Babai e kishte çuar në palestër që e vogël. Jo për medalje e as për dukje, por për t’u përballur me jetën. Sambo, teknika vetëmbrojtjeje, kontroll i qendrës së gravitetit. “Mjafton një veprim i saktë, — i përsëriste ai. — Kur dallon rrezikun, mos prit të të godasin. Hiqja tokën nga këmbët.”
Ndërkohë, Gentiani u ngrit nga tavolina. Ishte më i gjatë dhe më i rëndë se ajo; nën ndikimin e alkoolit dhe bindjes së tij se kishte të drejtë ta “vënte në rregull” gruan, ndjehej i pathyeshëm.
— A po më dëgjon apo jo? — u afrua me një hap kërcënues. — Po të pyes ku është darka ime. Apo duhet të ta kujtoj kush e drejton këtë shtëpi?
Donte ta bënte të qartë që në fillim. Sapo ishin martuar. Mendonte se ishte momenti i duhur, para se ajo të forcohej, ndërsa ende ishte e brishtë pas festës. Donte ta vuloste autoritetin që në ditët e para të martesës. Grushtat iu shtrënguan pa e kuptuar, por Hana e pa qartë. Vuri re si iu tendosën supet, si e zhvendosi peshën mbi këmbën e djathtë. Ai po përgatitej të godiste. Ndoshta jo fort, ndoshta vetëm një shtytje “mësimore”, sa për ta vendosur në vend.
Por ai harronte një gjë thelbësore: babai i Hanës e kishte mësuar të mos mbetej viktimë.
Gentiani u hodh përpara, duke zgjatur dorën për ta kapur nga supi dhe për ta tundur me forcë.
— Po flas me ty! — ulëriti.
Hana nuk priti as sekondën e fundit. Nuk bërtiti, nuk u zmbraps. Hodhi një hap anash, brenda trajektores së tij, aty ku ai humbte kontrollin.
Një lëvizje e vetme.
Dora e saj i kapi kyçin me saktësi, ndërsa këmba i preku këmbën mbështetëse, duke ia prishur ekuilibrin. Ishte teknikë e pastër, e përpunuar në vite stërvitjeje në garazhin e babait.
Gentiani as nuk e kuptoi çfarë ndodhi. Trupi i tij u përkul përpara dhe vrulli i vet e tradhtoi. U përplas në dysheme me një zhurmë të rëndë, duke goditur gjurin dhe bërrylin. Karafili mbi tavolinë u drodh, por qëndroi në vend.
Dhoma u mbush me heshtje. Ai qëndronte shtrirë, me sytë hapur nga habia. Zemërimi ishte zhdukur; kishte mbetur vetëm hutimi. Përballë tij qëndronte gruaja e tij, e qetë, pa frymë të rënduar, me trupin drejt dhe duart të lëshuara lirshëm.
— Çohu, — tha Hana me zë të ulët.
Ai u përpoq të ngrihej. Një therje e fortë në gju e bëri të shtrëngonte dhëmbët, por arriti të ulej, duke u mbështetur me dorë në parket. E pa nga poshtë lart. Për herë të parë nuk e pa si një zbukurim në krah, por si një njeri më vete. Një njeri që mund të ishte i rrezikshëm.
— Çfarë… çfarë bëre? — nxori me zë të ngjirur.
— Të dhashë atë që kërkove, — u përgjigj ajo qetësisht. — Doje të tregoje kush sundon këtu? E provove vetë.
Ajo iu afrua karriges, u ul ngadalë dhe vendosi duart mbi gjunjë, duke e parë drejt në sy.