Nuk kishin ardhur për të kërkuar falje. Kishin hyrë si pushtues, me mendjen se po merrnin pronë të tyre. Si buburreca që gjejnë një çarje dhe futen pa ftesë.
Elvana Xhafa vuri re buzëqeshjen e shtrembër të Marsel Jakupit, shokut të Arlindit, i cili po sodiste korridorin me sy matës, sikur po vlerësonte një apartament për shitje.
— Zhduku prej këtu, — tha ajo, me një zë të ulët, por të prerë.
— Çfarë the? — Arlind Begaj ngriu në vend. — Elvana, mos e tepro. Jam burri yt, sido që të jetë… përkohësisht ish. E tërheqim kërkesën…
— Thashë: dil jashtë! — shpërtheu ajo.
Këtë herë nuk priti përgjigje. Mjaft me durim, mjaft me butësi. Iu hodh përpara Arlindit, e kapi fort nga jakat e xhaketës elegante. Pëlhura u tendos me një krismë të lehtë.
— Je çmendur?! — bërtiti ai, duke u përpjekur t’i hiqte duart. — Lësho, histerike!
Por Elvana, që prej vitesh punonte me gurë dekorativë dhe thasë të rëndë dheu, kishte forcë që askush nuk ia merrte me mend. E tërhoqi drejt vetes dhe, me një shtytje të fortë, e flaku pas në korridorin e pallatit.
— Kjo për fjalën “harxhuese”! — ulëriu ajo.
Arlindi humbi ekuilibrin dhe u përplas mbi Marselin në sheshpushimin e shkallëve. Buqeta me bozhure iu rrëzua nga dora. Elvana doli përpara, e shkeli me kënaqësi mbi lulet që u shtypën nën këmbët e saj.
— Je e sëmurë?! — bërtiti Mimoza Basha, duke u përpjekur ta godiste me çantë. — Mos guxo të prekësh djalin tim!
Sytë e Elvanës u errësuan nga zemërimi. Ia kapi dorën vjehrrës dhe e shtyu me forcë. Mimoza, e papërgatitur për një kundërshtim të tillë, u pengua, i rrëshqiti taka e hollë dhe u ul me britmë në shkallë. Njëra këpucë fluturoi poshtë, duke u rrotulluar deri në katin tjetër.
Arlindi po përpiqej të çohej. Fytyra i ishte shtrembëruar nga turpi dhe mllefi.
— Ti… — shfryu ai, duke shtrënguar grushtet. — Do ta paguash!
U hodh drejt saj me dorën e ngritur. Ishte i bindur se ajo do të sprapsej. Se do të frikësohej.
Por Elvana bëri një hap përpara.
Në atë çast, nuk po mbronte vetëm apartamentin. Po mbronte sakrificën e babait, dashurinë e nënës, dinjitetin e saj.
Grushtin e mblodhi gabim, me gishtin e madh brenda, por në goditje vuri gjithë dëshpërimin dhe tërbimin e grumbulluar. Dora i përplasi faqen, poshtë syrit.
U dëgjua një krismë e thatë.
Arlindi klithi, duke mbuluar fytyrën. Nuk e kishte menduar kurrë se ajo do ta godiste. Ishte mësuar që gratë vetëm të qanin. Dhimbja dhe befasia e mpinë.
— Kjo për tradhtinë! — gërhiti ajo.
E kapi nga jaka e këmishës dhe e tërhoqi aq fort sa butonat u shpërndanë nëpër shkallë, duke zbuluar kraharorin e dobët.
— Zhduku! Mos të të shoh më këtu!
Arlindi u tërhoq pas, duke rënkuar dhe duke mbajtur syrin e nxirë. Marseli, që deri pak më parë buzëqeshte, as që mendoi të ndërhynte.
— Arlind, ikim! Është e çmendur! — bërtiti ai dhe u turr poshtë shkallëve, duke kapërcyer dy e nga dy.
— Këpuca ime! — vajtoi Mimoza Basha, duke u përpjekur të ngrihej në një këmbë.
Elvana e ktheu Arlindin me forcë dhe, pa u kursyer, i dha një shqelm të fortë poshtë shpine. Goditja ishte e plotë, e zemëruar. Ai u rrokullis nëpër shkallë, duke mbledhur pluhur me kostumin e tij “italian”.
— Jashtë, parazitë! — qëndroi ajo në prag, flokët e shpupuritur, gjoksi që i ngrihej me frymë të rëndë. — Nëse guxoni të ktheheni, do t’ju nxjerr copa-copa!
Mimoza, me këpucët në dorë, zbriti zbathur, duke bërtitur për polici e çmendinë. Arlindi, duke çaluar dhe duke fshehur syrin e mavijosur, e ndoqi pa guxuar të kthente kokën. Tegeli i pantallonave i ishte shqyer, duke zbuluar mbathjet e kuqe, por turpi tashmë ishte gjëja më e vogël që e shqetësonte. “Mbështetësit” e tij po shpërndaheshin si minj.
Dyert e fqinjëve u hapën pak nga pak. Disa qeshën hapur. Dashamir Kola nga kati përballë ngriti gishtin e madh në shenjë miratimi.
Elvana i ndoqi me sy derisa zhurma e hapave u tret. Dora e goditur i pulsonte, zemra i rrihte fort, por brenda ndjeu një lehtësi të çuditshme. Nuk i kishte dëbuar vetëm ata. Kishte flakur prej vetes rolin e viktimës.
U përkul, mori buqetën e shtypur të bozhureve dhe e hodhi me forcë nëpër shkallë.
— Merreni fshesën tuaj! — thirri në boshllëkun e pallatit.
Pastaj mbylli derën. Heshtja e apartamentit të saj personal e përqafoi. Hodhi sytë mbi duart, mbi kockat e mavijosura.
— Ja pra, — murmuriti me një buzëqeshje të lodhur. — Tani mund të merrem me myshkun.
Diku jashtë, një alarm makine nisi të ulërinte — me siguri Arlindi kishte goditur ndonjë makinë tjetër në ikje, duke vrapuar larg turpit të vet. Ai humbi gruan, shtëpinë, fytyrën. Ndërsa Elvana, mes rrëmujës dhe heshtjes, më në fund gjeti veten.