— Sa ankesa janë regjistruar për sportelin gjatë gjashtë muajve të fundit? — vazhdova me të njëjtin ton të qetë.
Diturie Dhrami uli shikimin drejt dyshemesë.
— Njëzet e katër.
— Përse për këto mësova vetëm nga tabela përmbledhëse dhe jo drejtpërdrejt nga ju?
— I konsiderova si situata të zakonshme pune, pa peshë të veçantë.
— Refuzimi i një klienti për shkak të moshës nuk është “rast i zakonshëm”.
Sara Shala ndërhyri me nxitim, sikur donte ta mbyllte sa më shpejt situatën:
— Jam gati të kërkoj falje. Thjesht ndodh që vijnë njerëz që vetëm pyesin për çmimet, diskutojnë gjatë, na marrin kohë… Mendova se…
— Menduat se një grua me flokë të thinjura nuk do të paguante 18 000 lekë në muaj, — e ndërpreva. — Dhe vendosët se nuk meritonte as përshëndetje të denjë.
— Gabova, — tha ajo me zë më të ulët.
— Po, gabuat.
Në holl ra një heshtje e pazakontë. Edhe makina e kafesë pas banakut dukej sikur gumëzhinte më me drojë.
Diturie shtoi me kujdes:
— Bardha Elezi, do t’jua përgatis personalisht abonimin.
— Nuk kam nevojë për abonim. Kam akses shërbimi në të gjitha qendrat tona.
Sara mbylli sytë për një çast.
— Atëherë pse thatë se donit të regjistroheshit?
— Që të shihja realitetin nga ana tjetër e sportelit.
Nxora nga çanta një bllok të vogël shënimesh, të vjetër, me kapak të konsumuar. Në të shkruaj gjithmonë gjërat që nuk duhen fshehur pas statistikave.
— Diturie, vendimi është ky: sot organizoni një trajnim urgjent për gjithë turnin. Nesër, deri në orën 12:00, më dërgoni planin e plotë të formimit për shërbimin ndaj klientëve të çdo moshe. Brenda tridhjetë ditëve do të auditojmë të pesë klubet e rrjetit.
— Do të realizohet.
— Nxirrni të gjitha ankesat e gjashtë muajve të fundit. Për secilën dua përgjigje konkrete: çfarë ndodhi, çfarë u bë dhe cili ishte rezultati.
— E kuptova.
Sara qëndronte e palëvizshme.
— Po unë? — pyeti me zë të dridhur. — Çfarë do të ndodhë me mua?
— Sot largoheni nga sporteli.
— Do të pushohem nga puna?
— Jo. Jo tani. Një vendim i gabuar nuk e fshin një njeri, por pas atyre fjalëve nuk mund të jeni fytyra e këtij klubi.
Ajo ngriti kokën.
— Mund të përmirësohem.
— Mundeni. Do të kaloni një muaj në detyra pa kontakt me klientët dhe do të ndiqni trajnim shtesë. Më pas do të ketë rivlerësim. Nëse dëgjoj sërish shprehje si “nuk shërbejmë pensioniste”, atëherë rrugët tona ndahen përfundimisht.
Sara pohoi me kokë. Për herë të parë pa buzëqeshje artificiale e pa arrogancë.
— E mora mesazhin.
— Mos ma thoni mua.
Ajo u kthye nga të pranishmit.
— Ju kërkoj falje. Fola në mënyrë të papranueshme.
Gruaja që mbante kartën e anëtarësimit tha qetësisht:
— Mjafton që të mos ndodhë më me askënd tjetër.
— Nuk do të ndodhë, — thashë unë.
Erion Basha qëndronte pranë dritares, pa u përzier. U afrova.
— Si quheni?
— Erion.
— Sa vite punoni këtu?
— Tre vjet.
— Vepruat drejt që njoftuat drejtuesen.
— Thjesht nuk doja që dikush të fyhej.
— Kjo është thelbi i punës sonë.
Ai u skuq lehtë.
— Faleminderit.
U ktheva nga Diturie.
— Për Erionin, bonus prej 20 000 lekësh për respektimin e standardeve dhe sjellje njerëzore.
— Do ta procedojmë menjëherë.
Sara ngriti sytë, por heshti. Dukej se po fillonte të kuptonte se në këtë vend nuk vlerësohen ata që flasin më fort, por ata që dinë të mbajnë dinjitetin — si të vetin, ashtu edhe të tjetrit.