— Po, znj. Diturie Dhrami, kemi një situatë te hyrja. Po, me një kliente. Jo, nuk po bën skenë. Sara Shala i ka refuzuar blerjen e abonimit. Për shkak të moshës.
Sara u ngrit vrullshëm nga vendi.
— Erion, çfarë po thua kështu?
Ai mbuloi receptorin me pëllëmbë.
— Po them atë që ndodhi.
— Do të të kushtojë vendin e punës kjo!
E vështrova me kujdes. Duhej të ishte rreth njëzet e tetë vjeç. Fytyrë e lodhur, por e drejtë, pa dredhi. Njerëz të tillë e mbajnë një biznes më fort se çdo pankartë reklamuese.
— Kam tre vite që punoj këtu, — iu drejtua ai Sarës. — Dhe askund në rregullore nuk kam parë kufizim për moshën.
— Ti je trajner. Merre me palestrën dhe lëri të tjerat.
— Ndërsa ti je imazhi i klubit.
— Pikërisht!
Pas pak çastesh, dera e brendshme u hap dhe doli Diturie Dhrami. Dyzet e pesë vjeçe, e gjatë, e përmbajtur, me kostum serioz. Drejtimin e kësaj qendre e kishte marrë dy vite më parë, kur rrjeti ynë kishte hapur klubin e pestë.
Sapo më pa, u step aq papritur sa dosja që mbante gati i rrëshqiti nga duart.
— Bardha Elezi?
Në holl ra heshtje.
Sara u kthye nga ajo.
— Ju njiheni?
Diturie iu afrua me hap të shpejtë.
— Mirëdita. Pse nuk na njoftuat që do të vinit?
— Doja të shihja një ditë të zakonshme pune.
— Dhe çfarë përshtypjeje morët?
E hodha shikimin nga sporteli.
— Mësova se në klubin tonë nuk shërbehen pensionistet.
Diturie u kthye ngadalë nga Sara.
— Si?
— Nuk e formulova ashtu, — nxitoi Sara. — Thjesht shpjegova që koncepti ynë synon një publik më aktiv.
— A i është mohuar kësaj zonje blerja e abonimit?
— U përpoqa të shmang një situatë të pakëndshme.
— Për kë do të ishte e pakëndshme?
Sara hapi gojën, por nuk gjeti fjalë.
Nxora nga çanta kopjen time të statutit dhe e vendosa mbi banak.
— Ky është rregullorja e rrjetit. Në kapitullin për klientët thuhet qartë: mosha, paraqitja apo niveli i të ardhurave nuk janë arsye për refuzim. Këtë pikë e kam shtuar vetë, pas një incidenti në klubin e parë, kur një gruaje 62‑vjeçare iu ndalua hyrja në një klasë sepse “nuk i përshtatej formatit”.
Dituries iu zbeh fytyra.
— E mbaj mend atë rast.
— Po stafi, a e mban mend?
— Duhet ta mbajë.
— Atëherë trajnimi ka dështuar.
Sara u kap pas cepit të sportelit.
— Një moment… Kush jeni ju?
E pashë drejt në sy.
— Pronare e këtij rrjeti.
Gruaja me abonim familjar pëshpëriti me habi:
— Kjo po që ishte e papritur.
Nuk e ktheva kokën nga ajo. Nuk më pëlqejnë skenat ku dikujt i duhet të turpërohet për sjelljen e tjetrit.
— Sara, — tha Diturie, — hajde të flasim në zyrë.
— Jo, — e ndalova. — Refuzimi ndodhi para të gjithëve. Sqarimi do të bëhet po këtu. Pa poshtërim, por me transparencë.
Faqet e Sarës u ndezën.
— Nuk e dija kush ishit.
— Kjo është thelbi i problemit. Mirësjellja juaj varet nga identiteti i personit përballë.
— Unë po mbroja standardin e klubit.
— Standardin e mbajnë dhomat e zhveshjes të pastra, çmimet e drejta dhe respekti ndaj njerëzve. Jo arroganca pas sportelit.
Ajo heshti.
U ktheva nga Diturie.
— Sa kushton aktualisht abonimi vjetor në këtë qendër?
— 156 000 lekë.
— Dhe sa klientë mbi 55 vjeç frekuentojnë klubet tona?
— Sipas raportit të fundit, afro 1 800 klientë mbi 55 vjeç janë pjesë aktive e rrjetit tonë.