— A e kupton fare, Elvana, në çfarë bataku jemi futur? — zëri i Arlind Begajt i dridhej, jo nga emocionet e natës së parë si burrë e grua, por nga një ankth i vogël, i lagësht, që i ishte ngjitur pas lëkurës. Ishte ulur në cep të shtratit të madh, mbi të cilin qenë shpërndarë zarfe të hapura, dhe me gishta të tensionuar numëronte kartëmonedhat. — A di të bësh dy plus dy, apo në kokën tënde ka vend vetëm për dizajne me lule e ato myshqet e tua pa pikë vlere?
Elvana qëndronte para pasqyrës, duke u përpjekur të zhbllokonte zinxhirin e fustanit të rëndë të nusërisë. U kthye ngadalë, me një të ftohtë që po i përhapej nga kraharori drejt barkut. Vetëm një orë më parë kishin qeshur, kishin kërcyer e kishin pranuar urime; tani, në heshtjen e dhomës së hotelit, ajri dukej i rëndë dhe i ndenjur.
— Arlind, mjafton, — foli ajo me butësi, duke u munduar të shuante shpërthimin e tij. — Edhe nëse dasma nuk u “mbulua”, ç’rëndësi ka? E bëmë për veten, për kujtim. Kredinë do ta shlyejmë gradualisht. Unë do të marr disa projekte të mëdha për gjelbërim zyrash, ti do të marrësh shpërblim në qendrën tënde të lojërave. Jemi bashkë, apo jo?
— Bashkë? — ai u ngrit vrullshëm. Dukej si një kafshë e trembur: kostumi i shtrenjtë i rrudhur, kravata e shtrembëruar. — Dëgjon çfarë thua? “Për kujtim”? Mora treqind mijë lekë kredi! Treqind mijë! — grumbulloi paratë mbi shtrat sikur të ishin mbeturina. — Dhe këtu ka vetëm tetëdhjetë mijë. Tetëdhjetë! Turp i madh. Zero absolute. Të afërmit e tu janë pa pikë mundësie, Elvana. A erdhën vetëm të hanin falas?
Ajo mbeti pa lëvizur. Butësia po zëvendësohej nga një durim i ftohtë. E dinte që ishte i lodhur, i tejngarkuar nga dita. Paratë vijnë e ikin, i thoshte vetes. Duhej të kalonte kjo valë.
— Mos guxo të flasësh kështu për prindërit e mi dhe hallat, — tha qetë, por prerë. — Secili dha sa mundi. Arjana Basha rrit dy fëmijë e vetme, e di shumë mirë. Ndërsa Mentori…
— S’më intereson Mentori! — e ndërpreu ai, duke ecur nervozisht nëpër dhomë. — Llogaritja ime ishte tjetër. Mendoja ta mbyllnim kredinë dhe të mbetej diçka për një hyrje shtëpie. Tani jam në minus, Elvana. Në minus të thellë. Dhe e di kush e ka fajin? Ti. Ti doje hotel luksoz. Ti këmbëngule për ato bozhuret në tetor që kushtojnë sa krahu i avionit.
— Vendosëm të dy. Ti the vetë që doje një festë që t’i linte shokët pa fjalë. Ti doje shkëlqimin, Arlind.
Në derë u dëgjuan tre trokitje të forta, autoritare.
— Është mami, — psherëtiu ai, dhe në sytë i shkëlqeu një shpresë e çuditshme.
Hapi derën me nxitim. Në dhomë hyri Mimoza Basha, e mbështjellë me mëndafsh e parfum të rëndë, me hap të sigurt. Pas saj u fut Fatmir Frashëri, vëllai i saj i divorcuar, që gjatë gjithë dasmës kishte qenë tepër i zhurmshëm.
— Ç’bëtë, bir? — Mimoza as nuk e pa nusen. Shkoi drejt shtratit ku ishin paratë. — I bëtë hesapet? E dija që kështu do të dilte. Ma ndjeu zemra.
— Mami, është katastrofë, — u ankua Arlindi, duke u kërrusur si djalë i vogël i qortuar. — Vetëm tetëdhjetë mijë. Na lanë në baltë.
Mimoza preku me majë gishtash kartëmonedhat, me përbuzje.
— Të paralajmërova, — tha ajo, duke e kthyer shikimin e ftohtë nga Elvana. — Njerëzit e tu erdhën të mbushnin barkun. Ne nga ana jonë dhamë kontribut. Fatmiri vendosi dhjetë mijë pa u kursyer. Po të tutë?
— Edhe të mitë sollën zarfe, — tha Elvana, ende me shpresën se po jetonte një keqkuptim. — Kishte edhe dhurata.
— Dhurata? — qeshi me zë të trashë Fatmiri, duke u hedhur në kolltuk. — Çarçafë e servis filxhanësh? Me to nuk shlyhet kredi, moj vajzë. Arlindi ka hyrë thellë në borxh, e ti rri e hap sytë.
— Arlind, — iu drejtua ajo burrit, duke injoruar të tjerët. — Thuaju të dalin. Duhet të flasim vetëm. Është nata jonë. Problemet tona.
Ai hodhi sytë nga e ëma, pastaj nga gruaja. Në shikimin e tij nuk kishte mbështetje, vetëm mllef dhe një lakmi fëminore e lënduar.
— Mami ka të drejtë… — nisi ai, me një ton që e bëri ajrin edhe më të rëndë në dhomë, ndërsa heshtja që pasoi paralajmëronte se përplasja e vërtetë sapo po fillonte.