Ajo ndjesi e pazakontë vazhdonte t’i lëvizte brenda kraharorit. Ishte respekt. Gentiani nuk kishte hasur kurrë një grua që ta çarmatoste me kaq qetësi. Jo me britma, jo me kërcënime, por me një veprim të vetëm, të saktë.
Pas rreth dhjetë minutash, Hana hyri në dhomën e gjumit. Kishte veshur pizhamet dhe flokët i kishte lidhur lirshëm.
— Gentian, — e thirri butë.
Ai ngriti kokën nga mendimet.
— Po?
— Nesër do ta marrësh në telefon babanë tim. Do ta falënderosh për dasmën. Dhe mos të të shkojë më ndër mend, e dëgjon, kurrë të provosh në praktikë mësimet e tij.
— E kuptova, — u përgjigj ai me zë të ulët.
U shtri nën batanije. Hana fiku dritën dhe dhoma u zhyt në errësirë. Ajo qëndroi zgjuar, me sytë hapur. Nuk ndiente frikë. Vetëm një trishtim të lehtë që gjithçka kishte nisur në atë mënyrë. Por ishte e bindur se, po të kishte heshtur atë mbrëmje, po të ishte trembur e të ishte larguar në kuzhinë, e nesërmja do të ishte më e rëndë. E pasnesërmja edhe më keq.
Mbylli sytë me vendosmëri. E nesërmja do të ishte dita e parë e jetës së tyre të vërtetë. Një jetë ku frika nuk do të kishte vend. Ku burri nuk do të ngrinte zërin dhe gruaja nuk do të dridhej. Ku forca do të përdorej për të mbrojtur, jo për të lënduar.
Gentiani u rrotullua gjatë pa e zënë gjumi. Në mendje i rikthehej ajo lëvizje. Pengesa e këmbës. E pastër, e shpejtë, pa asnjë sforcim të tepërt. Imagjinonte ç’do të ndodhte sikur ta kishte goditur, dhe si ajo do ta kthente fuqinë e tij kundër vetë atij. Atëherë e kuptoi se Hana nuk po e kërcënonte. Thjesht po pohonte një fakt. Si një ligj i natyrës: nëse shtyn murin, lëndohesh ti, jo muri.
Në mëngjes u zgjua më herët se zakonisht. Gjuri i dhembte lehtë. U ngrit dhe shkoi në kuzhinë. Hana ende flinte. Ai hodhi sytë nga dera e mbyllur e dhomës së gjumit, pastaj nga soba. Vendosi çajnikun në zjarr. Për herë të parë në dy vite lidhje, e bëri vetë. Jo sepse iu kërkua. Por sepse e kuptoi që mbrëmja e kaluar i kishte përmbysur botën. Dhe ndoshta për mirë.
Kur Hana doli, mbi tavolinë ishin vendosur dy filxhanë.
— Mirëmëngjes, — tha Gentiani qetësisht. Në zërin e tij nuk kishte më ashpërsinë e djeshme, as tonin urdhërues.
— Mirëmëngjes, — ia ktheu ajo.
U ul përballë tij dhe mori filxhanin. Sytë u takuan. Ajri mbante ende një tension të hollë, por tashmë nuk ishte kërcënues; ishte si një marrëveshje e pashkruar. E kishin vulosur jo me fjalë, por në dyshemenë e korridorit.
— Do ta telefonoj Gëzim Xhafën, — tha Gentiani.
— Mirë, — pohoi Hana. — Pas mëngjesit.
Pinë çajin në heshtje. Ai e dinte se do t’i duhej kohë për të rifituar besimin e saj. Por gjithashtu ndiente se kishte një mundësi për t’u bërë burri që një grua si Hana mund ta respektonte. Ndërsa ajo ishte e sigurt se nuk do t’i duhej më të përdorte mësimet e të atit. Mesazhi ishte kuptuar. Një lëvizje e vetme kishte ndryshuar gjithçka. Dhe në shtëpinë e tyre do të mbretëronte qetësia. Jo heshtja e frikës, por ajo e paqes.