— Që dhuratat ishin qesharake, të lira… — psherëtiu Elvana, dhe zëri iu drodh.
Ibrahim Pano shkëmbeu një vështrim të rëndë me Diturie Salën dhe buzëqeshi hidhur. U ngrit pa thënë asgjë, hapi me kujdes bufën e vjetër prej druri në qoshe dhe nxori prej andej një zarf të madh, të trashë, formati A4.
— Mendonim të vinim nesër në mëngjes, — tha ai, duke e vendosur zarfin mbi tryezë përpara së bijës. — T’ju bënim një surprizë. Thamë: le të flenë të rinjtë, le ta shijojnë natën e parë pa trokitje e pa zhurmë.
Elvana fshiu faqet me pëllëmbë.
— Çfarë ka brenda?
— Hape vetë.
Ajo e çau me kujdes. Brenda ishin dokumente zyrtare, një kontratë dhurimi, një ekstrakt nga regjistri i pasurive dhe një palë çelësa që shkëlqyen nën dritë.
— Apartament me dy dhoma, — sqaroi i ati me zë të qetë. — Në lagjen e re, i përfunduar, gati për banim. Unë dhe mamaja kursyem për vite. Teze Arjana dha gjithçka që kishte mbledhur. Xhaxha Mentor shiti garazhin dhe makinën e vjetër që të plotësonim shumën. E gjithë “farefisi i varfër”, siç na quajtën, hodhi nga pak, bijë. Që të kishit një nisje të sigurt. Që të mos bredhnit me qira sa andej këndej. Prandaj nëpër zarfe në dasmë pati pak lekë — sepse çdo gjë u fut në këto mure.
Bota e Elvanës u lëkund. Ata që ishin përbuzur si pa para, kishin dhënë të fundit për t’i blerë një strehë. Ndërsa Arlind Begaj… ai kishte shitur martesën për treqind mijë lekë kredi.
— Banesa është në emrin tënd, — shtoi Dituria butë. — Babai këmbënguli. Dhuratë e pastër. Në rast ndarjeje nuk ndahet me askënd. Duhet vetëm të shkojmë nesër te noteri që të mbyllim çdo procedurë sipas ligjit.
Elvana ngriti kokën. Sytë i ishin tharë.
— Pra nuk përfshihet në ndarje, — tha ngadalë. — Shumë mirë atëherë.
— Do të kthehesh tek ai? — pyeti Ibrahimi drejt e në sy.
— Jo, — u përgjigj ajo prerë. — Nesër e çojmë për anulim ose divorc. S’ka rëndësi si quhet. Dua vetëm të mbarojë sa më shpejt.
Të nesërmen u kthye në hotel vetëm për të marrë rrobat që kishin mbetur. Arlindi flinte i shtrirë në mes të krevatit, si të mos kishte ndodhur asgjë. Mimoza Basha nuk dukej gjëkundi. Elvana la mbi komodinën një shënim të shkurtër: “Jam dakord për divorc. Dokumentet do t’i dorëzoj vetë.”
Procedura u mbyll pa zhurmë. Arlindi nuk u paraqit fare në gjendjen civile; dërgoi të ëmën me prokurë, që të sigurohej se “nuk kishte pretendime pasurore”. Elvana firmosi në heshtje, duke parë përtej ish-vjehrrës sikur ajo të mos ekzistonte. Tashmë jetonte në apartamentin e saj. Në lozhë po ngrinte një studio të vogël pune, ku krijonte kompozime të ndërlikuara me myshk e gurë dekorativë, që po shiteshin me kërkesë të lartë.
Dy javë kaluan si një frymëmarrje e vetme. Liria kishte shije të re. Megjithatë, ajo e dinte se qetësia rrallë zgjat shumë; fjalët përhapen shpejt.
Të shtunën në mëngjes zilja e derës ra tri herë, këmbëngulëse. Një ritëm i njohur.
Elvana pa nga syri magjik. Përballë qëndronte Arlindi me një tufë të madhe bozhuresh të shtrenjta. Pas tij, Mimoza Basha me buzëqeshjen më artificiale që mund të ekzistojë, dhe Marsel Jakupi — miku-dëshmitar që kishte dëgjuar ankesat e Arlindit në dasmë.
Ajo hapi derën.
— Përshëndetje, zemër! — u zgërdhi Arlindi, si të mos kishte pasur kurrë grindje. Tentoi të hidhte hapin brenda, por Elvana nuk u tërhoq. — Mos u sill si e huaj. E menduam mirë… e tepruam pak të gjithë. Stres dasme, e di vetë.
Mimoza u zgjat mbi supin e të birit me një ton të ëmbël e të rremë.
— Elvanë, moj bijë, mjaft u zemërove. S’dinim gjë ne! Njerëzit thonë se paske marrë apartament? Dy dhoma? Sa prindër të zotë paske, bravo u qoftë! Na e paskëshin mbajtur sekretin!
— Ne jemi familje, — tha Arlindi dhe shtyu lehtë me shpatull për të hyrë. — Në familje çdo gjë ndahet. Duhet ta bekojmë shtëpinë, ta shohim si është. Ndoshta lëvizim mobiliet. Mendoj ta kthejmë njërën dhomë në studio për transmetimet e mia…
Zemërimi që Elvana e kishte kthyer në punë e krijimtari për dy javë, u ngrit papritur si valë e nxehtë. I erdhi ndër mend hoteli, fjalët përçmuese, sakrifica e xhaxha Mentor që shiti makinën. Dhe ajo fjalë: “barrë”.
— Familje? — përsëriti ajo qetë, aq qetë sa zëri i saj u bë i akullt. — Ti the se pendoheshe që u martove me mua.
— E thashë nga inati! — u shmang ai, tashmë pothuajse në korridor. — Shokët talleshin, kredia më mbyti mendjen… Harroje. Tani kemi ku të jetojmë! Borxhin e shlyejmë shpejt, po të japim me qira dhomën tjetër. Ose mami vjen këtu e jep të sajën me qira…
Pafytyrësi. E zhveshur, e pafrenuar. Nuk kishin ardhur për pajtim.