— …ka të drejtë, — mërmëriti Arlindi me zë të ulët, pa e parë në sy. — Je dorëlëshuar. Kurrë s’ke ditur të menaxhosh para. Myshqet e tua e copat e drurit nuk sjellin asnjë lek, ndërsa shpenzon si të ishe princeshë. Kredinë e mora unë, në emrin tim, Elvana. Në timin! Ti je thjesht një zbukurim i bukur, për të cilin tani më duhet të paguaj interesa.
Brenda saj diçka u ça. Shpresa se ai do ta kuptonte u tret si tym, duke lënë pas një shije të hidhur zhgënjimi. Ajo po vështronte burrin që kishte dashur për dy vjet dhe nuk po e njihte më. Përballë kishte një të huaj: të vogël në shpirt, të trembur nga e ëma.
— Pra, jam zbukurim? — përsëriti ajo ngadalë. — Kur më bëre propozimin, e mbaje kalkulatorin në xhep?
— Mos u bëj e pacipë! — shpërtheu Mimoza Basha. — Shiko si të doli zëri! Duhet të ishe duke iu lutur burrit dhe të mendoje si do ta shlyesh borxhin. Shite pallton! Ose bizhuteritë që t’i kanë dhënë prindërit!
— Ç’bizhuteri, moj Mimozë? — u fut në bisedë Fatmir Frashëri. — Ato janë stoli pazari. Ju thashë, kjo s’ishte dasmë, ishte mashtrim. Arlind, e hëngre keq. U martove me një pa prikë, por me kërkesa si zonjë e madhe.
Elvana e pa Arlindin me shpresën se më në fund do t’i vinte fre xhaxhait. Por ai vetëm pohoi me kokë.
— Xhaxhi Fatmir ka të drejtë. Mendova se do ishim partnerë, Elvana… por ti… je barrë për mua.
Zhgënjimi u trash si mjegull, duke u shndërruar në zemërim. Ai zemërim i digjte gjoksin, por mendja i qëndronte e kthjellët. Për një çast, ajo e pa të ardhmen e saj si në film: qortime pa fund, kontroll nga vjehrra, llogaritje për çdo qindarkë, një burrë që vetëm ankohet.
— Unë nuk jam barrë, — tha qetë. — Jam gruaja jote. Isha.
— Ç’do të thotë “isha”? — u tendos Mimoza. — Mos luaj me fjalët. Tani ke detyrime. Te shtëpia e pushimit kemi kopshtin pa punuar, e në apartamentin e Arlindit duhet mbaruar rinovimi. Je mësuar me gjithçka gati? Tani do të punosh, zemër. Koha e rehatisë mbaroi.
Arlindi u kthye nga dritarja, me shpinë nga ajo.
— Sinqerisht, po pendohem që u martuam, — foli drejt xhamit. — U nxituam. Duhej të kishim bashkëjetuar, të shihnim si shkonin gjërat. Tani kam këtë lak në qafë… kredinë, ty… Elvana, më dukesh e neveritshme. Qëndron me atë fustan prej dyzet mijë lekësh, e s’vlen asgjë.
Fjalët ranë si gurë. Pendohem. E neveritshme.
Në atë çast ajo nuk u ndje më nuse. Drejtoi shpatullat dhe, pa folur, shkoi te dollapi. Nxori çantën e udhëtimit.
— Ku po shkon? — bërtiti Mimoza. — S’ka mbaruar kjo bisedë! Kush do paguajë?
Elvana nuk iu përgjigj. Hoqi vellon dhe e hodhi mbi shtrat, mbi tufën e parave të shpërndara.
— Mbaje, — i tha Arlindit. — Shite edhe vellon, ndoshta nxjerr ndonjë mijëshe.
Në banjë veshi xhinse e bluzë, ndërsa nga jashtë dëgjoheshin zëra të përzier, këshilla e sharje. Kur doli, pa nënë e bir që po numëronin për herë të tretë lekët, ndërsa Fatmiri po pinte shampanjë nga shishja.
— Po iki, — tha ajo.
— Ik pra! — ia ktheu Arlindi me përbuzje. — Të shohim ku do shkosh. Pas dy ditësh do të kthehesh duke qarë.
— Lëre të shkojë, — shtoi Mimoza. — Vetëm na çan nervat. Nesër paraqesim kërkesën për divorc. Fat që s’keni fëmijë!
Elvana doli nga dhoma dhe e përplasi derën. Korridori i hotelit e priti me një heshtje të pastër, që i dukej si muzikë krahasuar me llumin që la pas.
Taksa e çoi nëpër qytetin e natës drejt shtëpisë së prindërve.
Ata nuk flinin. Ibrahim Pano rrinte në kuzhinë, ndërsa Diturie Sala po vinte ujin për çaj. Kur e panë vajzën me çantë, pa burrë, me sytë që i mbusheshin me lot sapo kaloi pragun, nuk bënë pyetje të kota.
— Të ka lënduar? — pyeti i ati, me zë të qetë e të prerë.
Elvana tregoi gjithçka: kredinë, tetëdhjetë mijë lekët, fyerjet, fjalët “barrë” e “pendohem”.
Dituria mbuloi gojën me dorë. Ibrahimi shtrëngoi nofullat.
— Të poshtër, — tha ai ulët. — Njerëz të vegjël e lakmitarë.
— Babi, ata thanë se ju… se ne jemi të varfër, — mërmëriti ajo, dhe zëri iu drodh teksa fjala e fundit i mbeti pezull në ajër.