Autokolona e dasmës u shpërnda më në fund dhe, sapo makina mori rrugën, heshtja brenda saj iu duk Hanës shurdhuese. Gjatë gjithë ditës kishte buzëqeshur pa pushim, kishte pranuar urime, ishte rrotulluar në valle, por tani, kur dera e restorantit u mbyll pas tyre, ajo ndjeu se maska e gëzimit i rrëshqiti nga fytyra. Në sediljen pranë ishte ulur Gentiani. Tashmë burri i saj. Ai nuk fliste; duart i kishte të shtrënguara fort mbi timon dhe profili i tij, nën dritat e zbehta të rrugës, dukej i ashpër, pothuaj i panjohur.
— U lodhe? — pyeti ai pa e kthyer kokën. Zëri ishte i qetë, por brenda tij kishte një nuancë që Hana nuk e kishte dalluar më parë. Jo përkujdesje, por thjesht një pohim i ftohtë.
— Pak, — tha ajo, duke ndjekur me sy dritat që kalonin shpejt përtej xhamit.
— Në shtëpi do të çlodhesh. Nesër fillojmë jetën tonë të re.
Ajo tundi kokën lehtë, ndonëse një ndjesi e ftohtë i përshkoi kraharorin. Gentianin e njihte prej dy vitesh. Ishte këmbëngulës, i sigurt në vetvete, herë pas here edhe i tepruar në bindjen e tij. Por sonte, nën efektin e shampanjës dhe miratimit të të gjithëve, në sytë e tij ishte shfaqur një shkëlqim pronësie. Sikur të kishte firmosur jo për një apartament apo makinë, por për vetë atë.
Kur hynë në banesën që ai këmbëngulte ta quante “foleja jonë”, Gentiani shkoi drejt e në kuzhinë. Hana mbeti në korridor, duke u përpjekur me vështirësi të zhbënte kapëset e fustanit voluminoz.
— Gentian, më ndihmon pak? — e thirri me zë të ulët.
— Zgjidhe vetë, — erdhi përgjigjja, e shoqëruar me tingullin e tapës që hapej. — Jam i rraskapitur. Dua të pi diçka. Dhe dua që darka të jetë gati për njëzet minuta.
Ajo ngriu. Darka? Pas gjithë atij banketi? Ngadalë hoqi fustanin, e vari me kujdes dhe doli në kuzhinë me një mantel mëndafshi. Gentiani ishte ulur në krye të tryezës, përpara kishte vendosur një karafë.
— Nuk do të gatuaj, — tha ajo qetësisht. — Sapo dolëm nga restoranti.
— Thashë që kam uri, — ai ngriti sytë drejt saj. Në atë vështrim nuk kishte asnjë gjurmë butësie. Vetëm kërkesë. — Tani je gruaja ime. Vendi yt është këtu, në kuzhinë. I imi është në krye të tavolinës. Mësoje që tani, që të mos habitesh më vonë.
Brenda Hanës diçka u tendos si sustë. Mendja i fluturoi pas në kohë: shtëpia e fëmijërisë, oborri, aroma e pemëve dhe i ati. Gëzim Xhafa ishte burrë me parime të vjetra, por jo sipas kuptimit që Gentiani i jepte kësaj fjale. Ai e trajtonte nënën e Hanës me një respekt që ua mbyllte gojën fqinjëve ziliqarë. Vajzës së tij i kishte dhënë një mësim tjetër.
“Hanë, — i thoshte ai, duke i mbajtur duart e saj të vogla në pëllëmbët e tij të ashpra, — një burrë mund të jetë i fortë. Por forca nuk shërben për të shtypur. Ajo ekziston për të mbrojtur. Nëse dikush ngre dorën apo zërin kundër teje, duhet të dish ta ndalosh. Jo me tërbim, por me vendosmëri. Do të të mësoj të qëndrosh fort në këmbë, që askush të mos mund të të përkulë.”