— Me ato para që m’i dha mamaja para se të martoheshim. Të kujtohet? Shiti dhomën e saj në apartamentin e përbashkët dhe më tha: “Këto janë për të ardhmen tënde.”
Dhe ashtu ndodhi — u bënë themeli i së ardhmes sonë.
Erioni heshti, pa ditur ç’të thoshte.
— Banesa u regjistrua në emrin tim. Atëherë ti nuk kishe punë të qëndrueshme, po kërkoje veten. Banka kërkonte vërtetim page për kredinë, dhe unë isha e vetmja që mund ta paraqisja.
Tani po të kujtohet?
— Por ne… ne ramë dakord…
— Ramë dakord që do të ishte e përbashkët. Dhe e tillë ishte.
Deri në momentin që vetë deshe ta ndaje gjithçka.
Majlinda Kovaçi u ul sërish në karrige dhe mori filxhanin. Kafeja ishte ftohur prej kohësh, por ajo piu një gllënjkë sikur të mos kishte rëndësi.
— E di, Erion, papritur kuptova se ke të drejtë. Ndoshta duhet vërtet të ndahemi.
— Vërtet? — ai u gjallërua për një çast, por në sy i kaloi një hije shqetësimi.
— Po. Dhe nëse ti do një fillim të ri, le ta bëjmë siç duhet.
Unë qëndroj këtu — është shtëpia ime. Ti do të gjesh një vend tjetër. Për veten tënde. Me të ardhurat e tua.
— Majlindë, mund ta zgjidhim me mirëkuptim…
— Jo me mirëkuptim? — ajo buzëqeshi lehtë. — Liri kërkove, liri do të kesh. Pa kufizime.
Ai u ul përballë saj. Këmisha e tij më e mirë, që pak më parë i dukej si armë bindëse, tani i dukej qesharake.
— Por nuk kam para për të marrë një apartament tjetër…
— As unë nuk kam ndërmend të të mbaj. Vetë the që jemi njerëz të rritur.
— Mendoja se do ta zgjidhnim qetësisht…
— Pikërisht kështu po e zgjidhim. Askush nuk po bërtet, nuk ka skena. Secili merr atë që kërkoi.
Ti kërkove që unë të largohesha. Në fund, rezulton se do të largohesh ti.
A nuk është e drejtë kjo?
Majlinda u ngrit, mori filxhanin dhe shkoi drejt lavamanit. Në ekranin e telefonit i ndriçoi njoftimi për porosinë e ushqimeve që kishte bërë një ditë më parë për sot.
— Duhet të mendohem — murmuriti Erioni.
— Sigurisht, — tha ajo, duke shpëlarë filxhanin nën ujë të rrjedhshëm. — Vetëm mos e zvarrit shumë. Sot pres shoqet.
Nuk do të doja të bënim analizë të jetës sonë familjare para tyre.
Ai u tërhoq në dhomën e gjumit. Ajo dëgjoi zërin e tij në telefon — të ulët, por të tensionuar. Ndërkohë, i sollën qeset me ushqime për drekën, dhe ajo nisi të presë perimet mbi dërrasë.
Lëvizjet e saj ishin të qeta, pothuaj ritmike, si një ushtrim për të qetësuar mendjen.
Pas rreth gjysmë ore, Erioni u kthye në kuzhinë.
— Majlindë, ndoshta po nxitojmë. Ta diskutojmë edhe një herë?
— Çfarë ka për të diskutuar? — ajo nuk e ngriti shikimin nga thika. — Vendimin e more ti. Unë thjesht e pranova. Gjithçka është e qartë.