gatuaj apo si të dukem.
Arlindi e ndihmonte në heshtje. Disa herë hapi gojën për të thënë diçka, por fjalët i mbetën pezull. Më në fund u ndal me një grumbull pjatash në duar.
— Fjollë… unë nuk e kuptoja që po e përjetoje kaq rëndë.
Ajo e vështroi drejt në sy.
— E kuptoje. Thjesht ishte më e lehtë të bëje sikur gjithçka ishte në rregull, sesa të përballeshe me ankesat e tyre.
Ai i vendosi pjatat mbi tavolinë dhe iu afrua.
— Më fal. Sinqerisht. Mendoja se thjesht të bezdiste zhurma dhe rrëmuja. Nuk e kisha kuptuar që problemi ishte mungesa e respektit.
Fjolla u ndal, fshiu duart me një pecetë dhe mori frymë thellë.
— Arlind, nuk kam ndërmend të jem gruaja perfekte sipas standardeve të tyre. Dhe nuk do të hesht më kur më ofendojnë në shtëpinë time. Nëse nuk dinë të më trajtojnë si njeri, atëherë më mirë të mos vijnë fare.
— Po nëse… nëse vendosin të mos kenë më lidhje me mua? — pyeti ai me pasiguri.
Ajo ngriti supet lehtë.
— Do të jetë zgjedhja e tyre. Por zgjedhja jote është tjetër: mes tyre dhe meje.
Qëndronin në kuzhinë, mes gatimeve të paprekura për festën që tashmë kishte humbur kuptimin. Arlindi e kuptoi se përballë nuk kishte thjesht një debat familjar, por një vendim të vërtetë — mes zakonit për të shmangur konfliktet dhe guximit për të mbrojtur gruan që donte.
— Në rregull, — tha më në fund. — Do të flas me ta.
— Nuk mjafton të flasësh, — e korrigjoi Fjolla me qetësi. — Duhet t’u shpjegosh qartë.