Burri i tha:
— Le të ndahemi.
Ajo u përgjigj pa u dridhur:
— Në rregull. Atëherë largohu ti.
Majlinda Kovaçi vuri re se Erion Kastrati kishte zgjedhur këmishën e tij më të bukur — atë bezhë të çelët që e kishin blerë bashkë vitin e kaluar për ditëlindjen e tij. Në këmbë kishte veshur këpucët e reja. Madje kishte vendosur edhe manshetat metalike, ndonëse zakonisht, të dielave në shtëpi, rrinte me rroba të rehatshme.
— Majlindë, duhet të flasim, — tha ai, duke qëndruar pranë dritares, me shpinë nga ajo.
Ajo uli filxhanin e kafesë me kujdes mbi tavolinë. Zemra i bëri një kapërcim të lehtë, por jo nga frika — më shumë nga kureshtja. Ishte e qartë se ai ishte përgatitur për këtë bisedë, si për një takim të rëndësishëm.
Në atë çast e kuptoi: ai priste lot, përgjërime, ndoshta një skenë dramatike. Por brenda saj u përhap një qetësi e pazakontë.
— Mendoj se është më mirë të ndahemi, — vazhdoi ai pa u kthyer. — Të dy e dimë këtë.
— E dimë? — pyeti ajo, e habitur nga qetësia e zërit të vet.
Toni i saj ishte i shtruar, pothuajse kureshtar.
Më në fund ai u kthye. Në fytyrë i lexohej hutimi — reagimi i saj nuk përputhej aspak me atë që kishte parashikuar.
— Po. Jemi njerëz të rritur. Ndjenjat janë shuar. Pse të shtiremi sikur gjithçka është si më parë?
Majlinda u mbështet pas karriges.
Njëzet e dy vjet martesë. Kishin rritur djalin. Ajo kishte kaluar përmes adoleshencës së tij dhe kishte hyrë vetë në të dyzetat. Tani dukej sikur po përballej me një pesëdhjetëvjeçare të vërtetë.
— Dhe ku mendon të shkoj unë? — e pyeti thjesht.
— Epo… — ai hezitoi. — Mund të rrish përkohësisht te Luljeta Curri. Ose të marrësh diçka me qira. Në fillim do të të ndihmoj financiarisht.
Luljeta — motra e tij, që gjithmonë kishte menduar se kjo martesë ishte një gabim.
“Do të të ndihmoj financiarisht.” Sa bujare tingëllonte.
— Po ti? Çfarë ke ndërmend të bësh?
— Unë? — dukej i papërgatitur për kundërpyetje. — Asgjë të veçantë. Ndoshta do ta shes apartamentin dhe do të blej një më të vogël.
— Apartamentin? — ajo anoi kokën lehtë. — Këtë këtu?
— Po. Pse jo?
Ajo u ngrit dhe iu afrua dritares. Ai, pa e kuptuar, bëri një hap pas.
Poshtë, nxënës me çanta në shpinë po nxitonin drejt shkollës — viti i ri kishte nisur. Jeta vazhdonte rrjedhën e saj të zakonshme.
— Erion, a të kujtohet në emër të kujt është regjistruar ky apartament?
— Sigurisht që në emrin tim. Pse po e pyet?
— Në emrin tënd? — zëri i saj tingëlloi i habitur, pothuaj bindshëm. — Je i sigurt për këtë?
Për herë të parë gjatë kësaj bisede ai u duk i pasigurt.
— Natyrisht. Prej kohësh është zgjidhur kjo çështje…