— Dëgjoje me kujdes atë që po të them, Gentian. Nuk do ta përsëris dy herë. Babai im e ka trajtuar gjithmonë nënën me dashuri dhe dinjitet. Ashtu më ka rritur edhe mua. Më ka mësuar një parim të thjeshtë: në familjen tonë askush nuk ngre dorën. Askush nuk bërtet. Askush nuk përpiqet të sundojë duke mbjellë frikë.
Gentiani heshti. Turpi i rëndonte më shumë se dhimbja që i përshkonte trupin nga përplasja me dyshemenë. Goditja fizike po zbehej, por krenaria e lënduar i digjte brenda. Megjithatë, mbi të gjitha po ngrihej një ndjesi tjetër — frika. Frika se gruaja përballë tij ishte dikush që ai nuk e njihte fare.
— Nuk doja të arrinte deri këtu, — mërmëriti ai, duke kërkuar justifikime. — Isha i lodhur… kisha pirë…
— Kjo nuk ka rëndësi, — e ndërpreu Hana me qetësi të akullt. — E rëndësishme është çfarë kishe ndërmend të bëje. E pashë grushtin tënd. E pashë qëllimin në sytë e tu.
Ajo u përkul pak përpara, pa ia ndarë vështrimin.
— Prandaj të tregova menjëherë se kjo nuk do të ndodhë kurrë në shtëpinë tonë. Ne do të jetojmë sipas disa rregullave të qarta. Rregulli i parë: respekt. I dyti: barazi. I treti: nëse ndonjëherë shtrëngon sërish grushtin drejt meje, herën tjetër nuk do të përfundosh në parket, por në spital. Nuk po bëj shaka.
Ai gëlltiti me vështirësi dhe hodhi sytë nga duart e veta. I dukeshin të huaja, të pavlera. E gjithë vetëbesimi që kishte ushqyer gjatë mbrëmjes, gjithë mburrja mashkullore, u shpërbë brenda një çasti. E kuptoi se kishte bërë një llogari të gabuar. Kishte menduar se po martohej me një vajzë të heshtur, mirënjohëse për mbiemrin dhe çatinë mbi kokë. Në vend të kësaj, kishte marrë për grua një femër me karakter, të rritur nga një burrë i fortë që i kishte mësuar të mos përkulet.
— Hana… — zëri iu drodh. — Nuk doja…
— Besoj se nuk doje ta çoje situatën deri këtu, — ia ktheu ajo, tashmë me një ton pak më të butë, por po aq të palëkundur. — Por zgjodhe mënyrën e gabuar. Mendove se forca është e drejta për të goditur. Jo. Forca e vërtetë është të ndalosh atë që ngre dorën. Sot të ndala unë. Shpresoj ta kesh kuptuar mësimin.
Gentiani u ngrit me ngadalë. Çalonte lehtë. Një pjesë e tij donte të shpërthente, të rikthente kontrollin me zë të lartë, por sytë e Hanës e mbërthyen në vend. Në atë vështrim kishte çelik. Ai e kuptoi se një hap i gabuar do t’i kushtonte gjithçka — jo vetëm martesën, por edhe dinjitetin e fundit që i kishte mbetur.
— Më… më fal, — tha me zor. — Gabova.
— Falja fitohet, — u përgjigj ajo duke u ngritur në këmbë. — Shko në dhomë. Fli. Nesër do të flasim për mënyrën si do t’i ndajmë përgjegjësitë këtu brenda. Pa britma. Pa urdhra.
Ai tundi kokën dhe kaloi pranë saj me kujdes, sikur të kishte frikë ta prekte. Në dhomën e gjumit u ul në buzë të krevatit dhe vështroi pëllëmbët për një kohë të gjatë. Ndihej budalla. I poshtëruar. Por diku thellë brenda tij po lëvizte edhe një ndjenjë tjetër, e çuditshme dhe e panjohur për të. Një lloj respekti që sapo kishte filluar të zgjohej.