— Pensioniste nuk pranojmë. Ky është një klub ekskluziv, — tha ftohtë administratorja, pa e çuar as trupin nga karrigia pas banakut.
Vendosa mbi sipërfaqen prej xhami çantën time; pranë saj lashë kontratën e palosur me kujdes dhe kartën bankare.
— Zonjë e re, nuk kam ardhur të kërkoj lëmoshë, por të regjistrohem për stërvitje, — iu përgjigja me qetësi.
— Abonimet tona nisin nga 18 000 lekë në muaj, — më hodhi një vështrim nga flokët e thinjur deri te këpucët e rehatshme. — Mbase do të ishte më mirë të kërkoni një grup gjimnastike pranë qendrës së lagjes.
Dikush pas meje qeshi lehtë. Në holl përhapej aroma e kafesë së freskët, dyshemeja shkëlqente, ndërsa në mur varej tabela me germa të arta. Ngjyrën e atyre germave e kisha miratuar vetë shtatë vite më parë.
Nuk u ndjeva e lënduar. Përkundrazi, më ngjalli kureshtje sa shpejt disa njerëz harrojnë se mirësjellja është pjesë e përshkrimit të punës.
— Po sikur ta paguaj për një vit të tërë? — e pyeta.
Më në fund ngriti sytë drejt fytyrës sime.
— Zonja, mos e mbani radhën kot. Klientët tanë janë të një niveli tjetër.
— Çfarë niveli? — kërkova sqarim.
— Me mundësi financiare.
Tunda kokën lehtë.
— E qartë.
Nga dera doli një trajner i ri, i veshur me të zeza.
— Sara Shala, ç’po ndodh këtu?
— Ja pra, — shtrembëroi buzët ajo. — Gjyshja dëshiron të bëhet pjesë e klubit tonë. Po i shpjegoj që koncepti ynë nuk është për pensioniste.
— Sara Shala, — tha ai me zë të ulët, — kështu nuk veprohet.
— Mos ma bëj dramë, Erion Basha. Dukshëm ka hyrë në derën e gabuar.
Nxora telefonin nga çanta, por nuk telefonova menjëherë. Hapa fillimisht dosjen me fotografi. Në ekran u shfaq salla e parë: mure të vjetra, dymbëdhjetë pajisje të përdorura, unë me një kostum të thjeshtë gri dhe bashkëshorti im i ndjerë pranë meje, me metër në dorë. Atëherë nuk kishim “ekskluzivitet”, kishim ndershmëri.
— Ju lutem, thirrni menaxheren, — kërkova me ton të prerë.
Sara Shala u mbështet pas në kolltuk.
— Është e zënë.
— Do të lirohet.
— Ju është thënë qartë: ky klub nuk është për ju.
— Edhe juve ju kërkohet qartë: thirrni menaxheren.
Erioni bëri një hap përpara.
— Po e marr unë në telefon znj. Diturie Dhrami.
Administratorja i hodhi një vështrim të ashpër.
— S’ka nevojë. E zgjidh vetë.
— Do ta zgjidhni? — e pyeta. — Atëherë më sqaroni zyrtarisht: në cilin rregullore shkruhet që pensionistët refuzohen?
U step për një çast të vetëm.
— Nuk ka rregull të tillë. Ka një koncept.
— Një koncept përjashtues?
— Mos u kapni pas fjalëve.
— Unë pikërisht fjalët i dëgjoj me shumë vëmendje.
Në holl hynë dy gra rreth të dyzetave. Njëra iu afrua banakut dhe nxori kartën.
— Sara Shala, dua të rinovoj abonimin familjar.
— Menjëherë, një sekondë, — tha ajo me një ëmbëlsi të shtirur, dhe fytyra iu ndriçua papritur.
E vështrova atë buzëqeshje. Pra, dinte të ishte e sjellshme. Thjesht zgjidhte kujt t’ia dhuronte.
— Ju lutem, më shërbeni mua e para, — thashë. — Kam ardhur përpara tyre.
— Ju keni ardhur të krijoni pengesë, — ma ktheu ajo thatë.
— Jo. Kam ardhur të verifikoj si funksionon ky klub.
Qeshi me përbuzje.
— Të verifikoni? Kush jeni, blerëse e fshehtë?
— Thuajse.
Erioni tashmë fliste në telefon pranë dritares.
— Po, znj. Diturie Dhrami, kemi një situatë në hyrje.